Βιβλίο | Πρόσωπα

Ο Αποστόλης Αρτινός και η αγαπημένη του... Lyda 29 Νοεμβρίου 2017

O συγγραφέας μιλά στο www.tospirto.net για το νέο του βιβλίο.

Ο Αποστόλης Αρτινός είναι συγγραφέας και επιμελητής εκθέσεων σύγχρονης τέχνης. Στο βιβλίο του «Αγαπημένη μου Lyda» (εκδόσεις Κριτική), δύο αδελφές, η Μπεμπούλα και η Ροζαλίνδη (Lyda), αλληλογραφούν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’30, αμέσως μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης που προκλήθηκε από το κραχ του 1929. Τα περισσότερα από τα γράμματα στέλνονται από την Μπεμπούλα, η οποία είχε μόλις διοριστεί δασκάλα σε ένα χωριό της Ηπείρου, προς τη Ροζαλίνδη, που την ίδια περίοδο διέμενε στην Κέρκυρα. Η χρεοκοπία της οικογένειας, η προσαρμογή στο νέο περιβάλλον, η αγωνία του βιοπορισμού, οι νεανικοί έρωτες, οι απανωτές διαψεύσεις είναι όλα όσα θέλει να μοιραστεί η πρωταγωνίστρια των επιστολών με τον πιο δικό της άνθρωπο.

Μέσα από επιστολές κι ένα τετράδιο σημειώσεων, ο Αποστόλης Αρτινός αναδεικνύει σε ύψιστη χειρονομία το να απευθύνεσαι σε κάποιον και διασώζει την εικόνα μιας ζωής που κινδύνευσε να βυθιστεί στη λήθη.

Το πρόσφατο βιβλίο σας «Αγαπημένη μου Lyda», αν και επιστολικό μυθιστόρημα, διαθέτει και στοιχεία ντοκουμέντου. Σωστά;
Το βιβλίο βασίζεται σ’ ένα πραγματικό αρχείο αλληλογραφίας, ανήκει λοιπόν στην κατηγορία της λογοτεχνίας ντοκουμέντου. Βέβαια, αυτό που διαβάζει ο αναγνώστης είναι ένα μυθιστόρημα, μια κατασκευή δηλαδή. Καλό θα ήταν λοιπόν να είναι υποψιασμένος ως προς την αυθεντικότητα των στοιχείων του.

Ο δικός σας ενδιάμεσος στοχασμός, μεταξύ των επιστολών που στέλνονται από την πρωταγωνίστρια Μπεμπούλα στην αδελφή της Lyda,  ποιον ακριβώς ρόλο διαδραματίζει;
Των σημειώσεων πάνω σ’ ένα αναγνωστικό αντικείμενο. Εντοπίζω και υπογραμμίζω τα σημεία της δικής μου συγκίνησης. Μόνον αυτό.

Διαβάζοντας τα γράμματα της Μπεμπούλας, διαβάζουμε ταυτόχρονα και την απολαυστική γλώσσα μιας δασκάλας διορισμένης μακριά από τους δικούς της, μετά από το οικονομικό κραχ του 1929. Είναι ένα μάθημα «δημιουργικής γραφής» από μόνες τους αυτές οι επιστολές;
Είναι μια μαρτυρία ζωής ιχνογραφημένη απ’ την Μπεμπούλα κι από μένα.

Τα γράμματα που δημοσιεύονται στο βιβλίο σας δεν γράφτηκαν για να εκδοθούν. Νιώσατε το αίσθημα της παραβατικότητας κατά τη διάρκεια της σύνθεσης του μυθιστορήματος;
Καθόλου! Όταν πέθανε η μητέρα του Λούσιαν Φρόιντ, ο καλλιτέχνης την έγδυσε και άπλωσε το νεκρό της σώμα πάνω σ’ ένα τραπέζι, το ζωγράφιζε όλη τη νύχτα, είχε γίνει πια το θέμα του, δεν ήταν γι’ αυτόν τίποτε άλλο. Πλησιάζω αυτά τα αρχεία με την ίδια ακριβώς ψυχρότητα. Με μια ψυχρότητα όμως που καίει, όπως εκείνη του πάγου.

Η Μπεμπούλα φαίνεται συχνά να τα βγάζει πέρα με μερικά κουτιά γάλα όλα κι όλα. Κι άλλες στιγμές θυμάται πόσο έχει παχύνει και ζητάει από τη Lyda να της στείλει τον κορσέ της. Δυστυχία και χιούμορ. Τι άνθρωπος ήταν η Μπεμπούλα κατά τη γνώμη σας;
Είχε ένα ήρεμο πάθος, ό,τι μ’ αρέσει να διακρίνω στους ανθρώπους. Πατούσε στη γη, σε αντίθεση με άλλα μέλη της οικογένειάς της, αλλά αφηνόταν και στα πάθη της, στους έρωτες, στο τσιγάρο, στον χρόνο των αναγνώσεών της, γιατί στο βιβλίο, εκτός απ’ τις επιστολές της στη Lyda, υπάρχει κι ένα τετράδιο με σημειώσεις απ’ τις αναγνώσεις της. Κι έγραφε, απευθυνόταν. Αυτό το πάθος της επιστολογραφίας.

Ποια είναι η αξία του ίχνους που αφήνουν οι επιστολές, τα σημειώματα, οι κάρτες κι οι γραπτές αφιερώσεις των ανθρώπων;
Τα ίχνη είναι πάντα ίχνη απώλειας. Μαρτυρούν έτσι μια δομική κυριαρχία, μια κυριαρχία που υπαγορεύει τη γλώσσα αλλά και την ίδια την ύπαρξη. Η Μπεμπούλα γράφει επειδή βιώνει αυτή την απώλεια. Κυριαρχείται απ’ αυτή. Μόνο σ’ ένα τέτοιο καθεστώς γίνονται δυνατές οι απευθύνσεις μας.

Χωρίς να είναι καθόλου στις προθέσεις του, το βιβλίο σας, εκ του περιεχομένου, είναι ένα βιβλίο για την κρίση ή τις κρίσεις;
Είναι ένα βιβλίο για τις προσωπικές κρίσεις, για τα προσωπικά αδιέξοδα, κι αυτά είναι ιστορικών διαστάσεων πράγματα στη ζωή ενός ανθρώπου.

Γ.Ο

Περισσότερα "Πρόσωπα"
ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ "ΠΡΟΣΩΠΑ" Main_slider Ο μοναδικός κύριος Μάνος Ένας πνευματικός άνθρωπος, ένας ποιητής με καρδιά λαϊκή που μπόρεσε να κρατήσει τις αποστάσεις του από όλα τα «πηγαδάκια», τις μόδες, τα κλισέ ή τους τίτλους που του απέδιδαν. Main_dsc01333 Η ανέφικτη (;) ευτυχία της σύγχρονης γυναίκας Η Κατερίνα Μανανεδάκη μιλά στο www.tospirto.net Main_slider Ο «Χάρτινος έρωτας» της Ζοέλ Λοπινό Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη. Main_slider Ο Γιάννης Σκαραγκάς και η «λαχτάρα που περίσσεψε από χτες...» «Η ηρωίδα της ιστορίας πεισμώνει μέσα σε έναν αντρικό κόσμο». Main_slider Η Παναγιώτα Παρασκευοπούλου και η «Ζωή της, τη δεύτερη φορά» Η συγγραφέας μιλά στο www.tospirto.net Main_slider Συνέντευξη: Ο Δημήτρης Σωτάκης, ένας Ρουμάνος και ένας... Κανίβαλος «Η ανθρωποφαγία στο κείμενο είναι απλώς ένα παιχνίδι, δεν προκύπτει τίποτα σκοτεινό ή μακάβριο από την ανάγνωσή του, πρόκειται για μια ιστορία με κύριο άξονα το κυνήγι της ευτυχίας».
#load_content_with_ajax