ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | At Home

Somewhere 2010, της Σοφία Κόπολα

Dvd_large_1825_1_0648
Σκηνοθεσία
της Σοφία Κόπολα

Το Χρυσό Λιοντάρι του περσινού Φεστιβάλ Βενετίας συναντά τη Σοφία Κόπολα να επιστρέφει στο διακριτικό, χαμηλόφωνο σινεμά του «Χαμένοι στη Μετάφραση». Αυτή τη φορά, ωστόσο, η κινηματογραφική διαδρομή που διανύει η σκηνοθέτης έχει την ίδια αφετηρία και τον ίδιο προορισμό: είναι ένα ταξίδι στο πουθενά.

Το πρώτο πλάνο της ταινίας στέκει ακίνητο και επίμονα προσκολλημένο στην ίδια επαναλαμβανόμενη κίνηση: ο ήρωας της Σοφία Κόπολα διανύει με το γρήγορο αυτοκίνητό του ξανά και ξανά την ίδια σύντομη, κυκλική και αφόρητα πληκτική πορεία. Η σκηνή λειτουργεί ως εμπνευσμένη μεταφορά, συνοψίζοντας μέσα σε ένα μόνο πλάνο την αδιέξοδη, δίχως νόημα κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η ζωή του πρωταγωνιστή. Χρησιμεύει όμως και για να ορίσει τις κυκλικές διαδρομές που επιχειρεί με κάθε νέα της δημιουργία η σκηνοθέτης πάνω στην ίδια αγαπημένη της θεματική. Μπροστά στην ήσυχα παρατηρητική της κάμερα διαφορετικοί χαρακτήρες προσπαθούν, από την πρώτη της ήδη ταινία, να βρουν τη θέση τους σε έναν κόσμο που δεν γνωρίζουν και δεν μοιάζει εύκολο να οικειοποιηθούν.
Στις «Αυτόχειρες Παρθένους» ο κόσμος αυτός ήταν ο ερχομός της ενηλικίωσης. Το «Χαμένοι στη Μετάφραση» έβρισκε τον Μπιλ Μάρεϊ να προσπαθεί εις μάτην να προσαρμοστεί σε μια πόλη και σε μια κουλτούρα παντελώς άγνωστες σε αυτόν. Στη «Μαρία Αντουανέτα» η Κίρστεν Ντανστ αποχαιρετούσε απρόθυμα την εφηβεία για να εγκλωβιστεί στο ατέρμονο πρωτόκολλο και το αριστοκρατικό κελί ενός παλατιού και ενός βασιλικού βίου. Στο «Somewhere» ο ηθοποιός ήρωάς του Στίβεν Ντορφ αδυνατεί πλέον να συγχρονιστεί με τους κανόνες και τις συνήθειες που του επιβάλλει η διασημότητα και η βιομηχανία του θεάματος στην οποία ανήκει. Απομονωμένος σε ένα από τα δωμάτια του Chateau Marmont, ενός θρυλικού ξενοδοχείου που βρίσκεται σε κάποιο από τους λόφους του Χόλιγουντ και το οποίο λειτουργούσε πάντοτε ως καταφύγιο για τους “ασθενείς” κάθε stardom κορεσμού, ο ήρωας βουλιάζει στο μετεωρισμό και στην αργή παρακμή, μέχρι την στιγμή όπου η εντεκάχρονη κόρη του εμφανίζεται σχεδόν από το πουθενά για να λειτουργήσει ως σύντομη επιφοίτηση στην καθημερινή ανυπαρξία του.
Δουλεύοντας σχολαστικά προκειμένου να μην ξεφύγει λεπτό από την στιλιστική και συναισθηματική εγκράτεια με την οποία επιλέγει να σκηνοθετήσει, η Κόπολα υπογράφει μια λιτή και σχεδόν αυστηρή ταινία που μοιάζει με συνειδητή ενατένιση ενός κενού. Τίποτα δεν διαταράσσει τις ήρεμες επιφάνειές της, τίποτα δεν διακόπτει το ηθελημένο της μούδιασμα. Πλήρως ενσωματωμένο στην υπαρξιακή εντροπία του ήρωά του, το “Somewhere” λειτουργεί καλύτερα ως μια ψυχολογική σπουδή που φαίνεται να έχει αφομοιώσει πλήρως τις τακτικές αποδραματοποίησης του κλασικού Ευρωπαϊκού σινεμά. Αυτό που κατορθώνει, ωστόσο, είτε το επιθυμούσε συνειδητά είτε όχι, είναι να αποξενώσει μεγάλη μερίδα του κοινού της. Εκείνους προφανώς τους θεατές οι οποίοι δεν θα θελήσουν να συμβαδίσουν με τους νωχελικούς ρυθμούς, την απουσία δράσης, το αποστασιοποιημένο βλέμμα και το μινιμαλιστικό ύφος της.

Extras: Μοναδικό επιπλέον υλικό είναι ένα λακωνικό making of της ταινίας. Καλύτερο από το τίποτα.
(Εταιρία: Odeon / Με ελληνικούς υπότιτλους)

Λουκάς Κατσίκας

 

 

Κυκλοφορίες Μαΐου 2013

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2012

Κυκλοφορίες Απριλίου 2012

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2012

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2012

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2012

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2011

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2011

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2011

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2011

Κυκλοφορίες Μαΐου 2011

Κυκλοφορίες Απριλίου 2011

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2011

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2011

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2011