ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ερωτας αλά Ισπανικά , 2014 (Ocho Apellidos Vascos)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Εμίλιο Μαρτίνεθ Λάθαρο
Σενάριο
Μπόρχα Κομπεάγα, Ντιέγο Σαν Χοσέ
Πρωταγωνιστούν
Ντάνι Ροβίρα, Κλάρα Λάγο, Κάρμεν Μάτσι, Κάρα Ελεχάλδε, Αλμπέρτο Λόπεθ
Διάρκεια
98
Χώρα
Ισπανία
Είδος
Κωμωδία
Πρεμιέρα
31 Ιουλίου 2014

Ένας ακραιφνής και φλερτάκιας Ανδαλουσιανός ερωτεύεται μιαν ατίθαση Βάσκα. Και οι περιπέτειές του με τον πατέρα της στην επαρχία με τις αυτονομιστικές τάσεις γίνονται μια μέτρια κωμωδία παρεξηγήσεων.

Ο Ράφα (Ροβίρα) είναι Ανδαλουσιανός ως το κόκκαλο. Βασικά, δεν έχει ποτέ του ταξιδέψει πουθενά εκτός της ονομαστής και  πολυπληθέστερης αυτόνομης περιοχής της Ισπανίας (της Ανδαλουσίας, καλέ!). Σε μια από τις καθημερινές του μπαρότσαρκες γνωρίζεται και φασώνεται ελαφρά με την όμορφη πλην δύσκολη Αμάγια (Λάγο). Κι όταν εκείνη ξεχνάει στο σπίτι του την τσάντα της, αποφασίζει να πάει ο ίδιος στη Χώρα των Βάσκων, όπου ζει η νεαρά, για να της την παραδώσει –και ό,τι ήθελε προκύψει. Διότι ο κορτάκιας Σεβιλιάνος μάλλον την έχει δαγκώσει για πρώτη φορά τη λαμαρίνα… Ε, από το… ΚΤΕΛ του μεγάλου ταξιδιού από τον ισπανικό νότο στο βορρά, κι από τη Μεσόγειο στον Ατλαντικό, και μέχρι να τελειώσει η ταινία, βλέπουμε αστείες (ή «αστείες») καταστάσεις που γεννούν οι πολιτισμικές διαφορές και τα χούγια των δυο αυτών εθνοτήτων της Ιβηρικής. Επιπροσθέτως, με το που φτάνει ο Ράφα στη βασκο-επαρχία, κι αφού πρώτα φάει μια ξεγυρισμένη χυλόπιτα από την Αμάγια, επιστρατεύεται άρον-άρον από τη λεγάμενη για να παίξει το ρόλο του οσονούπω συζύγου της, Αντσόν, για το χατίρι του ναυτικού πατέρα της (Ελεχάλδε), με τον οποίον η Αμάγια έχει έξι χρόνια να μιλήσει. Μόνο που ο πραγματικός Αντσόν –ο οποίος παράτησε σύξυλη την κοπελιά παραμονές του γάμου– είναι φυσικά Βάσκος. Καλείται, λοιπόν, ο κομψευόμενος μπον βιβέρ Σεβιλιάνος να καμωθεί τον τραχύ κι αντρίκιο Βάσκο. Φτάνοντας μέχρι του σημείου να χριστεί από σπόντα αυτονομιστής-μαχητής…
Έχουμε ξαναδεί, γαλλικές κυρίως, κωμωδίες που επενδύουν, λιγότερο ή περισσότερο εμπνευσμένα, πάνω στις διαφορές και τα τοπικιστικά χούγια ανθρώπων που θεωρητικά στέκουν σούζα στον ίδιο εθνικό ύμνο. Το κακό με τούτη την ισπανική βαριασιόν –εκτός, δηλαδή, του πρωταγωνιστή που μου φάνηκε  μάλλον «λίγος»– είναι ότι στο όνομα της κωμωδίας μετατρέπει τον ενίοτε ένοπλο αγώνα αποσκίρτησης των Βάσκων σε ακόμη ένα επανακάμπτον αστειάκι της πλοκής. Κι αυτό κι αν μου φάνηκε (επιεικώς) «λίγο»… Μολαταύτα, η ταινία άρεσε πολύ στους ίδιους τους Ισπανούς –φαντάζομαι, επειδή πολλά από τα αστεία, τις προφορές και τις λεπτομέρειες μεταξύ Βάσκων και Ανδαλουσιανών μόνο εκείνοι μπορούν να τις καταλάβουν.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες