Κινηματογράφος | Ταινίες

We Are the Best! , 2013 (Vi är bäst!)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Λούκας Μοόντισον
Σενάριο
Λούκας Μοόντισον
Πρωταγωνιστούν
Μίρα Μπαρκάμαρ, Μίρα Γκρόζιν, Λιβ Λεμόιν, Γιόναθαν Σάλομονσον, Άνα Ρίντγκρεν
Διάρκεια
102
Χώρα
Δανία, Σουηδία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
06 Νοεμβρίου 2014

Τρεις 13χρονες στη Στοκχόλμη του 1980 στήνουν μια ερασιτεχνική πανκ μπάντα, κοντράρονται με την κοινωνική νόρμα και, φυσικά, ωριμάζουν, σε αυτή την καλοδουλεμένη, καλογραμμένη, αλλά τελικά «λίγη» σκανδιναβική ταινία.

Βρισκόμαστε στα 1982. Η 13χρονη Κλάρα (Γκρόζιν) με το μαλλί μοϊκάνα και τις εφηβικά μαχητικές ατάκες, τακιμιάζει με την επίσης κοντοκουρεμένη, διοπτροφόρα και πιο εγκεφαλική συμμαθήτριά της, Μπουμπού (Μπαρκάμαρ). Για διαφορετικούς λόγους, είναι κι οι δυο «στην απέξω» της τάξης και του «συστήματος», πράμα που, ως γνωστόν, καθορίζει πολλά πράματα στην πρώιμη και μη εφηβεία. Τα δυο κορίτσια, ενώ δεν σκαμπάζουν ντιπ από μουσική, στήνουν ένα πανκ ντουέτο (ντραμς-μπάσο) μόνο και μόνο α) για να μπουν στο μάτι κάτι αγοριών που τζαμάρουν επίσης στη σχετική δημοτική αίθουσα και β) για να διατρανώσουν ότι το πανκ ζει –καίτοι το λύκρα, η περμανάντ και μπάντες σαν τους Human League μεσουρανούν ήδη στις προτιμήσεις των υπόλοιπων συνομηλίκων τους. Σύντομα, προσθέτουν στο σχήμα τους και την Χέντβιγκ (Λεμόιν), μια ντροπαλή και όμορφη συμμαθήτρια, που προέρχεται από θρησκευόμενο σπίτι και παίζει καλά κλασική κιθάρα. Η σκηνή όπου Κλάρα και Μπουμπού κουρεύουν πάνκικα τα μακριά ξανθά μαλλιά της τραβάτε-με-κι-ας-κλαίω Χέντβιγκ εικονογραφεί υπέροχα την ανάγκη του «ανήκειν» που διαποτίζει την εφηβεία. Γενικά η ταινία βρίθει τέτοιων θεοφύσικων και σωστά ψυχολογημένων στιγμών, καθώς τα τρία κορίτσια φλερτάρουν με αγόρια, κάνουν τρέλες και περιφέρουν εκείνη την αδήριτη πλήξη-επαναστατικότητα που χαρακτηρίζει τις απανταχού εφηβείες.
Αν εξαιρέσουμε μια συνοικιακή μικροσυναυλία στην οποία τελικώς συμμετέχουν τα κορίτσια, το σενάριο δεν διαθέτει κορυφώσεις. Απλά παρακολουθεί με τρυφεράδα και οξυδέρκεια αυτήν την πορεία προς την ενηλικίωση, μέσα από καυγάδες, γέλια, δάκρυα και σμιξίματα που εξυμνούν τη γυναικεία φιλία. Κι ενώ οι ερμηνείες (όλου του καστ, αλλά ειδικά) των τριών κοριτσιών είναι απίθανα καλές, και η σκηνοθεσία σίγουρη για αυτό που θέλει να επικοινωνήσει (με εξαίρεση ένα πλάνο της Μπουμπού σε μια χιονισμένη στέγη, δεν υπάρχει καμιά αρτιστίκ σεκάνς, όλα είναι φυσικά), η ταινία του Μοόντισον μου φάνηκε υποδεέστερη από τις προηγούμενές του. Σαν να άφηνε πολύ χώρο σε ένα, τρυφερό και με το συμπάθειο, «Ε, και;».

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες