ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018
Κινηματογράφος | Ταινίες

Carol , 2015

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τοντ Χέινς
Σενάριο
Φίλις Νοτζ
Πρωταγωνιστούν
Ρούνι Μάρα, Κέιτ Μπλάνσετ, Κάιλ Τσάντλερ, Σάρα Πόλσον, Τζέικ Λέισι, Κόρι Μάικλ Σμιθ
Διάρκεια
118
Χώρα
Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
03 Δεκεμβρίου 2015

Το κατά Πατρίσα Χάισμιθ ειδύλλιο μεταξύ δυο γυναικών στην καταπιεσμένη και ανάλαφρη δεκαετία του 1950 γίνεται μια σαγηνευτική κι όλως ερωτεύσιμη σπουδή διαχρονικών συναισθημάτων στα χέρια του σπουδαίου Χέινς.

Η εξαιρετική φωτογραφία του Έντουαρντ Λάχμαν αντανακλάται σε καθρέφτες και τζάμια, τρυπώνει υπό γωνία σε δωμάτια, και ανατέμνει (υπέροχα) πρόσωπα σε κάτι γκροπλάν που θυμίζουν παλιό Χόλιγουντ και μοντέρνο ψυχογράφημα μαζί. Το σενάριο της Νοτζ διασκευάζει με οίστρο και θεάρεστη αυτοσυγκράτηση το «Η τιμή του αλατιού» της Κλερ Μόργκαν, ψευδώνυμο με το οποίο η Πατρίσα Χάισμιθ υπέγραψε αυτήν την προχώ για την εποχή της ερωτική ιστορία μεταξύ δυο γυναικών. Η Μπλάνσετ αιχμαλωτίζει αβίαστα την οθόνη ως Κάρολ Έιρντ, μια εκθαμβωτικά ερωτεύσιμη, υπέρκομψη και δυναμική μητέρα και σύζυγος πλούσιου νεοϋορκέζου επιχειρηματία (Τσάντλερ) που έχοντας από καιρό επιλέξει σιωπηρά σεξουαλικό προσανατολισμό –εν μέσω της σεμνότυφης ακαμψίας του ’50– φλερτάρει με στιλ κι αργότερα χωρίς καμιά επιτήδευση την Τερέζ Μπέλιβετ της Ρούνι, μια νεότατη και άβγαλτη επίδοξη φωτογράφο, που δουλεύει στο πολυκατάστημα όπου και γίνεται η μοιραία συνάντηση των δυο γυναικών με φόντο τα χριστουγεννιάτικα ψώνια. Ένα ζευγάρι ηθελημένα (;) ξεχασμένων γαντιών της Κάρολ, μια πρόσκληση σε γεύμα με το πρόσχημα της κοινωνικής υποχρέωσης, αμέτρητα κλεμμένα βλέμματα όλο περιέργεια και συναίσθημα, διάλογοι με ειδικό βάρος –και χέρια. Αχ, πόσο συγκλονιστικά εστιάζει στα χέρια ο μάστορας Χέινς, καθώς ξεκλέβουν ένα φευγαλέο άγγιγμα, ή πιάνουν διάφορα αυθεντικά παλιομοδίτικα αντικείμενα προσμένοντας τη στιγμή που θα αγγίξουν τη διαχρονική σάρκα…

Ουσιαστικά, η ταινία διαθέτει μια και μοναδική ερωτική σκηνή μεταξύ των δυο γυναικών: την πρώτη τους νύχτα στο ίδιο δωμάτιο ξενοδοχείου, στη διάρκεια του σύντομου road trip με το οποίο η Κάρολ επιχειρεί να ξεφύγει από το επικείμενο διαζύγιο και την αναπόφευκτη μάχη για την επιμέλεια της κόρης της. Το πάθος, όμως, και η βαθιά αγάπη που δένει αναπάντεχα δυο ανθρώπους, ανεξαρτήτως φύλου ή εποχής, διαποτίζει κάθε πλάνο αυτής της μοναδικά λυρικής, υπόκωφα μελαγχολικής και ουσιαστικά ρομαντικής ταινίας. Εξίσου πανταχού παρούσα –όπως, άλλωστε, και στο παλιότερο «Ο παράδεισος είναι μακριά» του Χέινς– μια υπέροχα νοσταλγική κι αψεγάδιαστα αυθεντική απεικόνιση της μεταπολεμικής υπεραισιόδοξης και άκρως κομφορμιστικής Αμερικής. Καταπληκτικά, επίσης, τα κοστούμια της πολύ-οσκαρικής Σάντι Πάουελ και η καίρια μουσικής του Κάρτερ Μπέργουελ. Πίσω και πάνω από όλα, όμως, στέκει η αριστοτεχνική, εστέτ μα απόλυτα προσιτή σκηνοθεσία του Χέινς που, με δυο λόγια, καταφέρνει να κινηματογραφήσει ατόφιο συναίσθημα.

Τατιάνα Καποδίστρια