Κινηματογράφος | Ταινίες

Καυτός Ήλιος , 2015 (Zvizdan)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντάλιμπορ Μάτανιτς
Σενάριο
Ντάλιμπορ Μάτανιτς
Πρωταγωνιστούν
Τιχάνα Λάζοβιτς, Γκόραν Μάρκοβιτς, Νίβες Ιβάνκοβιτς, Ντάντο Τσόσιτς, Στίπε Ραντόγια, Τρπιμίρ Τζούρκιτς, Μίρα Μπάνιατς
Διάρκεια
123
Χώρα
Κροατία, Σερβία, Σλοβενία
Είδος
Σπονδυλωτό δράμα
Πρεμιέρα
25 Φεβρουαρίου 2016

Τρεις ερωτικές ιστορίες σε τρεις διαφορετικές δεκαετίες της σερβο-κροατικής μεθορίου δίνουν αφορμές για σχολιασμό του διεθνοτικού μίσους, ωραίες νατουραλιστικές ερμηνείες κι ένα συνολικά ενδιαφέρον, μα άνισο φιλμ.

Ο 40χρονος Κροάτης Μάτανιτς καταπιάνεται (και αυτός) με τον εμφύλιο που διαμέλισε την πρώην Γιουγκοσλαβία. Μόνο που εδώ το κέντρο βάρους μετατοπίζεται από τον πόλεμο στον έρωτα με φόντο τη διεθνοτική σύγκρουση. Παρακολουθούμε τρεις ασύνδετες ιστορίες, που εκτυλίσσονται στο ίδιο χωριό της σημερινής σερβο-κροατικής μεθορίου με πρωταγωνιστές πάντα έναν Κροάτη και μια Σέρβα (ενσαρκώνονται όλοι από τους εξαιρετικούς Μάρκοβιτς και Λάζοβιτς αντίστοιχα). Η πρώτη –και δραματουργικά πιο δυνατή και πυκνή– εκτυλίσσεται το 1991, λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου. Η δυναμική μετέφηβη, Ελένα, έχει δεσμό με τον φιλήσυχο τρομπετίστα, Ιβάν. Ο αυταρχικός αδελφός της κοπέλας, που αντιτίθεται σθεναρά σε αυτή τη σχέση, και μια κακιά στιγμή, που βάφει με αίμα το φυλασσόμενο όριο μεταξύ των δυο «πλευρών» του χωριού, θα οδηγήσουν ζεύγος (και θεατή) σε σπαρακτική κορύφωση. Η δεύτερη ιστορία –που εικονογραφεί πιο γλαφυρά απ’ όλες την ερωτική κάψα– λαμβάνει χώρα δέκα χρόνια αργότερα. Η Νατάσα και η μάνα της (πολύ καλή η επίσης «διπλοθεσίτισσα» Ιβάνκοβιτς), χαροκαμένες και τσακισμένες από τον εμφύλιο, επιστρέφουν στο μισκοκατεστραμμένο σπίτι τους. Κι ο Άντε, που αναλαμβάνει τις επισκευές, ξυπνάει ένα κράμα λαγνείας και αποστροφής στην ακόμα αποσβολωμένη από τον πόλεμο κοπέλα. Τέλος, η τρίτη και σαφώς πιο αδύναμη ιστορία συμβαίνει το 2011 εστιάζοντας στους σημερινούς νέους της Κροατίας που πίνουν (αλκοόλ και ναρκωτικά), ξεδίνουν σε υπαίθρια ντανς πάρτι, φασώνονται –αλλά η Μαρίγια και ο Λούκα μοιράζονται ένα τραύμα. Κι ένα παιδί…

Οι νατουραλιστικές ερμηνείες, η φωτογραφία (Μάρκο Μπρνταρ), θαυμάσια στα απανωτά πολύ κοντινά αλλά και στα πλάνα τοπίου, και το «εικαστικό» καδράρισμα (ωραία η σκηνή του σεξ μεταξύ Νατάσα και Άντε, ή ο αυνανισμός εκείνης, με γκροπλάν στο πρόσωπο της) συνιστούν τα δυνατά χαρτιά του φιλμ. Άνισο και λιγότερο εύγλωττο το σχόλιο για το ρατσισμό, το σωβινισμό και τη λήθη που ταλανίζουν τους ήρωες, ενώ ο χρόνος που κυλάει αδιατάρακτος ερήμην του ανθρώπινου δράματος εκφράζεται μέσα από επαναλαμβανόμενες μικρο-πινελιές, κοινές και στις τρεις ιστορίες (ένας χαρακτηριστικός σκύλος, η βουβή κατάδυση στη θάλασσα κλπ).

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες