Κινηματογράφος | Ταινίες

Παράλογος Άνθρωπος , 2015 (Irrational Man)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γούντι Άλεν
Σενάριο
Γούντι Άλεν
Πρωταγωνιστούν
Χουακίν Φίνιξ, Έμα Στόουν, Πάρκερ Πόουζι, Τζέιμι Μπλάκλι, Μπέτσι Έιντεμ, Ίθαν Φίλιπς
Διάρκεια
96
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραμεντί αγωνίας
Πρεμιέρα
27 Αυγούστου 2015

Υπέροχα φωτογραφημένη, με καλές στιγμές αλλά και εξόφθαλμη ασάφεια μεταξύ αστυνομικής αγωνίας και διακωμώδησής της, η ταινία καταπιάνεται με τις (δραματικές) συνέπειες του τυχαίου και την υποκειμενικότητα της ηθικής.

Καλύτερη από την περσινή «Μαγεία στο σεληνόφως», αλλά σκάλες κάτω από το εξαιρετικό «Match Point», η φετινή 45η ταινία του Γούντι δανείζεται στοιχεία από τα δυο αυτά φιλμ (το τυχαίο και ο φόνος) και σερβίρει μια κομψά στημένη «ωραία ιδέα» που, δυστυχώς, παραμένει αναξιοποίητη κάπου μεταξύ κωμικού και τραγικού. Στο τυπικά αλενικό ξεκίνημα, γνωρίζουμε τον Έιμπ Λούκας (Φίνιξ), καθηγητή φιλοσοφίας με αδυναμία στο αλκοόλ, τα τσιτάτα (από Κίργκεγκορ και Ντίκινσον έως Σαρτ και Καντ) και τις γυναίκες, αλλά και μια καταθλιψάρα που δεν τον αφήνει να χαρεί τίποτα, παρά τη νέα του δουλειά σε κολέγιο του Ρόουντ Άιλαντ. Πρώην ακτιβιστής και αποκαρδιωμένος ιδεαλιστής, ο Έιμπ δεν βρίσκει πια καμία ηθική πλήρωση σε ό,τι κι αν επιχειρεί –ούτε το απροκάλυπτο «πέσιμο» της στερημένης, ημιαλκοολικής και παντρεμένης συνάδελφου χημικού (Πόουζι), ούτε η ευχάριστη παρέα –με ολίγον από φλερτ– της Τζιλ (Στόουν), της καλύτερης και επίσης δεσμευμένης φοιτήτριάς του, καταφέρνουν να προσδώσουν κάποιο νόημα στη ζωή του. Κι έρχεται μια τυχαία συζήτηση παρακαθήμενων αγνώστων, που κρυφακούνε ο Έιμπ και η Τζιλ τρώγοντας σε μπαρ-εστιατόριο, και τα αλλάζει όλα.

Η γυναίκα του διπλανού τραπεζιού κινδυνεύει να χάσει την επιμέλεια των παιδιών της, επειδή ο δικαστής, που έχει αναλάβει την υπόθεσή της, είναι και καθίκι και κολλητός του πρώην συζύγου της. Αχ, και να πέθαινε ο κωλοδικαστής! Κι αν όντως κάποιος “φρόντιζε” γι' αυτό; Η φευγαλέα αυτή σκέψη κολλάει στο μυαλό του Έιμπ. Γίνεται η εμμονή που ξαναδίνει νόημα στη ζωή του. Και μετά, αρχίζει το αστυνομικό θρίλερ. Το οποίο, όμως, όχι μόνο χωλαίνει σε επίπεδο πειστικότητας και σασπένς, αλλά δυναμιτίζεται κι από το ύφος διαλόγων και voice over που φλερτάρουν με την κυνική διακωμώδηση των τεκταινομένων, χωρίς, ωστόσο, να συνθέτουν και μια κλασική αλενική κομεντί. Κάπου… μεταξύ, λοιπόν, και ολίγον στο ποδάρι, με την υπέροχη παστέλ widescreen φωτογραφία του Ντάριους Κόντζι, και την όμορφη τζαζ υπόκρουση του Ramsey Lewis Trio να περισώζουν όλο αυτό το αναμάσημα περί ηθικής, τυχαίου και ματαιότητας της ύπαρξης. Το φινάλε, πάντως, είναι καλό –ο θρίαμβος του τυχαίου.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες