ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 22 ΙΟΥΝΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Μαργκερίτ , 2015 (Marguerite)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ξαβιέ Τζιανολί
Σενάριο
Ξαβιέ Τζιανολί, Μάρσια Ρομάνο
Πρωταγωνιστούν
Κατρίν Φρο, Αντρέ Μαρκόν, Μισέλ Φαού, Σιλβέν Ντιεέντ, Κριστά Τερέ, Ντενί Μπουνγκά, Ομπέρ Φενουά
Διάρκεια
127
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο, Τσεχική Δημοκρατία
Είδος
Τραγικωμωδία
Πρεμιέρα
05 Νοεμβρίου 2015

Θαυμάσια πρωταγωνίστρια, ωραία ανασύσταση εποχής και μεστοί χαρακτήρες, στην ιστορία μιας φιλόμουσης μα παράφωνης πλούσιας που εμφανίζεται ως σοπράνο στο Παρίσι του 1920 εκθέτοντας εαυτόν, αλλά και την κοινωνική υποκρισία.

Ισορροπώντας μεταξύ κωμικού και τραγικού και εμπνευσμένος από την αληθινή ιστορία της Αμερικανίδας Φλόρενς Φόστερ Τζένκινς (1868-1944), διαβόητης παράφωνης σοπράνο που έμεινε στην ιστορία για τα αποτρόπαια πριβέ ρεσιτάλ της, ο Τζιανολί μας παρουσιάζει την (επινοημένη) Μαργκερίτ Ντιμόν (Φρο, απίθανη, ολόσωστη, απολαυστική). Άτεκνη σύζυγος πλούσιου Παριζιάνου (Μαρκόν) στα πρώτα –ήντα, η Μαργκερίτ λατρεύει την όπερα, στην οποία επιδίδεται με απερίγραπτη κακοφωνία σε κάτι κλειστά ρεσιτάλ που διοργανώνει στην έπαυλή της συνήθως για αγαθοεργούς σκοπούς. Εκείνη δεν συνειδητοποιεί πόσο τραγελαφικά παράφωνη είναι –της αρκεί ο παντελής ενθουσιασμός της με την όπερα. Το ζήτημα, όμως, είναι ότι ουδείς από τον κομψευόμενο περίγυρό της δεν της έχει ποτέ ψιθυρίσει την αλήθεια για τις φωνητικές της επιδόσεις. Ο απόμακρος κουβαλητής-σύζυγος, για να μην την κακοκαρδίσει. Οι υπόλοιποι επειδή καρπώνονται τις σένιες δωρεές της παράφωνης κυρίας. Η γνωριμία της Μαργκερίτ με νεαρό μουσικοκριτικό (Ντιεέντ) και μέσω αυτού με την αναρχοαυτόνομη ελευθεριότητα του αρτιστίκ και ολίγον λούμπεν Παρισιού του 1920 θα την φέρει για πρώτη φορά σε αληθινό ρεσιτάλ ενώπιον κανονικού κοινού. Και τότε, οι μάσκες θα πέσουν…

Η ταινία πάσχει σε επίπεδο ρυθμού, ενώ θα μπορούσε να ήταν συντομότερη. Κατά τα λοιπά, αν και υπάρχουν σκηνές που φλερτάρουν με το μπουρλέσκ, ο Τζιανολί όχι μόνο δεν ευτελίζει την ηρωίδα και το θέμα του, αλλά καταθέτει και καίριες παρατηρήσεις για την κοινωνία –του 1920, αλλά και κάθε εποχής. Η υποκριτική μπουρζουαζία που γελά πίσω απ’ την πλάτη της «ντίβας», αλλά μπροστά της κάνει μόκο, η προβοκατόρικη αβανγκαρντία που αποθεώνει ευκαιριακά το κιτς, το άτεχνο και το οριακά γκροτέσκο (θυμηθείτε και τον Φλωρινιώτη μας…), η τέχνη που ποδηγετείται για τιποτένιους λόγους. Και πίσω απ’ αυτά, μια κατά βάση υπέροχη, παιδικά αθώα γυναίκα, που ενώ  διεκδικεί, σχεδόν φεμινιστικά, το μερτικό της στη ζωή και την τέχνη (και γελοιοποιείται εν αγνοία της), ουσιαστικά αποζητά απεγνωσμένα την προσοχή του συζύγου της… Παρεμπιπτόντως, ο Φρίαρς ετοιμάζει μια σινεβιογραφία της Τζένκινς με φερόμενη πρωταγωνίστρια την Μέριλ Στριπ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες