Κινηματογράφος | Ταινίες

Δεσμοί Αίματος , 2015 (Hrútar)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Γκρίμουρ Χακόναρσον
Σενάριο
Γκρίμουρ Χακόναρσον
Πρωταγωνιστούν
Σίγκουρντουρ Σιγκούργιονσον, Τεοντόρ Γιούλιουσον, Σαρλότ Μπόβινγκ, Γιον Μπενόνισον, Γκούναρ Γιόνσον
Διάρκεια
93
Χώρα
Δανία, Ισλανδία, Νορβηγία, Πολωνία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
14 Ιανουαρίου 2016

Λεπτοδουλεμένη λιγομίλητη ηθογραφία, υπόκωφη μαύρη κωμωδία και αμακιγιάριστη συγκίνηση στο φινάλε αφηγούνται την παγωμένη μα φλογερή ιστορία δυο «εν διαστάσει» ηλικιωμένων αδελφών κτηνοτρόφων της (ωραία φιλμαρισμένης) ισλανδικής υπαίθρου.

Γίνεται, ρε συ, να κάνεις φιλμ αξιώσεων και βραβείων (καλύτερη ταινία στο «Ένα Κάποιο Βλέμμα» των Καννών και στη Θεσσαλονίκη) με δυο 70άρηδες βοσκούς, λίγους διαλόγους και άφθονα διαλεχτά πρόβατα; Μια χαρά γίνεται. Αν έχεις κάτι να πεις, βέβαια, και το λες όπως το κάνει στη δεύτερη ταινία του ο Χακόναρσον. Στην κοιλάδα Μπαρντάρνταλουρ της βόρειας Ισλανδίας, τόπο που παραδοσιακά κι από αρχαιοτάτων ζει από την κτηνοτροφία, ζουν σε όμορα σπαρτιάτικα αγροκτήματα ο Γκούμι (Σιγκουργιόνσον) και ο Κίντι (Γιούλιουσον). Ανύπαντρα αδέλφια γύρω στα 70 και… ερωτευμένοι με τα πρόβατά τους αμφότεροι, οι δυο άντρες έχουν να μιλήσουν μεταξύ τους 40 χρόνια. Το γιατί δεν το μαθαίνουμε ποτέ. Δεν μας ενδιαφέρει κιόλας, γιατί αυτό που προέχει είναι το εδώ και το τώρα, έτσι όπως εκτυλίσσεται σε αυτή την τραχιά εσχατιά όπου φύση κι άνθρωπος συμπορεύονται μέσα από αδυσώπητους χιονοχειμώνες, αργούς ρυθμούς και ετήσιους διαγωνισμούς για το καλύτερο κριάρι της περιοχής. Αμέσως μετά τη νίκη του Κίντι σε ένα τέτοιο «καλλιστείο», ο νεότερος και σφόδρα χολωμένος Γκούμι ανακαλύπτει ότι το νικητήριο κριάρι του άσπονδου αδελφού πάσχει από τρομώδη νόσο. Σούσουρο και πανικός στο κτηνοτροφικό μικρόκοσμο, κινητοποίηση των (απίστευτα οργανωμένων) αρχών, η νόσος είναι μεταδοτική και όλα τα ζωντανά της κοιλάδας πρέπει να θανατωθούν, τα μαντριά να απολυμανθούν –καταστροφή! Κι ενώ ακροθιγώς σκιαγραφείται το πλήγμα που υφίστανται οι κτηνοτρόφοι της περιοχής, ο Χακόναρσον εστιάζει στους δυο αδελφούς. Και στο πώς αυτή η δεινή προβατο-εξέλιξη θα αναγκάσει τον μέθυσο και παρορμητικό Κίντι και τον μεθοδικό και χαμηλότονο Γκούμι να αλληλοπροσεγγιστούν σε ένα κυριολεκτικά παγωμένο μα ολόζεστο συγκινητικό φινάλε στη διάρκεια μιας χιονοθύελλας.

Η αφτιασίδωτη μα επιβλητική φωτογραφία του Στούρλα Μπραντ Γκρόβλεν και η υπέροχη μουσική του Άτλι Όρβαρσον αναδεικνύουν το μεγαλοπρεπές ισλανδικό τοπίο, το χειρωνακτικό μόχθο, τα σκαμμένα πρόσωπα. Αλλά είναι το σενάριο και η σκηνοθεσία του Χακόναρσον που, ακροβατώντας… σκανδιναβικά μεταξύ μαύρης κωμωδίας και τραγωδίας, δίνει φτερά σε αυτή τη μικρή, αδελφική ιστορία. Εξαιρετική η ερμηνεία του Σιγκούργιονσον, τον οποίον κυρίως παρακολουθούμε, απόλυτα αληθοφανής η ενασχόληση με τα πρόβατα, κυρίαρχη η φύση και οι ρυθμοί της. Ναι, με εξαίρεση το τελευταίο 20λεπτο, η ταινία ίσως φανεί υπερβολικά αργή σε κάποιους θεατές. Αλλά, μη μου πείτε, δεν είναι πολύτιμο να βλέπεις ότι υπάρχουν σήμερα άνθρωποι, Δυτικοί, που ζουν έτσι απλοϊκά και είναι τόσο διαφορετικοί στις αντιδράσεις τους από εμάς; Ποιος Έλλην, ας πούμε, θα έπαιρνε με την κουτάλα του τρακτέρ τον ημιθανή, πιωμένο αδελφό του από τα χιόνια και θα τον… ξεφόρτωνε χωρίς να πει κουβέντα στην είσοδο του τοπικού νοσοκομείου; Άσε δηλαδή που σιγά μην έβρισκε τοπικό νοσοκομείο στην ερημιά του πουθενά…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες