ΤΡΙΤΗ 14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Αίσθηση Αμαρτίας , 2013 (Tian zhu ding)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζία Ζανγκ-κέ
Σενάριο
Τζία Ζανγκ-κέ
Πρωταγωνιστούν
Βού Τζιάνγκ, Λάνσαν Λουό, Λι Μενγκ, Μπαοτσιάνγκ Ουάνγκ, Τάο Ζάο
Διάρκεια
133
Χώρα
Κίνα
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
13 Μαρτίου 2014

Σπονδυλωτή (και μεγάλης διάρκειας) απεικόνιση της καθημερινής ακραίας βίας που λουφάζει μέσα στον ιστό μιας εντελώς διεφθαρμένης και νευρωτικής κινεζικής κοινωνίας που αλλάζει άρδην στη δίνη των καιρών.

Σηματοδοτώντας μια στροφή 180̊ σε σχέση με το μέχρι τούδε μειλίχιο και ημι-ντοκιμενταρίστικο ύφος του, ο κινέζος σκηνοθέτης επιλέγει εδώ κοφτό μοντάζ, κοντινές λήψεις και… προωθημένη, αιματηρή βία για να μιλήσει για το νέο (κι εντελώς αποκαρδιωτικό) πρόσωπο της χώρας του. Μέσα από τέσσερις ασύνδετες ιστορίες –κάποιες, λέει, εξ αυτών είχαν κάνει… καριέρα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων– ο δημιουργός καταγράφει την καλπάζουσα διαφθορά, την υφέρπουσα βία, τον τρυφηλό νεοπλουτισμό, την εργατική εξαθλίωση, την ηθική παρακμή και τις συλλογικές ψευδαισθήσεις στην πολυάνθρωπη χώρα που έχει αναδειχτεί σε καπιταλιστική υπερδύναμη (τρομάρα της), πριν καν ξεμπερδέψει με το μαοϊκό ει μη και αυτοκρατορικό παρελθόν της… Πραγματικά, σου πιάνεται η ψυχή με την επίγευση που σου αφήνει η ταινία. Ειδικά στην τέταρτη –και, θεωρητικά, πιο ανάλαφρη– ιστορία, όπου ένας νεαρούλης, που μεταπηδάει από τη μια πρόχειρη δουλειά στην άλλη, βρίσκεται επί της υποδοχής σε ένα υποτίθεται χάι μπορντέλο, το αιχμηρό σχόλιο του σκηνοθέτη-σεναριογράφου για τους αχρείους κινέζους μεγαλολεφτάδες και τις νεαρές πόρνες, που ντύνονται με (σέξι) μαοϊκές στολές και παρελαύνουν χαιρετώντας στρατιωτικά μπροστά στους πελάτες, τα λέει όλα.
Είναι, βέβαια, άνιση, υπερβολικά μακριά και κατά στιγμές ψεύτικα μελοδραματική η «Αμαρτία» του Ζανγκ-κε. Η πρώτη, ας πούμε, ιστορία, με έναν απογοητευμένο εργάτη ορυχείου (Τζιάνγκ), ο οποίος επιχειρεί να τα βάλει με τον τοπικό αρχι-διεφθαρμένο και, μετά από απανωτές καταγγελίες και φραστικές επιθέσεις, καταφεύγει στην αιματηρή αυτοδικία, είναι όντως πολύ αποτελεσματική. Αντίθετα, η επόμενη ιστορία, με τη συνεύρεση μετά από καιρό τριών εντελώς διαφορετικών αδελφών στο πατρικό για τα 70ά γενέθλια της μάνας τους, φαντάζει ελάχιστα πειστική, καθώς ένας απ’ αυτούς οδηγείται σε ένα μάλλον αψυχολόγητο και πολύ βίαιο έγκλημα στη μέση του δρόμου. Άνισο, τέλος, το αποτέλεσμα της τρίτης ιστορίας, που ξεκινάει ως ερωτικό δράμα μεταξύ μιας ερωμένης (η γυναίκα και μούσα του σκηνοθέτη, Ζάο) που πιέζει τον παντρεμένο εραστή της να χωρίσει επιτέλους, και καταλήγει σε ένα λουτρό αίματος με τη σαλεμένη πλέον γυναίκα να μαχαιρώνει έναν απαιτητικό πελάτη στο σόλοικο κέντρο σάουνα-μασάζ, όπου δουλεύει ως ρεσεψιονίστ.
Ακόμη, πάντως, κι αν υπάρχουν αντιρρήσεις για τον αφηγηματικό ρυθμό ή τις καλλιτεχνικές επιλογές του Ζανγκ-κε, η ταινία είναι απολύτως αποκαλυπτική για το πόσο αρρωστημένα διάγει τον βίο της η σημερινή οικονομική υπερδύναμη του πλανήτη…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες