ΔΕΥΤΕΡΑ 25 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Εικαστικά | Είδα...

Είδα: τον θάνατο να «παίζει» ακόμα πιο γλυκά στην Αρεοπαγίτου 07 Ιουνίου 2017

Μία μεγάλης κλίμακας κινηματογραφική προβολή του William Kentridge.

Ανεβαίνοντας την Διονυσίου Αεροπαγίτου, στο δρόμο προς το Ηρώδειο, υπό το φως ακόμη της ημέρας, την προσοχή μου τράβηξε στο αριστερό μέρος του δρόμου, μία λευκή/κενή περιεχομένου κινηματογραφική κατασκευή που αποτελούταν από οχτώ οθόνες και στο δεξί μέρος οχτώ ψηλά ορθογώνια γκρι κουβούκλια που δεν μπορούσα να καταλάβω τη χρήση τους.
Κατεβαίνοντας λίγες ώρες αργότερα τον ίδιο -σκοτεινό πλέον- δρόμο, οι εξηγήσεις δόθηκαν, καθώς βρέθηκα μπροστά στη μεγάλης κλίμακας κινηματογραφική προβολή του Νοτιοαφρικανού εικαστικού και σκηνοθέτη Γουίλλιαμ Κέντριτζ που απεικόνιζε μία πομπή από σκιώδεις φιγούρες. Τα κουβούκλια πρόβαλλαν μέσω των καμερών τους στις οθόνες ένα ασπρόμαυρο καραβάνι σκιών σαράντα μέτρων, ένα επιβλητικό μεσαιωνικό danse macabre που, υπό τους ήχους μίας ορχήστρας χάλκινων πνευστών, γέμιζε με ακαθόριστα συναισθήματα μελαγχολιας τους περαστικούς που κοντοστέκονταν προσπαθώντας να καταλάβουν τι είναι αυτό που βλέπουν.

«Παίξτε τον θάνατο ακόμα πιο γλυκά». Αυτός είναι ο εύστοχος τίτλος της εγκατάστασης που προέρχεται από το ποίημα του Πάουλ Τσέλαν. Σκοπός του Κέντριτζ είναι να θίξει μ΄αυτή το ζήτημα της υπαρξιακής μοναξιάς του περιπλανώμενου οδοιπόρου, απεικονίζοντας ανθρώπους να περπατούν ο ένας πίσω από τον άλλον, από τη μια χώρα στην άλλη, από τον γνώριμο τρόμο του πολέμου στο φόβο και την ελπίδα του άγνωστου προορισμού.
Το θέαμα των ανθρώπων που συντρίβονται υπό το βάρος των πραγμάτων τους, καθώς περπατούν στο... πουθενά, δε γίνεται να μην παραπέμψει  στην προσφυγική κρίση, τη μετακίνηση, τη φυγή, αλλά και στις πολιτικές αλλαγές. Δε γίνεται επίσης, να μη μας φέρει στο νου το σπήλαιο των ιδεών του Πλάτωνα, εκεί όπου ο αισθητός κόσμος είναι ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο σύμπαν, χωρίς σταθερότητα και οι αισθήσεις είναι εξ ορισμού υποκειμενικές και αποτελούν πηγή πλάνης.  

Τελικά ο καλλιτέχνης καταφέρνει απόλυτα να πετύχει αυτό που θέλει, πράγμα δύσκολο για μία εγκατάσταση δρόμου. Γι΄αυτό και η ατμοσφαιρική και ιδιόμορφη αυτή πομπή αυτή έχει να κάνει περισσότερο με τη ζωή παρά με τον θάνατο, γι΄αυτό και οι ερμηνείες που προκύπτουν είναι πολλές.

Γεωργία Οικονόμου

Φωτογραφίες

Info

06 Ιουνίου 2017
Έως 1 Αυγούστου 2017. 21:30 έως 01:00. Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου. Πεζόδρομος Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Περισσότερα "Είδα..."
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΕΙΔΑ..." Main_b_5099_nikosmylonas_20170606_0021 Είδα [μόνος] την έκθεση: «Ομάδα Τέχνη, 100 χρόνια» Εκθέσεις όπως αυτή θα έπρεπε να προσέλκυαν περισσότερο το ενδιαφέρον του κοινού. Main_%ce%9f%ce%bc%ce%b7%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%bf%ce%bd_%ce%ae%cf%81%cf%89%ce%b1__1938 Είδα: την έκθεση για τον Νίκο Εγγονόπουλο στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στην Ανδρο Ελληνικός σουρεαλισμός του Νίκου Εγγονόπουλου στην Ανδρο. Main_adrian-villar-rojas Είδα: το «The Theater of Disappearance» του Adrián Villar Rojas στο Αστεροσκοπείο Όλο αυτό το εικαστικό τουρλουμπούκι εκτός από εξαιρετικά άσχημο ήταν και εξαιρετικά δήθεν. Main_mouseio-maria-kallas-sxediazetai-stin-odo-mitropoleos Είδα: την έκθεση για τη Μαρία Κάλλας και μια… παραφωνία Υπάρχει και κάτι στη θαυμάσια έκθεση που φιλοξενείται στο Ιδρυμα Θεοχαράκη, το οποίο δεν μας έκανε καλή εντύπωση. Main_invisible_city_stavrospetropoulos_10_fff4_occ_p Είδα: την πλατεία Ομονοίας να «εξαφανίζεται» Ενδιαφέρουσα λοιπόν η εγκατάσταση αυτή, αρκεί να μπορείς να αιωρηθείς και πολλά μέτρα πάνω της, ώστε να αποκτήσεις μία πιο σφαιρική…άποψη. Main_cuadros-david-hockney-pop-art-canvas-montados-en-bastidor-d_nq_np_333001-mla20263675981_032015-f Είδα: την έκθεση του Ντέιβιντ Χόκνεϊ στην Tate Britain A big splash στην τέχνη του Ντέιβιντ Χόκνεϊ.
#load_content_with_ajax