ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Θεέ μου τι σου κάναμε; , 2014 (Qu'est-ce qu'on a fait au Bon Dieu)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Φιλίπ ντε Σοβερόν
Σενάριο
Φιλίπ ντε Σοβερόν, Γκι Λορόν
Πρωταγωνιστούν
Κριστιάν Κλαβιέ, Σαντάλ Λομπί, Ελοντί Φοντάν, Φρεντερίκ Μπελ, Εμιλί Καέν, Πασκάλ Ν’ζονζί, Σαλιματά Καματέ
Διάρκεια
97
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Κωμωδία
Πρεμιέρα
05 Ιουνίου 2014

Οι τέσσερις κόρες μιας σεπτής, μεγαλοαστικής γαλλικής οικογένειας που παντρεύονται αλλόθρησκους κι αλλοεθνείς είναι ο καμβάς αυτής της καλοκουρδισμένης και πηγαία αστείας κωμωδίας που μάχεται ασεβώς τα ξενοφοβικά κλισέ.

Α, θα γελάσετε! Αν και σε αρκετούς γάλλους σινεκριτικούς  η ταινία δεν άρεσε, η αλήθεια είναι πως πρόκειται για μια χορταστική κωμωδία που επιστρατεύει μαστόρικα ταχύτατο ρυθμό, έξυπνα λεκτικά (και πολιτικώς μη ορθά) αστεία και παλιά, καλή κωμωδία καταστάσεων, για να προσεγγίσει ένα καθόλου αστείο θέμα που «καίει» όλη την Ευρώπη –και την εδώ και δεκαετίες πολυφυλετική Γαλλία, όλως ιδιαιτέρως. Το θέμα της συνύπαρξης/ ξενοφοβίας προσεγγίζεται μέσα από την ιστορία της εξαμελούς οικογένειας των Βερνέιγ, γάλλων καθολικών με λεφτά και χτηματάρα στην «καλή» επαρχία. Ένα μικρο-μοντάζ στην αρχή-αρχή, από τους très comme il faut γάμους των τριών μεγαλύτερων θυγατέρων της οικογένειας, αποκαλύπτει ότι η Ιζαμπέλ, η Οντίλ και η Σεγκολέν έχουν παντρευτεί έναν μουσουλμάνο Αλγερινό, έναν Εβραίο κι έναν Κινέζο αντίστοιχα. Γάλλοι, βέβαια, απαξάπαντες οι γαμπροί, αλλά…
Οι παλαιάς κοπής γονείς (απολαυστικοί οι βετεράνοι Κλαβιέ και Λομπί) έχουν ξεχειλώσει όσο πάει την ανεκτικότητα και καταπίνουν την κάμηλο με δόσεις προοδευτικότητας… Ώσπου έρχεται και η βενιαμίν Λορ (Φοντάν) και τους ανακοινώνει πως θα παντρευτεί επίσης. Τον Σαρλ. «Είναι καθολικός;» ρωτάει εναγώνια η μαμά. «Ναι!» απαντάει η κόρη. Χαρά, κακό, ανακούφιση οι γονείς… Μόνο που εμείς ήδη ξέρουμε ότι ο Σαρλ της Λορ είναι και κατάμαυρος. Μετανάστης και εκκολαπτόμενος ηθοποιός εκ της Ακτής Ελεφαντοστού… Και η έλευση της οικογένειάς του από την Αφρική για το γάμο θα δημιουργήσει πλήθος κωμικών και ρατσιστικών καταστάσεων που, παρ’ όλη την προβλεψιμότητά τους, παραμένουν απολαυστικές και καλόγουστες.
Πέρα από τις ερμηνείες και τον υποδειγματικό κωμικό ρυθμό (κατά στιγμές θυμίζει παλιές γαλλικές κωμωδίες του ντε Φυνές), το φιλμ διαπρέπει και σε ένα άλλο πολύ σημαντικό επίπεδο: τα ρατσιστικά καλαμπούρια και οι ξενοφοβικές εμμονές που δίνουν και παίρνουν εξαπολύονται και αφορούν τους πάντες. Ο εβραίος γαμπρός τη λέει στον Κινέζο, οι δυο τους στον μουσουλμάνο του Μαγκρέμπ, ο μέλλων πεθερός εξ Αφρικής είναι αναφανδόν εναντίον του γάμου και θα προτιμούσε ο γιόκας του να παντρευτεί μια καλή μαύρη, κ.ο.κ. Κι εν μέσω όλων αυτών, η μαμά Βερνέιγ, σε μια προσπάθεια να συμβιβαστεί με αυτή τη «διευρυμένη» πραγματικότητα, βλέπει κάθε τόσο τον απολαυστικό ψυχαναλυτή της σε κάτι σουρεάλ μικροσκηνές, που βεβαιώνουν πως η ταινία κερδίζει και σε επίπεδο ζουμερών δεύτερων χαρακτήρων. Ένας τέτοιος είναι επίσης η νευρωτική αδελφή Σεγκολέν με τον ζωγραφικό πίνακά της…
Πολιτικά μη ορθή, γρήγορη, καλογραμμένη, οικεία προβλέψιμη, η γαλλική αυτή ταινία –που εισπρακτικά έσκισε στην πατρίδα της– ξεμπροστιάζει τον φανερό και κρυφό καθημερινό ρατσισμό μας μέσω του γέλιου.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες