ΔΕΥΤΕΡΑ 24 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
Εικαστικά | Πρόσωπα

Παναγιώτης Βελιανίτης - Μαριάννα Καβαλλιεράτου: Μιλώντας για μια Ορέστεια... αλληγορική 28 Ιουνίου 2017

Μία συζήτηση με τους δύο δημιουργούς γύρω από ένα έργο ακουσματικής μουσικής τετρακάναλης μετάδοσης .

«Διεθνής Τόπος», Πελοπόννησος / Άργος- Μυκήνες είναι ο τίτλος του νέου καλλιτεχνικού, ερευνητικού site specific project που διευθύνει η θεατρολόγος και κριτικός, Ελένη Βαροπούλου και θα διεξαχθεί στο Άργος, τις Μυκήνες και την ευρύτερη περιοχή της Αργολίδας από 3 έως 9 Ιουλίου. Πρόκειται για ένα διεθνές εγχείρημα, 20 χρόνια αφότου έληξε το ιστορικό site specific Φεστιβάλ Άργους (1994-1997), το οποίο ανέπτυσσε τις καλλιτεχνικές δράσεις του σε αρχιτεκτονικά μνημεία, αρχαία και σύγχρονα, σε αρχαιολογικούς χώρους και εργοστάσια της περιοχής.

Την Παρασκευή 7 Ιουλίου στις Μυκήνες (Πλάτωμα Αγίου Ιωάννη) ο Παναγιώτης Βελιανίτης παρουσιάζει την Ορέστεια, ένα έργο ακουσματικής μουσικής τετρακάναλης μετάδοσης διάρκειας 30’ λεπτών με την Μαριάννα Καβαλλιεράτου να χορογραφεί τον εαυτό της στο ρόλο της άυλης φιγούρας στο χώρο. Η τριλογία της Ορέστειας του Αισχύλου αποδίδεται αλληγορικά μέσα από ήχους ζώων, πτηνών και φυσικών φαινομένων με τη δημιουργία αντίστοιχων ηχοτοπίων σε συνδυασμό με επεξεργασμένους ηλεκτρονικούς ήχους. Η ένταξη του έργου στον επιλεγμένο φυσικό χώρο με ηχογραφήσεις όπως αυτές του αέρα, του μελισσιού, των πουλιών, των νυχτερίδων να συνδιαλέγονται με το ζωντανό ηχητικό του περιβάλλον, σηματοδοτεί τους άξονες που διέπουν την τριλογία, με τη δυναμική ανάπτυξη της δομής της μέσα σε μια διευρυμένη ακουστική πραγματικότητα.

Πώς εμπνευστήκατε το συγκεκριμένο έργο;
Παναγιώτης Βελιανίτης: Η Τριλογία της «Ορέστειας» ήταν ανέκαθεν ταυτισμένη μέσα μου με τον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών, οπότε η απάντηση στην πρόσκληση της κας Βαροπούλου για ένα site specific έργο ήρθε σχεδόν αυθόρμητα: «Ορέστεια»!

Ποια η σχέση σας με την αρχαία τριλογία της Ορέστειας και ποια με το χώρο των Μυκηνών;
Παναγιώτης Βελιανίτης: Από καιρό με απασχολεί η κατάσταση που βρίσκεται ο αρχαιολογικός χώρος των Μυκηνών παρουσιάζοντας μια εικόνα εγκατάλειψης. Αυτό μου φέρνει στο νου τα λόγια του Άμλετ από τη «Μηχανή Άμλετ» του Χ. Μύλλερ: «Στεκόμουν στην ακτή και μιλούσα στα κύματα που πάφλαζαν ΜΠΛΑΜΠΛΑ, με την πλάτη στραμμένη στα ερείπια της Ευρώπης». Κάπως έτσι φαντάστηκα τον Ορέστη να συνομιλεί με ότι απέμεινε στον γύρω χώρο με την πλάτη στραμμένη στα ερείπια των Μυκηνών.

Πώς μπορεί να αποδοθεί η Ορέστεια μέσα από ήχους ζώων, πτηνών και φυσικών φαινομένων;
Παναγιώτης Βελιανίτης: Στο ερειπωμένο τοπίο που περιγράφω παραπάνω, η δική μου παρέμβαση εστιάζεται στη δημιουργία μιας διευρυμένης πραγματικότητας του φυσικού ηχοτοπίου όπου οι ήχοι των ζώων, πτηνών και φυσικών φαινομένων αναμειγνύονται με το πραγματικό ηχοτοπίο του χώρου. Οι ήχοι αυτοί ως σημαίνοντα αλλά και σημαινόμενα στοιχεία συντελούν στη μη λεκτική αφήγηση της Ορέστειας. Για παράδειγμα ο εμμονικός χαρακτήρας των «Χοηφόρων» στη συνεχή επανάληψη καταρών εδώ παρουσιάζεται με ήχους πτηνών όπως της μονότονης φωνής της δεκαοχτούρας, της στριγκής κραυγής της κουκουβάγιας κλπ., που η ιδιαιτερότητά τους προκάλεσε τη δημιουργία αντίστοιχων μύθων ενώ το  δικαστήριο στις «Ευμενίδες» παρουσιάζεται π.χ. ως συνομιλία παγωνιών!

