ΣΑΒΒΑΤΟ 19 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Minions , 2015

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κάιλ Μπάλντα, Πιέρ Κοφάν (στη μεταγλώττιση, Ακίνδυνος Γκίκας)
Σενάριο
Μπράιαν Λιντς
Πρωταγωνιστούν
Ακούγονται: Σάντρα Μπούλοκ, Τζον Χαμ, Μάικλ Κίτον, Τζένιφερ Σόντερς, Πιέρ Κοφάν (στη μεταγλώττιση: Δανάη Καλαχώρα, Χρήστος Θάνος, Νίκος Νίκας, Μαρία Πλακίδη)
Διάρκεια
91
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κωμωδία κινούμενων σχεδίων (και σε 3D)
Πρεμιέρα
24 Σεπτεμβρίου 2015

Το πρίκουελ των δυο «Εγώ, ο απαισιότατος» μας συστήνει τα καραδιάσημα Μίνιονς, όταν τη δεκαετία του ’60 ψάχνουν έναν κακό για να υπηρετήσουν. Παραδόπιστη αρπαχτή, αναμφισβήτητα, αλλά είναι χαριτωμένα, τ’ άτιμα…

Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας οριακά δεύτερος χαρακτήρας μιας ταινίας γίνεται τόσο δημοφιλής, ώστε να «απαιτήσει» την κατάδική του φιλμική δικαίωση. Μεταξύ μας, τούτη εδώ η ταινία δικαιώνει μερικές εκατοντάδες κίτρινα κυλινδρικά πλασματάκια με «εργατικά» γυαλιά, ένα ή δυο μάτια και μοναδικό τρόπο έκφρασης… Λειτουργώντας ως πρίκουελ των δυο σουξεδιάρικων «Εγώ, ο απαισιότατος», το καλοφτιαγμένο μα εξόφθαλμα… εισπρακτικό αυτό φιλμ μάς ενημερώνει για το τι έκαναν τα Μίνιονς π. Γ. –ήγουν, «προ Γκρου», κοντολογίς, από καταβολής κόσμου και μέχρι τη δεκαετία του ’60, οπότε και γνώρισαν τον νεαρό τότε Γκρου και βρήκαν τον απαισιότατο αφέντη που έμελλε να υπηρετήσουν. Αφού, λοιπόν, δούμε εν τάχει τα Μίνιονς να υπηρετούν κατά καιρούς έναν φαραώ, τον κόμη Δράκουλα, έναν φονικό τυραννόσαυρο ή και τον ίδιο τον Ναπολέοντα, φτάνουμε στη δεκαετία του ’60 (love and peace, κι όλα τα συναφή), οπότε ο ολίγον εξυπνάκιας Κέβιν, ο τρελάρας Στιούαρτ και ο τρυφερός μονόφθαλμος Μπομπ κινούν για ένα συνέδριο… κακών στο Ορλάντο της Φλόριντα. Μπαίνουν στη δούλεψη της σατανικής και θεοδιάσημης κακιάς Σκάρλετ, στέλνονται, εκόντες-άκοντες, να κλέψουν το στέμμα της βασίλισσας της Αγγλίας και, εν τέλει, όλα καλά, βρίσκουν και τον Γκρου τους και τον σκοπό του βίου τους…

Κοιτάξτε, η ταινία δεν διαθέτει κανένα τρομερό στόρι. Αντιθέτως, θα’ λεγα… Είναι μια μικρή, ξεχειλωμένη ιδέα που εξαργυρώνει την τρελή παγκόσμια επιτυχία των Μίνιονς έξω από το αρχικό κινηματογραφικό τους πλαίσιο. Έχει, όμως, δυο καλά (εκτός από το πολύ φροντισμένο σκίτσο και την τεχνική αρτιότητα): το ένα είναι όλα εκείνα τα διαρκή κλεισίματα του ματιού προς πρόσωπα και πράματα στο Λονδίνο του ’60 (από την νεαρή Ελισάβετ και τα σίριαλ της εποχής, έως τους Beatles). Και το δεύτερο, φυσικά, είναι εκείνη η απερίγραπτα υπερφαντασιακή, απογειωμένη, διεθνιστική, ακαταλαβίστικη μα τόσο εύληπτη γλώσσα που μιλάνε τα Μίνιονς! Λέξεις δανεισμένες από διάφορες γλώσσες της οικουμένης, ονοματοποιητικές εκρήξεις, επιφωνήματα και μια γάργαρη εκφραστικότητα –όλα δημιούργημα του γάλλου σκηνοθέτη, Πιέρ Κοφάν, ο οποίος και «κάνει» όλες τις φωνές των Μίνιονς. Εννοείται πως θα πάτε τα παιδιά –αν μπορείτε, κάντε κι αλλιώς…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες