ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 21 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Αστακός , 2015 (The Lobster)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γιώργος Λάνθιμος
Σενάριο
Γιώργος Λάνθιμος, Ευθύμης Φιλίππου
Πρωταγωνιστούν
Κόλιν Φάρελ, Ρέιτσελ Βάις, Ολίβια Κόλμαν, Τζέσικα Μπάρντεν, Αριάν Λαμπέντ, Μπεν Ουίσοου, Τζον Σι Ράιλι, Αγγελική Παπούλια
Διάρκεια
118
Χώρα
Ελλάδα, Γαλλία, Ολλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιρλανδία
Είδος
Σατιρική δραμεντί φαντασίας (;)
Πρεμιέρα
22 Οκτωβρίου 2015

Η αλληγορική, κωμικοτραγική (και, παραδόξως, ρομαντική) πραγματεία του Λάνθιμου περί ψυχαναγκαστικού ζευγαρώματος σε μια δυστοπική κοινωνία έχει στιλ, υπέροχες σκηνές, μαύρο χιούμορ, αλλά και μια… κοιλιά λίγο πριν το φινάλε.

Σε ένα ζοφερό μέλλον, που εξωτερικά δε διαφέρει καθόλου από το σήμερα, οι άνθρωποι που έχουν μείνει μαγκούφηδες (λόγω χωρισμού ή πένθους) μεταφέρονται στο Ξενοδοχείο (ένα υπέροχο, ανακαινισμένο μα και παρακμιακό παραθαλάσσιο κατάλυμα στην Ιρλανδία, όπου γυρίστηκε όλη η ταινία) μακριά από την –ιδανικά ζευγαρωμένη– Πόλη. Εκεί, ακολουθώντας τους αυστηρούς κανόνες της διεύθυνσης (εξαιρετική η Κόλμαν ως διοικητής του ξενοδοχείου) θα πρέπει μέσα σε 45 μέρες να βρουν νέο ταίρι. Η δε αυθεντικότητα του καινούριου τους δεσμού ελέγχεται, φυσικά, από τη διεύθυνση επί τη βάσει κοινών στοιχείων –είναι κι οι δυο μύωπες, ή ανοίγει συχνά η μύτη τους, ξερωγώ… Αν αποτύχουν, οι μονήρεις έγκλειστοι μεταμορφώνονται σε ζώο της επιλογής τους και αφήνονται στο Δάσος, όπου εκτός από ξέμπαρκα τιμωρημένα ζωντανά παρεπιδημούν και οι Μοναχικοί, δραπέτες-πρώην τρόφιμοι του Ξενοδοχείου που ζουν κάτω από ένα εξίσου καταπιεστικό σύστημα, το οποίο απαγορεύει (και τιμωρεί φριχτά) κάθε ερωτική προσέγγιση μεταξύ των μελών του. Εμείς, παρακολουθούμε την ιστορία του Ντέιβιντ (Φάρελ, πολύ καλός), του μοναδικού χαρακτήρα της ταινίας που διαθέτει όνομα. Άρτι χωρισμένος και χαμηλότονος αρχιτέκτονας θα βρεθεί με τον σκύλο-αδελφό του στο Ξενοδοχείο, θα επιλέξει ως ζώο μεταμόρφωσης τον αστακό, θα συγχρωτιστεί με τους συν-έγκλειστους Κουτσό (Ουίσοου) και Ψευδό (Ράιλι, απολαυστικός), θα επιχειρήσει ζευγάρωμα με την Άκαρδη (Παπούλια), τελικά θα δραπετεύσει και ως Μοναχικός θα ερωτευτεί (αληθινά, ίσως) την ομοιοπαθούσα Μυωπική (Βάις), παρά τη σθεναρή εναντίωση της αγέλαστης αρχηγού (Σεϊντού) των δασόβιων. Ακολουθεί το ανοιχτό και εν δυνάμει πολύ ρομαντικό φινάλε…

Το ήδη πολυσυζητημένο και βραβευμένο στις Κάννες αγγλόφωνο ντεμπούτο του έλληνα σκηνοθέτη είναι μια ταινία που αναμφίβολα εξελίσσει (τεχνικά και σκηνοθετικά) το απόλυτα προσωπικό ύφος του Λάνθιμου. Έχει ρηξικέλευθο σενάριο και είναι γεμάτη από εξαιρετικές σκηνές με αλφαδιασμένο στήσιμο, ψαγμένη σκηνογραφία και μια πανταχού παρούσα μεγαλοπρεπή τραμπάλα μεταξύ σοβαροτραγικού και κωμικοπαράλογου. Σεκάνς ανθολογίας η «τριπλή» σκηνή όπου (χάρη στο ωραίο μοντάζ του Γιώργου Μαυροψαρίδη) παρακολουθούμε παράλληλα α) την καμαριέρα της Λαμπέντ που, σύμφωνα με το πρόγραμμα του Ξενοδοχείου, ερεθίζει σεξουαλικά κι εντελώς μηχανιστικά τον δύσμοιρο Ντέιβιντ, β) τον Ψευδό να τιμωρείται παραδειγματικά, δημόσια, επώδυνα, μα και… ευφάνταστα, επειδή συνελήφθη να αυνανίζεται, πρακτική που απαγορεύεται δια ροπάλου στους τρόφιμους, και γ) ένα απερίγραπτα υπέροχο (κι εντελώς λανθιμικό) μάθημα που λαμβάνει χώρα στην αίθουσα εκδηλώσεων του Ξενοδοχείου «διδάσκοντας» μέσα από απτά παραδείγματα «βγαλμένα απ’ τη ζωή» τα οφέλη του ζευγαρώνειν έναντι του μοναχικού βίου. Υπέροχη επίσης η μουσική επένδυση του φιλμ –ειδικά εκείνο το παλιό ελληνικό βινύλιο με τα σκρατς του, που συντροφεύει τις ψυχαναγκαστικές απόπειρες ζευγαρώματος στο Ξενοδοχείο.

Όπως ενδεχομένως προκύπτει από όσα ήδη αναφέρθηκαν, το μακράν καλύτερο κομμάτι της ταινίας είναι το πρώτο, εκείνο που παραπαίει τελετουργικά και αμφίθυμα μέσα στην παρακμιακή πολυτέλεια του Ξενοδοχείου και την απόγνωση των αζευγάρωτων παρίων. Μετά την απόδραση του Ντέιβιντ, η ταινία κάνει μια εμφανή (και ολίγον αυτάρεσκη;) κοιλιά και χάνει την αιχμηρότητα της αλληγορίας της, καθώς εικονογραφεί λίγο μονότονα τον αντιδιαμετρικό ζόφο στη ζωή των Μοναχικών. Ο ρόλος της Σεϊντού, ας πούμε, θα μπορούσε και να λείπει εντελώς, χωρίς να πάθει τίποτα το όλο οικοδόμημα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες