Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Γιός Του Σαούλ , 2015 (Saul fia)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Λάσλο Νέμες
Σενάριο
Λάσλο Νέμες, Κλαρά Ρογιέ
Πρωταγωνιστούν
Γκέζα Ρέριγκ, Λεβέντε Μολνάρ, Ουρς Ρεχν, Μαρκιν Τσάρνικ, Τοντ Τσάρμοντ
Διάρκεια
107
Χώρα
Ουγγαρία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
12 Νοεμβρίου 2015

Μια άνευ προηγουμένου κινηματογραφική εμπειρία, ένα θριαμβευτικό σκηνοθετικό ντεμπούτο κι ένας εξαιρετικός πρωταγωνιστής σε μια ζοφερή κατάδυση στο Ολοκαύτωμα, που σφυροκοπά τις αισθήσεις και εγείρει άφθονα θέματα.

Τον Οκτώβρη του 1944 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς (όπου, παρεμπιπτόντως, θανατώθηκαν συγγενείς του 38χρονου πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη), ο Εβραιο-ούγγρος κρατούμενος Σαούλ (Ρέριγκ), μαζί με τα άλλα μέλη της ομάδας Ζόντερκομαντο, έχει επιφορτιστεί από τους Ναζί να βοηθάει στην «προετοιμασία» των μελλοθάνατων Εβραίων, καθώς και στον καθαρισμό των κρεματόριων και την αποτέφρωση των πτωμάτων. Κι αυτοί οι «βοηθοί», που απολαμβάνουν κάποιων ελάχιστων προνομίων και φέρουν ένα Χ στην πλάτη για να τους ξεχωρίζουν οι δεσμώτες τους, θα θανατωθούν σύντομα. Απλά έχουν πάρει μικρή παράταση, συμμετέχοντας στην απάνθρωπη τελική εκκαθάριση, καθώς η ήττα του Χίτλερ διαφαίνεται πια. Κι ενώ οι Ζόντερκομαντο σχεδιάζουν εξέγερση, ο Σαούλ, «αδειάζοντας» ένα θάλαμο αερίων βρίσκει ένα αγόρι που αναπνέει ακόμα. Ο γιατρός του στρατοπέδου το αποτελειώνει πάραυτα. Ο Σαούλ παίρνει κρυφά το πτώμα και λέγοντας ότι πρόκειται για τον γιό του αποφασίζει να πράξει το αδιανόητο: να βρει μεταξύ των κρατούμενων ένα ραβίνο για τη νεκρώσιμη ακολουθία, να θάψει όπως πρέπει το παιδί. Κάποια στιγμή, κάποιος του λέει «Μα, εσύ δεν έχεις γιο», αλλά αυτό λίγο ενδιαφέρει τελικά. Εκείνο που έχει σημασία είναι αυτό το τελευταίο ξέφτι ανθρωπιάς, από το οποίο πιάνεται τούτος ο σμπαραλιασμένος άνθρωπος μέσα στην επίγεια κόλαση του Άουσβιτς.

Ξεχάστε ό,τι χολιγουντιανό ή ευρωπαϊκό έχετε δει περί Ολοκαυτώματος. Αυτό που κινηματογραφεί ο Νέμες δεν είναι απλά η μικρή ιστορία ενός Εβραίου μέσα στο έρεβος της ναζιστικής φρικαλεότητας. Είναι ένα άλλο, πρωτόφαντο σινεμά. Με την κάμερα κολλημένη στην πλάτη ή στο σπαρακτικά ανέκφραστο πρόσωπο του Ρέριγκ (ο οποίος δεν είναι ηθοποιός, αλλά Ούγγρος ποιητής που ζει στις ΗΠΑ), με μια καπνισμένη καφεγκρί μουντάδα να διαποτίζει κάθε πλάνο, ο Νέμες επικεντρώνεται μόνο στον ήρωά του και την ταφή που τον κατατρύχει. Γύρω του, στο θολό φόντο, ή και τελείως εκτός πλάνου ξεδιπλώνεται η ύστατη φρίκη. Εκείνος, διεκπεραιώνει. Κι εμείς, μπορεί να μη βλέπουμε πολλά, συνάγουμε, όμως, τα πάντα. Και ακούμε ακόμη περισσότερα: ψιθύρους σε διάφορες γλώσσες, ουρλιαχτά, υλακές των Ναζί, πυροβολισμούς... Ακούμε την κόλαση σε ζωντανή μετάδοση. Μια μετάδοση που σφυροκοπά τις αισθήσεις και σε φέρνει όσο πιο κοντά θα μπορούσες ποτέ να βρεθείς σε αυτό που συνέβαινε στα ναζιστικά κολαστήρια. Και κάπου στο βάθος, μέσα σε αυτή την απερίγραπτα ζοφερή κατάσταση, μια στάλα ηθικής σωτηρίας για το Σαούλ-άνθρωπο, δοσμένη κι αυτή χωρίς ηρωισμούς και παράταιρο λούστρο. Συγκλονιστική ταινία. Και απύθμενα υποσχόμενο ντεμπούτο για αυτόν τον πρώην βοηθό του Μπέλα Ταρ, που έφυγε με τα βραβεία ήχου, FIPRESCI και της επιτροπής από τις φετινές Κάννες, και έχει λαμπρό μέλλον μπροστά του.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες