ΤΡΙΤΗ 17 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Τετάρτη 04:45 , 2014

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αλέξης Αλεξίου
Σενάριο
Αλέξης Αλεξίου
Πρωταγωνιστούν
Στέλιος Μάινας, Δημήτρης Τζουμάκης, Άνταμ Μπουζντούκος, Γιώργος Συμεωνίδης, Μίμι Μπρανέσκου, Μαρία Ναυπλιώτου
Διάρκεια
116
Χώρα
Γερμανία, Ελλάδα
Είδος
Νέο-νουάρ
Πρεμιέρα
12 Μαρτίου 2015

Μια νουάρ ιστορία φιλοδοξίας, σήψης και εκδίκησης-λύτρωσης σε μια μονίμως βροχερή Αθήνα, με ήρωα τον ιδιοκτήτη ενός τζαζ κλαμπ. Εξαιρετικό και συμπαγές κινηματογραφικό ύφος, καλαισθησία, τεχνική αρτιότητα, ουσία.

Αθήνα, 2010, λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Έξω, βρέχει διαρκώς.  Ο Στέλιος Δημητρακόπουλος (Μάινας, θαυμάσιος), παντρεμένος με τη Σοφία (Ναυπλιώτου) και με μια κόρη του Δημοτικού, είναι μονίμως χωμένος στα επαγγελματικά του –διατηρεί μπροστάρικο τζαζ κλαμπ κι έχει φτύσει αίμα για να το στήσει. Απολαμβάνει ένα υψηλό επίπεδο διαβίωσης –μίνιμαλ διαμέρισμα με πισίνα, τζιποειδές όχημα, γραμμές κόκας και συναφή εύσημα νεοελληνικής ευζωίας. Συγχρόνως, όμως, ο Στέλιος είναι χωμένος και στα σκατά. Διότι ο ρουμάνος τοκογλύφος-μαφιόζος (Μπρανέσκου), που του δάνεισε για το κλαμπ, θέλει τα (προσαυξημένα) λεφτά του πίσω. Σε 32 ώρες. Αλλιώς, παίρνει το μαγαζί (και το κάνει κωλάδικο;), απειλώντας στα ίσα την οικογενειακή γαλήνη-ευημερία του Στέλιου. Ο Βάσος (Τζουμάκης, καλός όπως πάντα), φίλος του Στέλιου και επαγγελματικός συνεργάτης απ’ τα παλιά (προ τζαζ, όταν πουλούσαν γούνες), έχει κάνει το κονέ με τον Ρουμάνο και δεν θέλει να εκτεθεί. Οπότε φορτώνει στον Στέλιο δικές του «υποχρεώσεις» –να εισπράξει, ας πούμε, την «προστασία» από τον Ομέρ (Συμεωνίδης, εξαιρετικός), «ενσωματωμένο» αλβανό μετανάστη που διατηρεί στριπτιτζάδικο, φορολογείται κανονικά και γενικά αισθάνεται περίπου… αρχαίος Έλλην.
Ο χρόνος –σε σχετικές κάρτες στην οθόνη– μετράει αντίστροφα. Ο Στέλιος σνιφάρει κόκα, μένει ξάγρυπνος, ψάχνει απεγνωσμένα τα λεφτά που χρωστάει, τσακώνεται με τη Σοφία, ανεβαίνει στη σκηνή του κλαμπ και βγάζει υψιπετή μουσικόφιλα λογύδρια, αγοράζει έλατο για το σπίτι, μπλέκει κι άλλο με τον υπόκοσμο… Η βροχή, απτόητη. Κι έρχεται η τελική εξαιρετικά φιλμαρισμένη σκηνή, σε μια βροχερή νυχτερινή ταράτσα, όπου ο Στέλιος συναντά το πεπρωμένο του. Και στις 04:45 ακριβώς, ξεπερνάει τα όριά του…
Ακόμη κι όσοι είχαν ξεχωρίσει το ντεμπούτο του Αλεξίου –το μετα-ψυχολογικό θρίλερ «Ιστορία 52» του 2008– θα εκπλαγούν με την… πρόοδο του σκηνοθέτη. Τεχνικά άψογη, με υποδειγματική χρήση της αργής κίνησης, του φλουταρισμένου φόντου και των κοντινών στα πρόσωπα (φωτογραφία του Χρήστου Καραμάνη), με ένα σάουντρακ-πρόταση που κορφολογεί από ρετρό ελληνικά τραγούδια του Καπνίση, του Πλέσσα, του Ζώρα –με τις φωνές της Μαίρη Λω, της Τζένης Βάνου, της Κλειώς Δενάρδου να προσδίδουν μιαν αλλόκοτη εσάνς ευρωπαϊκού μοντερνισμού στα υγρά, χαμερπή τεκταινόμενα της δράσης– η «Τετάρτη» είναι μια ταινία με αξιοθαύμαστο στυλ. Και αναμφίβολη ουσία, σαρκαστικό χιούμορ και λοξές αναφορές στην πασίγνωστη κρίση, καθώς το στόρι χωρίζεται σε κεφάλαια που τιτλοφορούνται από αντίστοιχες ατάκες των χαρακτήρων –ενδεικτικά, «Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο», «Μάλλον Έλληνας», «Έχετε ευθύνη!», και το καταληκτικό «Σπίτι». Μια ταινία που ανοίγει (διάπλατα) νέες πόρτες στο ελληνικό σινεμά.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες