ΚΥΡΙΑΚΗ 24 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | At Home

Απώλεια 2010, του Τζον Κάμερον Μίτσελ

Dvd_large_2536_1_0922
Σκηνοθεσία
του Τζον Κάμερον Μίτσελ

Ένα διακριτικά σκηνοθετημένο και άψογα ερμηνευμένο δράμα που φέρει την αναπάντεχη υπογραφή ενός enfant terrible του γκέι σινεμά.

Η «Απώλεια» είναι μια ήσυχη ταινία στο μέσο μιας θορυβώδους εποχής για το σινεμά. Το θέμα της προϊδεάζει για ένα ηχηρό και πληθωρικό δράμα, εκείνη όμως επιλέγει τον δρόμο της ήρεμης μελαγχολίας. Η σκηνοθεσία της μοιάζει να εξαφανίζεται μπροστά στην παρουσία των ηθοποιών και τις λεπτές ψυχολογικές αποχρώσεις που επιχειρεί να συλλάβει το σενάριο. Ο δημιουργός της αφήνει προσωρινά στην άκρη τη σεξουαλικά φορτισμένη και εικονογραφικά παροξυσμική θεματολογία των δυο προηγούμενων φιλμ του (το ροκ μιούζικαλ «Hedwig and the Angry Inch» και το τολμηρό ερωτικό μανιφέστο του «Shortbus»), επιλέγοντας σε αντάλλαγμα τον στιλιστικό δρόμο της εγκράτειας και της ευγένειας. Κι αυτό που αποτυπώνει στην οθόνη είναι την αναμέτρηση ενός αντρόγυνου με την αναπόδραστη οδύνη που επιφέρει ο βίαιος χαμός του μικρού του παιδιού.
Βασισμένη στο βραβευμένο με Πούλιτζερ θεατρικό έργο του Ντέιβιντ Λίντσεϊ- Άμπερ η «Απώλεια» μεταχειρίζεται ψυχολογικές συνθήκες που είναι γνώριμες και οικείες σε όλους. Αποφεύγει, εντούτοις, να τις υπερτονίσει, να τις δυναμιτίσει και να τις εκβιάσει. Προτιμά, αντιθέτως, η συγκίνηση να πηγάσει αβίαστα και να προκύψει από μικρές αλλά χαρακτηριστικές λεπτομέρειες: το πανέμορφο σπίτι του ζεύγους που τώρα μοιάζει με θλιμμένο απομεινάρι παλιότερων και πιο ξένοιαστων εποχών, τις παιδικές ζωγραφιές που έμειναν πίσω ως υπενθύμιση, το μονίμως σκοτεινιασμένο βλέμμα της Νικόλ Κίντμαν, τον γεμάτο κατανόηση σύζυγο που προτιμά να θρηνεί μόνος και βουβά.
Παρ’ όλο που ως γκέι δημιουργός εδώ φαίνεται να παραδίδει την πιο straight δουλειά του, ο Τζον Κάμερον Μίτσελ μοιάζει να διηγείται και πάλι την ίδια ιστορία. Όπως η τρανσέξουαλ ηρωίδα του «Hedwig» και οι πρωταγωνιστές του «Shortbus», έτσι και η τραγική μητέρα που πρωταγωνιστεί στην «Απώλεια» αναζητεί διέξοδο από τη συναισθηματική φυλακή στην οποία έχει εγκλωβίσει τον εαυτό της και αποδοχή από έναν περίγυρο που την αντιμετωπίζει ως κάτι ξένο και δυσλειτουργικό. Η σκηνοθεσία του Μίτσελ είναι, επιπλέον, διακριτική και γεμάτη συμπόνια, αφουγκράζεται το «ηφαίστειο» που βρίσκεται στην καρδιά του δράματός του και το οποίο απειλεί διαρκώς να εκραγεί και φροντίζει να αφήσει όσο το δυνατόν περισσότερο χώρο στους ηθοποιούς του για να αναπνεύσουν. Επωφελούμενοι από την παραχώρηση αυτή, η Νικόλ Κίντμαν και ο Άαρον Έκχαρτ κουβαλούν τη θλίψη των χαρακτήρων τους σα μια φλόγα που σιγοκαίει και ενίοτε μεγαλώνει, για να γίνει πυρκαγιά και να τους κάψει τα σωθικά.
Τη σημαντικότερη σκηνή και συνάμα το κλειδί που ανοίγει δρόμο στην καρδιά του φιλμ, όμως, την κουβαλά η Νταϊάν Γουίστ. Όταν με την καθησυχαστική της φωνή βεβαιώνει πως μαθαίνεις τελικά να πορεύεσαι με τις απώλειές σου και να τις συνηθίζεις, σαν να πρόκειται για «ένα τούβλο που κουβαλάς στην τσέπη σου», η ταινία προσφέρει στους ήρωες και στους θεατές της μια σύντομη στιγμή κάθαρσης. Καμιά τραγωδία δεν θα έπρεπε να μας φοβίζει, μας λέει. Αρκεί να μπορούμε να τη μοιραστούμε με κάποιον που αγαπάμε πραγματικά.

Extras:
Μόνο το τρέιλερ της ταινίας. Οτιδήποτε άλλο θα είχε θεωρηθεί μάλλον πολυτέλεια…

(Εταιρία: Odeon / Με ελληνικούς υπότιτλους)


[Λουκάς Κατσίκας]





 

Φωτογραφίες

 

Κυκλοφορίες Μαΐου 2013

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2012

Κυκλοφορίες Απριλίου 2012

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2012

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2012

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2012

Κυκλοφορίες Δεκεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Νοεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Οκτωβρίου 2011

Κυκλοφορίες Σεπτεμβρίου 2011

Κυκλοφορίες Αυγούστου 2011

Κυκλοφορίες Ιουλίου 2011

Κυκλοφορίες Ιουνίου 2011

Κυκλοφορίες Μαΐου 2011

Κυκλοφορίες Απριλίου 2011

Κυκλοφορίες Μαρτίου 2011

Κυκλοφορίες Φεβρουαρίου 2011

Κυκλοφορίες Ιανουαρίου 2011