Τι συναισθήματα «ξυπνά» μια παράσταση με ήχους της φύσης και μόνο;
Μαριάννα Καβαλλιεράτου: Ο σκοπός δεν είναι να δημιουργήσουμε συγκεκριμένα συναισθήματα , ταυτίζοντας αυτό που βλέπουμε (χορός) με αυτό που ακούμε (μουσική σύνθεση). Η φύση από μόνη της δημιουργεί στον καθένα τα δικά του συναισθήματα. Ο χορός μπορεί να πηγαίνει και εντελώς κόντρα στο άκουσμα των φυσικών ήχων.

Λίγα λόγια για την άυλη φιγούρα που ερμηνεύετε στο χώρο. Τί ρόλο παίζει ο χορός στη συγκεκριμένη σύνθεση;
Μαριάννα Καβαλλιεράτου: Είναι μια  φαντασμιακή φιγούρα στον συγκεκριμένο χώρο  στην οποία ο θεατής μπορεί να αποδώσει πολλαπλές ερμηνείες, χωρίς απόλυτο «ρόλο» ή προσωπικότητα. Μέσα από την κίνηση της μορφής αυτής, αφήνεται ο «χώρος» στον θεατή να ταξιδέψει, να φανταστεί και να δημιουργήσει ακόμα και  τις δικές του εικόνες. Η έννοια του άυλου αποδίδεται από τον τρόπο κίνησης και όχι περιγραφικά.

Πώς οι ήχοι αυτοί της φύσης θα συνομιλήσουν με τον τόπο αλλά και  με τους επισκέπτες;
Παναγιώτης Βελιανίτης: Οι επισκέπτες θα βρεθούν στο πλάτωμα δίπλα από τον αύλειο χώρο της εκκλησίας του Aγ. Ιωάννη έξω από τον αρχαιολογικό χώρο. Εκεί θα ξεκινήσει η μετάδοση του έργου με πολυκάναλο σύστημα έτσι ώστε να γίνεται φυσικά η  μίξη της πραγματικότητας με το αναμεταδιδόμενο σήμα. Το κοινό δε θα βρίσκεται σε σταθερές θέσεις αλλά θα μπορεί να μετακινείται στον προκαθορισμένο χώρο κατά βούληση ενώ η Μαριάννα Καβαλλιεράτου θα αναπτύσσει μια δράση - έξω από τα παραδοσιακά όρια της χορογραφίας – ως οντότητα και ως ανθρώπινο γλυπτό που εκφράζει περισσότερο τις εσωτερικές εντάσεις του αφηγήματος, ερχόμενη αντιμέτωπη με την τυχαία και συνεχή μεταμόρφωση του ηχοτοπίου και του κοινού.

Η δημιουργία αυτή είναι «προσιτή» και κατανοητή στο ευρύ κοινό; Πόσο μυημένο θεωρείτε πως είναι σ’ αυτού του είδους τις παραστάσεις;
Παναγιώτης Βελιανίτης: Πιστεύω ότι δεν τίθεται θέμα «μύησης» μιας και εδώ δεν παρακολουθούμε μια «δύσκολη» μουσική σύνθεση αλλά την ανάπτυξη μιας διαφορετικής αφήγησης μέσω των ήχων που ακροβατεί στα φιλοσοφικά όρια της λειτουργικότητας και του ορισμού της μουσικής ως τέχνης. Φυσικά η γνώση των κειμένων της τριλογίας βοηθά πολύ στην παρακολούθηση του γεγονότος.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν για σας να δημιουργήσετε αυτή τη χορογραφία;
Μαριάννα Καβαλλιεράτου: Δεν υπάρχει ευκολία η δυσκολία στη δημιουργία. Το ζητούμενο είναι πόσο κοντά είναι πάντα ο καλλιτέχνης στην αλήθεια του και στην σχέση του με το συγκεκριμένο θέμα. Λόγω της ιδιαιτερότητας όμως του project ως site specific, η πρόκληση είναι πάντα μεγαλύτερη. 

