Κινηματογράφος | Ταινίες

Οι σελίδες του τρόμου , 2014 (Babadook)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζένιφερ Κεντ
Σενάριο
Τζένιφερ Κεντ
Πρωταγωνιστούν
Έσι Ντέιβις, Νόα Ουάιζμαν, Ντάνιελ Χένσαλ, Τιμ Περσέλ, Τίφανι Λίνταλ-Νάιτ
Διάρκεια
93
Χώρα
Αυστραλία, Καναδάς
Είδος
Ψυχολογικού τρόμου
Πρεμιέρα
09 Απριλίου 2015

Μια διαταραγμένη μητέρα, ένα ψιλοπροβληματικό πιτσιρίκι κι ο μπαμπούλας από ένα παιδικό βιβλίο, σε μια ταινία-έκπληξη, καλογραμμένη και σκηνοθετημένη δεξιοτεχνικά, που κινείται πειστικά μεταξύ πραγματικότητας και (μεταφυσικής) παράνοιας.

«Οι φόβοι μας», έλεγε ο εμπνευστής των βιβλίων αυτοβελτίωσης, Ναπόλιον Χιλ (1883-1970), «δεν είναι παρά στο μυαλό μας». Με το μυαλό μας, λοιπόν, παίζει εντυπωσιακά  στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο της η αυστραλιανή σκηνοθέτιδα, ποτίζοντας, μέσα από θαυμάσια ατμόσφαιρα, τους φόβους μας. Προσέξτε, εδώ δεν υπάρχουν ποταμοί αίματος και «υπερβατικά» σφαγμένα θύματα. Από την αρχή έως το (διφορούμενο) τέλος, ό,τι συμβαίνει μπορεί να είναι α) έργο ενός εξπρεσιονιστικού, κατάμαυρου τέρατος που βγαίνει από τις σελίδες ενός παιδικού εικονογραφημένου βιβλίου, ή β) αποκύημα του διαταραγμένου μυαλού μιας μοναχικής χήρας που μεγαλώνει τον 6χρονο γιο της σε αυστραλιανό προάστιο. Ο θεατής αποφασίζει –αν μπορέσει… Το πράγμα ξεκινάει ως χαμηλότονο ρεαλιστικό οικογενειακό δράμα σε τόνους γκρι: η Αμίλια (Ντέβις, πολύ καλή), που πριν από έξι χρόνια έχασε τραγικά τον άντρα της σε τροχαίο την ώρα που πήγαιναν στο μαιευτήριο να γεννήσει, ζει με τον γιο της, Σάμιουελ (Ουάιζμαν, καλός). Ένα πανέξυπνο μα πασιφανώς προβληματικό πιτσιρίκι, το οποίο φτιάχνει όπλα που πετάνε βελάκια ή πέτρες, φοβάται να κοιμηθεί το βράδυ κι έχει δυσκολίες στο σχολείο και στα παιδικά πάρτι. Το πόσο ο χαμός του πατέρα έχει τραυματίσει τη μάνα κι εξ αντανακλάσεως και το παιδί γίνεται γρήγορα σαφές.
Εκείνο που η Κεντ διατηρεί ηθελημένα (και μαστόρικα) ασαφές, είναι το κατά πόσο ο απειλητικός Μπάμπαντουκ –ένας  υπέροχα σχεδιασμένος (από τον Αλεξάντερ Γιούχας) μπαμπούλας, ήρωας σε pop-up παιδικό βιβλίο που διαβάζει η μάνα στο παιδί– είναι υπεύθυνος για το ξέσπασμα βίας και υστερίας που, λίγο πριν τη μέση της ταινίας, καταλαμβάνει το ήσυχο σπίτι της Αμίλια. Πατώντας πάνω σε καλογραμμένο διφορούμενο σενάριο, σίγουρη σκηνοθεσία και εξαιρετική σκηνογραφία, η Κεντ υπονοεί διαρκώς ότι οι κατσαρίδες που βγαίνουν από μια τρύπα στον τοίχο, οι κρότοι, οι βιαιοπραγίες κατά του Σάμιουελ, κι ό,τι «μεταφυσικό», τέλος πάντων, συμβαίνει, (μπορεί και να) είναι αποκλειστικά στο μυαλό της ταλανισμένης μάνας. Η οποία αδυνατεί να αγαπήσει το παιδί που της χαρίστηκε τη μέρα ακριβώς που έχασε τον άνθρωπό της… Καταπιεσμένα συναισθήματα που εκρήγνυνται, η παιδική ψυχοσύνθεση που παλινδρομεί μεταξύ αγάπης και φόβου, σκηνές καλαίσθητου, «παλιομοδίτικου» τρόμου κι ένα έξυπνο τέλος, που φαντάζει happy – αλλά… είναι;

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες