ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | At Home

Φιλοσοφία και σινεμά 2011, Damian Cox - Michael Levine

Dvd_large_4553_1_0921
Σκηνοθεσία
Damian Cox - Michael Levine

Τη σχέση της σκέψης και του κινηματογράφου εξετάζει η νέα έκδοση «Thinking Through Film: Doing Philosophy, Watching Movies».

Ποια είναι η σχέση φιλοσοφίας και κινηματογράφου; Και πώς μπορεί κάποιος να αναλύσει βασικές φιλοσοφικές αρχές, παρακολουθώντας  δημοφιλείς ταινίες; Το βιβλίο «Thinking Through Film: Doing Philosophy, Watching Movies» («Η σκέψη μέσω του κινηματογράφου: Φιλοσοφώντας, Βλέποντας ταινίες»), που μόλις κυκλοφόρησε από τον οίκο Wiley-Blackwell Wiley, επιχειρεί να δώσει απαντήσεις σε τέτοιου είδους ερωτήματα. Με λίγα λόγια, φιλοσοφία χάριν του σινεμά και τανάπαλιν. Συγγραφείς του είναι δύο καθηγητές φιλοσοφίας, ο Damian Cox του Bond University και ο Michael Levine του University of Western Australia. 
Δώδεκα ταινίες κάθε είδους γίνονται η αφορμή για τη συζήτηση. Από την «Ολική επαναφορά» και το «Matrix», ως την «Τεχνητή νοημοσύνη» και το «Ikiru», οι συγγραφείς αναλύουν θέματα όπως π.χ.  «η έλλειψη ηθικής και η μετάνοια» (στις «Ζωές των άλλων»)  ή η δεοντολογία του Batman (στον «Σκοτεινό Ιππότη»). 
Επιστημολογία, ηθική, μεταφυσική, μοίρα, ταυτότητα, ταξίδι στον χρόνο, τύχη, κλπ. περνούν από το κινηματογραφικό κόσκινο των συγγραφέων. Όπως διευκρινίζουν, υπάρχουν δύο προσεγγίσεις στο θέμα «φιλοσοφία και κινηματογράφος». Η μία αφορά τις φιλοσοφικές αρχές που εξετάζονται σε μια ταινία. Για παράδειγμα, μια ταινία μπορεί να εγείρει ένα συγκεκριμένο ηθικό δίλημμα ή να προκαλεί σκεπτικισμό σχετικά με την ταυτότητα ενός ήρωα. Η άλλη οπτική αφορά το πώς μια ταινία εκλαμβάνεται ως μορφή τέχνης. Ποιά είναι, δηλαδή, η φιλοσοφική σημασία της τεχνολογίας ενός φιλμ, ή ποιά είναι η φιλοσοφική σημασία της ανταπόκρισης του κοινού.  
Οι συγγραφείς προσπαθούν να απαντήσουν στο ερώτημα κατά πόσο μια «λαϊκή» ταινία μπορεί να γίνει όχημα φιλοσοφικής έρευνας. Αυτό στο οποίο καταλήγουν είναι ότι οι ταινίες είναι αναμφισβήτητα ο πιο δημοφιλής τρόπος για την δημιουργία ενός «κανόνα» στη Δύση, καθώς αποτελούν «την πιο λαϊκή και μη ελιτίστικη μορφή τέχνης». Το θέμα βέβαια έχει απασχολήσει γενιές κινηματογραφιστών και φιλοσόφων, από τον  Adorno και τον Horkheimer που ανησυχούσαν για το παθητικό κοινό, ως τον Walter Benjamin που έκανε λόγο για τη δύναμη του κινηματογράφου να προωθεί την κοινωνική και πολιτική ελευθερία, αλλά και τον Alfred Hitchcock που κάποτε είπε ότι «θα έπρεπε να φέρονται σε όλους τους ηθοποιούς σαν πρόβατα».Κι επειδή οι απόψεις και τα ερωτήματα στην φιλοσοφία δεν  τελειώνουν ποτέ, πιθανόν μέσα από αυτό το βιβλίο να βρείτε κάποιες απαντήσεις. Ή να σας δημιουργηθούν νέες, αλλά ενδιαφέροντες  απορίες.

Ελίνα Μπέη

 

 

Κυκλοφορίες Μαΐου 2013

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2012

Κυκλοφορίες Απριλίου 2012

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2012

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2012

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2012

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2011

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2011

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2011

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2011

Κυκλοφορίες Μαΐου 2011

Κυκλοφορίες Απριλίου 2011

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2011

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2011

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2011