Η χορογραφία σας, ενταγμένη σε αυτό το ζωντανό ηχητικό περιβάλλον, συμβάλλει επίσης στην απόδοση της Ορέστειας;
Μαριάννα Καβαλλιεράτου: Με την αφηρημένη της μορφή. Όχι αφηγηματικά.

Λίγα λόγια για τη συνεργασία με το project αυτό και την κ. Βαροπούλου;
Παναγιώτης Βελιανίτης: Το πρότζεκτ αυτό, το οποίο ξεκινά έχοντας μια ιστορία πίσω του στην δεκαετία του ’90 με την Ελένη Βαροπούλου αλλά και παλαιότερα με το Πολύτοπο των Μυκηνών του Ι. Ξενάκη το 1978 αλλά και ένα μέλλον που του εξασφαλίζει βιωσιμότητα ως το 2025 και με προοπτική δικτύωσης με σημαντικούς τόπους άλλων χωρών, αποτελεί μια πολύ σοβαρή πρόταση δημιουργίας και πολιτισμικής ανάπτυξης. Πόσον μάλλον αν αυτό διευθύνεται από την Ελένη Βαροπούλου. Θεωρώ λοιπόν τιμή μου που μου ανατέθηκε από την ίδια το έργο αυτό.

Λίγα λόγια για τη συνεργασία σας με τον Παναγιώτη Βελιανίτη και τη συμμετοχή  σας στο project  αυτο  της κ. Βαροπούλου.
Μαριάννα Καβαλλιεράτου: Με τον Παναγιώτη Βελιανίτη είχαμε απόλυτη καλλιτεχνική επικοινωνία και συμφωνία. Αφήσαμε επίσης ελευθερία ο ένας στον άλλο, για να  μπορέσουμε  να λειτουργήσουμε δημιουργικά. Σε αυτή την συνεργασία η μουσική γίνεται έμπνευση για τον χορό και όταν η μουσική είναι τόσο ισχυρή και επιβλητική, η έμπνευση είναι ακόμα μεγαλύτερη.Με την Ελένη Βαροπούλου έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν. Είναι τιμή μου να είμαι σε αυτό το project, γιατί εκτός από την προσωπική  εκτίμηση, πιστεύω πολύ σε αυτό το μεγάλο εγχείρημα που έχει αναλάβει.. Στην εποχή που ζούμε είναι μια μεγάλη «σταγόνα δροσιάς»!

«ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΟΠΟΣ», Πελοπόννησος/Αργος-Μυκήνες.
3-9 Ιουλίου. Η είσοδος σε όλες τις εκδηλώσεις του project είναι ελεύθερη

Ορέστεια. Μυκήνες Πλάτωμα Αγίου Ιωάννη. Παρασκευή 7 Ιουλίου 19:30
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΒΕΛΙΑΝΙΤΗΣ σύνθεση.
ΜΑΡΙΑΝΝΑ ΚΑΒΑΛΛΙΕΡΑΤΟΥ χορογραφία-χορός

Δωρεάν μεταφορά με πούλμαν από την Πλατεία Καραϊσκάκη προς Μυκήνες/Αργος. Αναχώρηση Παρασκευή 7 Ιουλίου στις 16.30. Επιστροφή αυθημερόν μετά τη λήξη της παράστασης των 21.30 στο Αρχαίο Θέατρο. Για δηλώσεις συμμετοχής  ΤΗΛ. 2752-360222

 

Γεωργία Οικονόμου

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Νέο πρόσωπο: Ελίζα Σόρογκα Συζητήσαμε με την 28χρονη δημιουργό με αφορμή τη βράβευση της σε διεθνή έκθεση της Βενετίας. Main_slider Συνέντευξη: Ο Δημήτρης Αρβανίτης μιλάει στο www.tospirto.net «Ο σχεδιαστής παλεύει με το εφήμερο, δεν φτιάχνει Παρθενώνες». Main_slider_2 Σαν Σήμερα: 400 χρόνια από τον θάνατο του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου Μικρές στάσεις στη ζωή και το έργο του αυτόνομου ζωγράφου. Main_self-portrait-in-front-of-the-easel Βίνσεντ βαν Γκογκ: δέκα εξομολογήσεις ενός «ταπεινού» ζωγράφου «Έβαλα όλη την καρδιά και την ψυχή στη δουλειά μου, και έχασα το μυαλό μου μέσα στη διαδικασία». Main_salvador-dali4 Σαλβαδόρ Νταλί: δέκα εξομολογήσεις ενός εκκεντρικού showman «Μην φοβάστε την τελειότητα –δεν πρόκειται να τη φτάσετε ποτέ».
#load_content_with_ajax