Κινηματογράφος | Ταινίες

Τα Μυαλά Που Κουβαλάς , 2015 (Inside Out)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πιτ Ντόκτερ, Ρόνι Ντελ Κάρμεν
Σενάριο
Πιτ Ντόκτερ, Μεγκ ΛεΦοβ, Τζος Κούλι
Πρωταγωνιστούν
Ακούγονται: Έμι Πόλερ, Φίλις Σμιθ, Ρίτσαρντ Κάιντ, Μπιλ Χέιντερ, Λούις Μπλακ, Νταϊάν Λέιν, Κάιλ ΜακΛάχλαν/ Στα ελληνικά: Νάντια Κοντογεώργη, Άντρια Ράπτη, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Λευτέρης Ελευθερίου, Κώστας Δαρλάσης, Μαρία Πλακίδη, Χρήστος Θάνος
Διάρκεια
102
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κινούμενα σχέδια
Πρεμιέρα
03 Σεπτεμβρίου 2015

Οι αλλαγές στη ζωή ενός 11χρονου κοριτσιού, δοσμένες μέσα από τις ανακατατάξεις που βιώνουν τα ανθρωπόμορφα συναισθήματα μέσα στο κεφάλι της, συνιστούν μια μεγαλειώδη, σε σύλληψη κι εκτέλεση, ταινία. Τρέξτε!

Η ιστορία –σε αντίθεση, ίσως, με άλλες σπουδαίες ταινίες της Pixar– είναι μικρή: η 11χρονη Ράιλι, που λατρεύει το χόκεϊ πάγου και έχει μια χουχουλιάρικη σχέση με τους γονείς της, μετακομίζει από τη Μινεσότα στο Σαν Φρανσίσκο. Καινούριο σχολείο, χωρισμός από τους φίλους, το νέο σπίτι χάλια, οι προοπτικές δυσοίωνες –ακόμη και το χόκεϊ, εδώ στη Δύση, είναι αλλιώς. Και μέσα σ’ όλα, ξετσουμίζει και η εφηβεία σιγά-σιγά… Αυτό είναι όλο. Υπάρχει, όμως, και η ιστορία πίσω από την ιστορία, που είναι η βασική ιστορία αυτής της απερίγραπτα υπέροχης και, κατ’ εμέ, ήδη κλασικής ταινίας. Για να ακριβολογούμε, υπάρχει η συναρπαστική ιστορία που διαδραματίζεται μέσα στο κεφάλι της Ράιλι, καθώς τα πέντε κυρίαρχα συναισθήματα κάθε ανθρώπου –η Χαρά, η Λύπη, ο Θυμός, ο Φόβος και η Αηδία– πασχίζουν από το Κέντρο Ελέγχου να βάλουν σε τάξη τα νέα δεδομένα στη ζωή της μικρής. Πρόκειται για πέντε υπέροχα σχεδιασμένα ανθρωπάκια, με συγκλονιστικά πρωτοποριακές υφές (το δέρμα της σπιντάτης Χαράς ακτινοβολεί θυμίζοντας αιωρούμενα ηλεκτρόνια, τα μαλλιά της κατατονικής Λύπης έχουν μια πρωτόγνωρη κρουστότητα), που το καθένα έχει το χρώμα του (κίτρινη Χαρά, μπλε Λύπη, κόκκινος Θυμός, μοβ Φόβος, πράσινη Αηδία) και το ρόλο του μέσα στο μαγευτικά σχεδιασμένο (και επιστημονικά διόλου αυθαίρετο) μικρόκοσμο που αποτελεί τον χαρακτήρα της Ράιλι.
Μέσα σε αυτό το αχανές… λούνα-παρκ συναισθημάτων, αναμνήσεων και σκέψεων, όπου εκτυλίσσεται το μεγαλύτερο μέρος του φιλμ, υπάρχει η Μακρόχρονη Μνήμη (μια αποθήκη τίγκα στις πολύχρωμες μπαλίτσες, που κάθε μια περικλείει μια ανάμνηση και χρωματίζεται ανάλογα με το συναίσθημα που κυριαρχούσε όταν τη βίωσε η Ράιλι), η Χώρα της Φαντασίας, η Αφηρημένη Σκέψη (εξαιρετική η σκηνή, όπου οι περιπλανώμενες Χαρά και Λύπη, μαζί με τον Μπινγκ Μπονγκ, το φανταστικό φίλο της παιδικής ηλικίας της Ράιλι, διασχίζουν αυτό το σημείο του μυαλού και γίνονται παροδικά… πικασικές, αφηρημένες φιγούρες), το σκοτεινό Υποσυνείδητο, η Χωματερή Αναμνήσεων και τα Νησιά Προσωπικότητας, ήγουν οι σταθερές αξίες της μικρής. Οι οποίες, όμως, έρχονται και καταρρέουν φασαριόζικα, καθώς οι προσχολικές πριγκίπισσες δίνουν τη θέση τους σε νεαρούς ποπ σταρ και οι αλλαγές στην καθημερινότητα της Ράιλι επιφέρουν κοσμογονικές ανακατατάξεις.
Δεν ξέρω τι να πρωτοεκθειάσω σε αυτή τη μοναδική ταινία (ακόμη και ο ελληνικός τίτλος μ’ άρεσε). Την πρωτόφαντη σύλληψη; Την οφθαλμοφανή επιστημονική δουλειά που προηγήθηκε; Το μέτρο, τη φαντασία, το χιούμορ, το βαθύ συναίσθημα, τη συγκίνηση, την κομψότητα της αφήγησης; Τα σκίτσα, τη μουσική υπόκρουση, το σασπένς του στόρι (Χαρά και Λύπη χάνονται μες στο μυαλό και προσπαθούν να επιστρέψουν στο Κέντρο Ελέγχου, όπου στο μεταξύ τα έχουν κάνει μπάχαλο ο αψίκορος Θυμός, ο πανικόβλητος Φόβος και η ξινοσνόμπ Αηδία); Ή, τέλος, την αλήθεια που βγάζει προσεγγίζοντας τη διαδικασία της ενηλικίωσης με έναν τρόπο ρηξικέλευθο και αισθητικά πανέμορφο; Άσε που φευγαλέα στη διάρκεια του φιλμ, αλλά και στους απολαυστικούς τίτλους τέλους, διεισδύουμε και στα Κέντρα Ελέγχου άλλων ηρώων, ανθρώπινων και μη, με τα γνωστά συναισθήματα να δίνουν το δικό τους χιουμοριστικό στίγμα για όσα συμβαίνουν στους… ιδιοκτήτες τους. Μην τη χάσετε, μικροί (όχι πολύ μικροί) και μεγάλοι. Και, ναι, προτιμήστε τη μη μεταγλωττισμένη εκδοχή, όπως πάντα.

Τατιάνα Καποδίστρια