Κινηματογράφος | Ταινίες

Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι , 2015 (Fifty Shades Of Grey)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Σαμ Τέιλορ-Τζόνσον
Σενάριο
Κέλι Μάρσελ
Πρωταγωνιστούν
Ντακότα Τζόνσον, Τζέιμι Ντόρναν, Ελοΐζ Μάμφορντ, Λουκ Γκράιμς, Μάρσα Γκέι Χάρντεν
Διάρκεια
125
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Ερωτικό δράμα
Πρεμιέρα
12 Φεβρουαρίου 2015

Η πολυαναμενόμενη κινηματογραφική εκδοχή του διαβόητου σαδομαζό άρλεκιν της Ε. Λ. Τζέιμς –για μια παρθένα κι έναν νεαρό πολυεκατομμυριούχο που τη μυεί στα σαδομαζοχιστικά– είναι, παραδόξως, καλύτερη από το πρωτότυπο.

Τη μοσχοπουλημένη «Γκρι» τριλογία της εγγλέζας συγγραφέως –που το 2012 συγκαταλεγόταν μεταξύ των πιο επιδραστικών ανθρώπων του ΤIME– δεν την έχω διαβάσει, βέβαια. Και ούτε πρόκειται. Παραδόξως, όμως, βλέποντας την ταινία που γύρισε η Τέιλορ-Τζόνσον βασιζόμενη στο πρώτο βιβλίο της γκρι τριπλέτας, δεν αισθάνθηκα καθόλου προσβεβλημένη, τσατισμένη, αποτροπιασμένη ή σκέτα πεσμένη στα πατώματα από τα γέλια, τέλος πάντων. Ίσως, επειδή, κατά πως διαβάζω, το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου και των ανεκδιήγητων διαλόγων και μονολόγων του έχουν απλώς απαλειφθεί. Ίσως, πάλι, επειδή η φαινομενικά απίστευτη ιστορία μιας 21χρονης παρθένας φοιτήτριας φιλολογίας που πολιορκείται στενά και πλουσιοπάροχα από 27χρονο ζάπλουτο μορφονιό, ο οποίος τη βρίσκει σαδομαζοχιστικά στο κρεβάτι (και αλλού), αλλά δεν «κάνει σχέσεις» εξανθρωπίζεται τρυφερά από τη σκηνοθετική προσέγγιση της Τέιλορ-Τζόνσον και το σενάριο της Μάρσελ.
Σίγουρα, πάντως, εκείνο που βοήθησε πολύ στην ευμενή πρόσληψη της ταινίας είναι η πρωταγωνίστριά της. Η 25χρονη κόρη του Ντον Τζόνσον και της Μέλανι Γκρίφιθ αποδεικνύεται μια λαμπρή ηθοποιός, με εκφραστικά και κάπως θλιμμένα μάτια, ωραία κίνηση και ρυθμό, κι ένα γοητευτικό «βραχνό» γέλιο, κάπου μεταξύ αμηχανίας και χλεύης, καθώς καλείται να αντιμετωπίσει τις μαξιμαλιστικές προτάσεις που ρίχνει στα πόδια της –μαζί με ένα συμβόλαιο ότι συναινεί να γίνει η σκλάβα του!– ο πολύς κύριος Γκρέι (ο ζάπλουτος σαδο-μορφονιός, καλέ).  Αντιθέτως, πολύ λίγος μου φάνηκε ο Ντόρναν, που ενσαρκώνει τον πολυεκατομμυριούχο Κρίστιαν Γκρέι με μια ρηχή ακαμψία και σαστιμάρα, λες και δεν πιστεύει κι ο ίδιος την τύχη του –που του έκατσε τέτοιος ρόλος-κελεπούρι; Που υπάρχουν τόσο πλούσιοι τύποι; Ποιος ξέρει… Κατά τα άλλα, η ταινία περιέχει, φυσικά, μπόλικο σεξ –με έξυπνο μοντάζ κι αισθησιακά γκροπλάν στην παράδοση των «9 ½ βδομάδων»–, ενώ κατά στιγμές –όπως την πρώτη φορά που η Αναστέιζα (η κοπελιά μας, ντε) μπαίνει στο κόκκινο, ψευτομπαρόκ δωμάτιο με τα μαστίγια, τις χειροπέδες και τα άλλα αξεσουάρ του Κρίστιαν– η ταινία σε μπάζει και σένα στον τριπάκι του «Λες, ρε συ, να μου άρεσε, αν το δοκίμαζα;». Πάντως, όπως, ξαναδιαβάζω από όσους έχουν ξετινάξει και το βιβλίο, η ηρωίδα εδώ παρουσιάζεται πολύ πιο δυναμική απ’ ότι στο γραπτό. Συγκεκριμένα, η απροθυμία/ αβεβαιότητά της Αναστέιζα να υπογράψει τσακ-μπαμ το συμβόλαιο που της προτείνει ο Κρίστιαν σχετίζεται περισσότερο με ένα «τι είχαμε, τι χάσαμε» (κι ας τον έχει καψουρευτεί), παρά με την πεισματική σεμνοτυφία της, όπως στο βιβλίο. Α, και το τέλος είναι εντελώς απότομο –έπεται το μέρος βού.

Τατιάνα Καποδίστρια