ΤΡΙΤΗ 19 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Το Μπλε Δωμάτιο , 2014 (La chambre bleue)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ματιέ Αμαλρίκ
Σενάριο
Στεφανί Κλεό, Ματιέ Αμαλρίκ
Πρωταγωνιστούν
Ματιέ Αμαλρίκ, Στεφανί Κλεό, Λεά Ντρουκέρ, Λοράν Πουατρενό, Σερζ Μποζόν, Μπλουτς
Διάρκεια
76
Χώρα
Γαλλία
Είδος
Αστυνομικο-ερωτικό θρίλερ
Πρεμιέρα
16 Ιουλίου 2015

Δυο παράνομοι εραστές, δυο «βολικοί» θάνατοι, οι υποψίες, οι ενοχές και αλλόκοτες συμπτώσεις σε αυτή την ενδιαφέρουσα, αλλά ολίγον υποτονική, μεταφορά του ομώνυμου αστυνομικού μυθιστορήματος του Ζορζ Σιμενόν.

Σε μια μικρή γαλλική πόλη, ο Ζουλιέν Γκαΐντ (Αμαλρίκ), παντρεμένος και πατέρας μιας 6χρονης, αρχίζει εξωσυζυγική σχέση με την επίσης παντρεμένη Εστέρ Ντεσπιέρ (Κλεό), παλιά του συμμαθήτρια που ανέκαθεν τον γλυκοκοιτούσε. Οι σεξοσυνευρέσεις τους –κάθε Πέμπτη, στο ίδιο μπλε δωμάτιο μικρού ξενοδοχείου– αποπνέουν αισθησιασμό κι ένα συγκρατημένο πάθος. Μια Πέμπτη, η παρ’ ολίγον συνάντηση με τον άντρα της Εστέρ κάνει τον Ζουλιέν να αποφασίσει πως τέρμα. Λίγο μετά, ο ούτως ή άλλως ασθενικός Ντεσπιέρ πεθαίνει. Η Εστέρ με διφορούμενα ραβασάκια επιχειρεί να επαναπροσεγγίσει τον Ζουλιέν. Ώσπου, μια μέρα, γυρίζοντας από τη δουλειά, ο Ζουλιέν συλλαμβάνεται ως ύποπτος για το φόνο της γυναίκας του, η οποία δηλητηριάστηκε από κάτι χερωκάμωτες μαρμελάδες που παραλάμβανε μέσω του φαρμακείου της πεθεράς της Εστέρ. Η δίκη των δυο «σατανικών εραστών» αρχίζει…  
Καίτοι αυτό είναι το ζουμί της ιστορίας, ο Αμαλρίκ –προσπαθώντας να μιμηθεί την πολυεπίπεδη μη γραμμική αφήγηση του μυθιστορήματος του Σιμενόν (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Άγρα)– προκρίνει διαρκή μπρος-πίσω και εξπρεσιονιστικό συναισθηματισμό. Βλέπουμε τον Ζουλιέν στο γραφείο του ανακριτή (Πουατρενό), μετά σε όμορφα φιλμαρισμένες ερωτικές περιπτύξεις του με την Εστέρ, αργότερα σε οικογενειακές στιγμές μιας κάποιας ενοχής και αμηχανίας, ύστερα πίσω στο πρώτο του αντάμωμα με την Εστέρ και προοδευτικά, καθώς το δια ταύτα αποκρυσταλλώνεται, η έμφαση πέφτει στην ανάκριση και τη δίκη. Αν και η φωτογραφία (Κριστόφ Μπουκαρνέ), η μουσική (Γκρεγκουάρ Χέτσελ) και η επιλογή του φορμά 1/33 στην κινηματογράφηση έχουν σίγουρα γοητεία, και οι ερμηνείες είναι μια χαρά (ειδικά η Κλεό, σύντροφος εν ζωή του Αμαλρίκ και μη επαγγελματίας ηθοποιός εντυπωσιάζει), το τελικό αποτέλεσμα δεν ιντριγκάρει όσο το βιβλίο, με το οποίο διαφέρει – στα ονόματα, αλλά και σε κάποιες «περιφερειακές» μα εν δυνάμει καίριες λεπτομέρειες.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες