ΤΕΤΑΡΤΗ 24 ΜΑΪΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Πεντάμορφη Και Το Τέρας (Κριστόφ Γκανς) , 2014 (La belle et la bete)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κριστόφ Γκανς
Σενάριο
Κριστόφ Γκανς, Σαντρά Βο-Αν
Πρωταγωνιστούν
Λεά Σεϊντού, Βανσέν Κασέλ, Αντρέ Ντισολιέ, Εντουάρντο Νοριέγκα, Μιριάμ Σαρλένς, Οντρέ Λαμί
Διάρκεια
112
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Φαντασίας
Πρεμιέρα
17 Απριλίου 2014

Οπτικά φαντασμαγορική, αλλά υπερβολικά «ψηφιακή», η ταινία του Γκανς εμπλουτίζει τον γνωστό μύθο με ξεχασμένες πτυχές του, αλλά σκοράρει ελάχιστα στο πεδίο του μαγικού ρομάντζου μεταξύ κόρης και τέρατος.

Αντλώντας, λέει, υλικό από την παραγκωνισμένη πρωτότυπη εκδοχή του 1740 (και αλληθωρίζοντας πότε-πότε προς την κατά Κοκτό κλασική ταινία του 1946), η «Πεντάμορφη» του Γκανς είναι περισσότερο ένα ψηφιακό παραμύθι, παρά μια στρωτή κινηματογραφική ταινία. Ως προς το ψηφιακόν της υπόθεσης, το πράμα μιλάει από μόνο του. Είναι, δηλαδή, ελάχιστες οι σκηνές όπου κάτι, στο φόντο ή στο επίκεντρο, δεν υπηρετείται από ψηφιακή τεχνολογία αιχμής (το δάσος που «ανοίγει» για να περάσει το άλογο της Πεντάμορφης, οι περικοκλάδες που ζώνουν απειλητικά και τάχιστα το παλάτι του Τέρατος, τα μεταλλαγμένα κυνηγόσκυλα-κουνελάκια που συντροφεύουν την Πεντάμορφη, οι γίγαντες-θεοί του δάσους που υπερασπίζουν τον μαγεμένο πρίγκηπα, το χιόνι και ο πάγος, κι άλλα πολλά). Ως προς το παραμύθι, όμως, απαιτείται μια αποσαφήνιση. Διότι εδώ η αφήγηση, σαν τα παραμύθια, κάνει λογικά άλματα, υπερτονίζει την εξέλιξη/ δράση της ιστορίας εις βάρος της περιγραφής/ ανάλυσης των χαρακτήρων και γενικά πολύ έρμα δεν έχει.
Το μεγάλο, όμως, πρόβλημα του φιλμ είναι ο τρόπος που παρουσιάζεται το βαθύ αίσθημα που μπουμπουκιάζει μεταξύ της Μπελ και του Τέρατος. Με μια λέξη, «ψηφιακά». Και αυτό. Δεν ξέρω αν έφταιξε το γεγονός ότι ο Κασέλ, λέει, υποδυόταν το τέρας φορώντας μόνο το… τριχωτό (και καλοντυμένο) κοστούμι του, ενώ στο πρόσωπό του έφερε διάφορα σημαδάκια, πάνω στα οποία εν συνεχεία τακίμιασε (ψηφιακά, πάντα) η «αιλουροειδής» μάσκα του χαρακτήρα (αυτή, λέει, δεν είναι ψηφιακή: είναι κανονικό φυσικό αντικείμενο που φτιάχτηκε… τρίχα-τρίχα). Η ουσία είναι πως η χημεία του με την Μπελ της Σεϊντού είναι ανύπαρκτη. Με αποτέλεσμα να μη μας συνεπάρει ποτέ αυτό το παράδοξο ειδύλλιο που σπάει τα δεσμά του απέθαντου τέρατος… Α, ναι, παρεμπιπτόντως: μέσα από εκτενή φλασμπάκ μαθαίνουμε ότι το Τέρας ήταν ένας πρίγκηπας, ολίγον αλαζονικό καθικάκι, ο οποίος τρεις αιώνες νωρίτερα –ήγουν, γύρω στα μέσα του 16ου αιώνα– σκότωσε ματαιόδοξα το χρυσό ελάφι και τιμωρήθηκε από τη θεότητα του δάσους που τον μεταμόρφωσε σε τέρας.
Εκτός από τη συχνά πολυβολική ψηφιακή φαντασμαγορία της εικόνας, ο σκηνοθέτης επιλέγει αλλόκοτες, υποβλητικές γωνίες λήψης, ενώ η σκηνογραφία και ο γενικότερος σχεδιασμός παραγωγής (του Τιερί Φλαμάν) συνθέτουν έναν κυριολεκτικά (μετα-)παραμυθένιο κόσμο. Είτε κινούνται στην υποφωτισμένη, μπαρόκ τραπεζαρία στον πύργο του Τέρατος, είτε στο ρημαγμένο (από τα πατρικά χρέη) αγροτόσπιτο, όπου εξακολουθούν να ζουν οι δυο αδελφές, οι τρεις αδελφοί και ο κατάκοιτος πατέρας της Μπελ. Ξέρω! Σαν πολύς κόσμος μαζεύτηκε, λέτε. Ναι, διότι είπαμε πως το στόρι ακολουθεί το καταπρωτότυπο, παίρνει και κάνα-δυο δικές της «ελευθερίες», και καταλήγει να παρακολουθούμε και τα τεκταινόμενα στο πατρικό. Α, και υπάρχει και το εύρημα του… σερβιρίσματος του μύθου. Μια μαμά –χρονολογικά, κάπου στα τέλη του 19ου αιώνα, νομίζω– διαβάζει στα δυο πιτσιρίκια της, από δερματόδετο, παλιοκαιρίσιο βιβλίο, το παραμύθι της «Πεντάμορφης και του Τέρατος». Εμείς, δεν βλέπουμε το πρόσωπό της ολόκληρο. Μόνο το στόμα που διαβάζει τρυφερά. Αλλά το στόμα της Σεϊντού μια φορά να δεις, δεν το ξεχνάς. Ε, κι αφού δούμε το παραμύθι –με μια Μπελ (Πεντάμορφη) όνομα και πράμα, με υπέροχο μπούστο και μια εύθραυστη αποφασιστικότητα– έρχεται και συνδέεται η μαμά που διαβάζει με την ηρωίδα του παραμυθιού…
Χμμμ, σίγουρα η ταινία θα θέλξει και θα εντυπωσιάσει πολύ κόσμο. Δεν ξέρω αν θα τους αγγίξει, ωστόσο… Και τα παραμύθια, ξέρετε, αυτό θέλουν να κάνουν. Να σε αγγίζουν στον ώμο και ξαφνικά να πετάς στο όνειρο… Όχι σε ψηφιακό τσίρκο!

Τατιάνα Καποδίστρια