ΠΕΜΠΤΗ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Το Δέντρο και η Κούνια , 2014 (The Tree and the Swing)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μαρία Ντούζα
Σενάριο
Μαρία Ντούζα
Πρωταγωνιστούν
Μυρτώ Αλικάκη, Ηλίας Λογοθέτης, Μιργιάνα Καράνοβιτς, Νίκος Ορφανός, Ίρις Μήττα, Γιώργος Σουξές
Διάρκεια
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
06 Φεβρουαρίου 2014

Μια οικογενειακή «συμφιλίωση» που λαμβάνει χώρα κάπου στην ελληνική επαρχία και στη σκιά των κατακερματισμένων Βαλκανίων είναι ο καμβάς αυτής της καλογυρισμένης πρώτης μεγάλου μήκους προσπάθειας της σκηνοθέτιδας.

Η Μυρτώ Αλικάκη, πάντα φυσική και άμεση, πείθει απολύτως ως εργασιομανής Ελένη Καραπάνου, γιατρός και οσονούπω καθηγήτρια καρδιολογίας που ζει εδώ και χρόνια στην Αγγλία μαζί με τον γηγενή τραπεζίτη σύζυγο και την 10χρονη κόρη τους, Άννα (Μήττα). Κι ενώ ο σύζυγος παίρνει αναγκαστική μετάθεση στη… Σαγκάη, εκείνη αποφασίζει να κάνει ένα σύντομο προ-Πασχαλινό ταξίδι στην Ελλάδα. Την έχει καλέσει από τηλεφώνου ο χήρος πατέρας της, Κυριάκος Καραπάνος (Λογοθέτης), δήμαρχος της μικρής επαρχιακής πόλης όπου μεγάλωσε η Ελένη κι εν γένει άνθρωπος με πείσμα – αλλά και όραμα. Εκεί, λοιπόν, στο μεγάλο πέτρινο σπίτι με το (κομμένο πια) δέντρο-μετά-κούνιας του τίτλου, μέσα σε μια σκάρτη βδομάδα, θα ’ρθουν κυριολεκτικά τα πάνω κάτω στη ζωή της Ελένης. Η παρουσία της Νίνα, μιας Σέρβας που φροντίζει τον Κυριάκο, και ζει στο σπίτι του μαζί με την 11χρονη κόρη της, κρυμμένα μυστικά από το παρελθόν (όλων), σχέσεις που αφέθηκαν στην τύχη τους, όνειρα που ζητούν πραγμάτωση και υπόσχονται ψυχική λύτρωση… Πέρα, ωστόσο, από το στενό οικογενειακό δράμα των ηρώων, εκείνο που εύστοχα φέρνει στο προσκήνιο η Ντούζα είναι ένας γόνιμος προβληματισμός περί ταυτότητας και «ανήκειν». Από την οικογένεια, μέχρι την ίδια την πατρίδα (ως γεωγραφική, αλλά πολύ περισσότερο ως υπαρξιακή έννοια), το πού ανήκει κανείς, το πού αισθάνεται «σπιτίσια» και ζεστά κι εν τέλει το τι κάνει για να «κερδίσει» αυτό το μέρος όπου ανήκει, ιδού εν τέλει το κυρίως θέμα αυτής της καλοδουλεμένης ταινίας.
Ωραίος ρυθμός, σωστό μοντάζ, ελάχιστη κινηματογραφική «φλυαρία», καλή φωτογραφία και αρκετά καλογραμμένοι διάλογοι συμπληρώνονται από καλές ερμηνείες – ακόμη και από τα παιδιά. Ναι, το σενάριο, ειδικά στην κορύφωσή του λίγο πριν το τέλος, υποκύπτει σε κάποιες απλοϊκές και βολικές… συμπτώσεις. Αλλά, δεδομένου ότι το όλο στόρι βασίζεται, λέει, σε πραγματικά γεγονότα, και ξέροντας πως η ζωή γράφει μακράν τα πιο ευφάνταστα σενάρια, το μόνο που τελικά λείπει από την «Κούνια» είναι ένα κάποιο σεναριακό «χτένισμα». Η έλλειψη του οποίου, όμως, δικαιολογείται λόγω απειρίας.

Τατιάνα Καποδίστρια