ΤΕΤΑΡΤΗ 26 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Σε Ακολουθεί , 2014 (It Follows)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ
Σενάριο
Ντέιβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ
Πρωταγωνιστούν
Μάικα Μονρόε, Κιρ Γκίλκριστ, Ντάνιελ Ζοβάτο, Τζέικ Ουίρι, Ολίβια Λουκάρντι, Λίλι Σέπι
Διάρκεια
100
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Τρόμου
Πρεμιέρα
20 Αυγούστου 2015

Εξαιρετική φωτογραφία, διάχυτη μελαγχολία, κλειστοφοβική ατμόσφαιρα και ελάχιστη χρήση τρομο-κόλπων σε μια ενδιαφέρουσα ταινία για μια σεξουαλικά μεταδιδόμενη μεταφυσική απειλή που… ακολουθεί τους έφηβους πρωταγωνιστές –και το θεατή.

Σούρουπο σε τυπικό αμερικανικό προάστιο. Η κάμερα, χωρίς φαντεζί κοντινά και υπερβολικές μετατοπίσεις, παρακολουθεί μια κοπελίτσα που βγαίνει ουρλιάζοντας με το νυχτικό από το σπίτι της. Κάτι την καταδιώκει –αλλά εμείς δε βλέπουμε τίποτα. Τρέχει αλαφιασμένη στο δρόμο. Το επόμενο πρωί, στην όχθη της γειτονικής λίμνης, βλέπουμε –πάλι από μέση απόσταση, χωρίς ζουμαρίσματα και μουσική υπογράμμιση– το πτώμα της νεαρής γκροτέσκα στραμπουληγμένο… Και πέφτουν οι τίτλοι έναρξης, έχοντας ήδη θέσει το ατμοσφαιρικό και αρτίστικο πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η δεύτερη ταινία του Μίτσελ. Όπως είχε κάνει και στο ντεμπούτο του («The Myth of the American Sleepover», 2010), ο σκηνοθέτης-σεναριογράφος καταπιάνεται με τη μελαγχολία της εφηβείας. Μόνο που εδώ, δίπλα στην υπαρξιακή ανία των ανήλικων πρωταγωνιστών και τον υποβλητικό ζόφο ενός αποβιομηχανοποιημένου και σχεδόν άχρονου Ντιτρόιτ, υπάρχει και ο μεταφυσικός τρόμος. Διότι αυτό το «κάτι» που καταδιώκει αργοκίνητα και… καρπεντερικά την 19χρονη Τζέι (Μονρόε, καλή) παίρνοντας τη μορφή γνωστών και αγνώστων νεκρών, μεταδίδεται μέσω του σεξ. Το οποίο, ως γνωστόν, από καταβολής κόσμου αποτελεί μείζον θέμα του εφηβικού μικρόκοσμου. Η ωραία Τζέι, λοιπόν, σε ένα πήδημα της μιας βραδιάς «κολλάει» τη φονική κατάρα, η οποία είναι ορατή μόνο από τον εκάστοτε «προσβεβλημένο» και παύει μόνο όταν μεταδοθεί σε άλλον ερωτικό παρτενέρ. Ό,τι ακολουθεί είναι η προσπάθεια της Τζέι και των κολλητών της να καταλάβουν τι συμβαίνει. Ή να ακυρώσουν αυτό που συμβαίνει (στήνουν ολόκληρη παγίδα ηλεκτροπληξίας μια βροχερή νύχτα στη δημοτική πισίνα). Ενώ συγχρόνως έχουν να κουλαντρίσουν και την αφασική μελαγχολία της ηλικίας τους…

Αν το σενάριο τολμούσε να πάει το πράμα κάπου παρακάτω θα μιλούσαμε για μια εξαιρετική ταινία τρόμου. Και έτσι, όμως, υποβάλλει και γοητεύει, κυρίως χάρη στην υπέροχη φωτογραφία του Μάικ Γκιουλάκις (θυμίζει το δυσοίωνο έργο του εικαστικού φωτογράφου Γκρέγκορι Κρούντσον) και το υποβλητικό ηλεκτρονικό σάουντρακ των Disasterpeace. Εύσημα, επίσης, για τον υπαινικτικό τίτλο και τη σχεδόν παντελή έλλειψη αίματος. Οι φαν του είδους, ας τρέξουν.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες