Κινηματογράφος | Ταινίες

Τοσοδούλικα | H Κοιλάδα των Χαμένων Μυρμηγκιών , 2013 (Miniscule: La valée des fourmis perdues)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ελέν Ζιρό, Τόμας Σάμπο
Σενάριο
Ελέν Ζιρό, Τόμας Σάμπο
Πρωταγωνιστούν
Διάρκεια
89
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο
Είδος
Κινούμενα σχέδια (μα όχι μόνο)
Πρεμιέρα
19 Νοεμβρίου 2015

Το έπος μιας πασχαλίτσας που βοηθάει τα μαύρα μυρμήγκια να νικήσουν τα κακά κόκκινα μυρμήγκια, σε μια ταινία χωρίς λόγια, με υψηλή αισθητική και σούπερ συνδυασμό αληθινής εικόνας και σκίτσου.

Η ιστορία ξεκινάει με αληθινά και υπέροχα φωτογραφημένα πλάνα από ένα (γαλλικό) ανοιξιάτικο δάσος. Όπου, ένα ζευγάρι κάνει ραχατλίδικο πικνίκ κάτω από τα δέντρα απολαμβάνοντας την ηρεμία της φύσης –μέχρι που την έγκυο κυρία την πιάνουν οι πόνοι της γέννας, οπότε φεύγουν κακήν-κακώς για το αυτοκίνητο. Αφήνοντας πίσω τους, τ’ απομεινάρια ενός πικνίκ… Ζουμ της κάμερας στο καρό τραπεζομάντηλο, ζουμ ακόμη περισσότερο, και να’το, θορυβώδες και αεικίνητο, ένα ασύλληπτο τράφικο από ενθουσιασμένα έντομα που κάνουν πλιάτσικο. Τα εν λόγω «Τοσοδούλικα» είναι υπέροχα μινιμαλιστικά σκίτσα, των οποίων οι φωνές είναι άλλοτε σφύριγμα, άλλοτε, καραμούζα, άλλοτε μυστήριοι ήχοι σαν ηλεκτρονικό τρίξιμο. Πάντα, όμως, καταλαβαίνεις τι «λένε», διότι οι δημιουργοί αυτού του «αντι-χολιγουντιανού» animation κατέχουν μια χαρά, ως φαίνεται, τους κώδικες του βωβού σινεμά. Επικεντρωνόμαστε σε μια οικογένεια από πασχαλίτσες, και συγκεκριμένα στον Βενιαμίν της, ο οποίος τραυματίζεται και χάνεται (μετά από το… μπούλινγκ κάτι μυγών). Συνερχόμενη, η πασχαλίτσα μας πιάνει φιλίες με μαύρο μυρμήγκι, κλέβουν μαζί το κουτί με τους κύβους ζάχαρης (από το πικνίκ) και, με τα πολλά, καλούνται να υπερασπίσουν τη φωλιά της μαυρομυρμηγκοαποικίας, η οποία δέχεται λυσσαλέα επίθεση (με οδοντογλυφίδες, πιρούνι κι άλλα τέτοια φονικά όπλα) από τα πολεμοχαρή κόκκινα μυρμήγκια που θέλουν τη ζάχαρη για πάρτη τους.

Προερχόμενα από μικρομηκάδικη ταινία, που στη συνέχεια έγινε τηλεσειρά δημοφιλής στη Γαλλία και σε πολλές άλλες χώρες, το «Miniscule» είναι φιλμ κυριολεκτικά «για όλη την οικογένεια» (άντε, μείον τους βαριεστημένους έφηβους). Η έλλειψη διαλόγων, το πολύ όμορφο ορχηστρικό θέμα του Ερβέ Λαβαντιέ, οι διαρκείς σινεφιλικές αναφορές (το σπίτι μιας φοβικής αράχνης, ας πούμε, είναι ένα κουκλόσπιτο φτυστό το πανδοχείο του Νόρμαν Μπέιτς του «Ψυχώ»), τα καθόλου πομπώδη αντι-καταναλωτικά και οικολογικά μηνύματα, μαζί με το γνήσια σλάπστικ χιούμορ (που περιλαμβάνει και μερικές… κλανιές, σε καίρια σημεία), κάνουν την ταινία ελκυστική για όλους.

Τατιάνα Καποδίστρια