Κινηματογράφος | Ταινίες

Ζωούπολη , 2016

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μπάιρον Χάουαρντ, Ριτς Μουρ, Τζάρεντ Μπους
Σενάριο
Τζάρεντ Μπους, Φιλ Τζόνστον
Πρωταγωνιστούν
Τζίνιφερ Γκούντγουιν, Τζέισον Μπέιτμαν, Ίντρις Έλμπα, Τζένι Σλέιτ, Νέιτ Τόρενς, Οκτάβια Σπένσερ, Σακίρα. Στη μεταγλώττιση: Ιωάννα Μιχαλά, Φοίβος Ριμένας, Γιάννης Στεφόπουλος, Μαρία Αδάμου, Δημήτρης Σάρλος, Ακίνδυνος Γκίκας
Διάρκεια
108
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κινούμενα σχέδια (και σε 3D)
Πρεμιέρα
03 Μαρτίου 2016

Στην φουτουριστική Ζωούπολη πασών των ζωόφιλων, μια κουνελίτσα-αστυνομικός τα βάζει με τους κακούς, και με τα στερεότυπα, σε μια ταινία ξύπνια, μα «συντηρητική» και δύσκολη για τα παιδιά.

Παράξενο μείγμα αυτή η σκηνοθετική σύμπραξη των σουξεδιάρηδων Χάουαρντ («Μαλλιά κουβάρια»), Μουρ («Ραλφ, η επόμενη πίστα») και Μπους («Οι υπερέξι»). Από τη μία, έχουμε μια αστυνομικούτσικη ιστορία με εύστοχες σκηνές-πινελιές, γεμάτες από σινεφιλικές αναφορές και υποδόρια σαρκαστικό χιούμορ. Από την άλλη, έχουμε μια πλοκή που εκθειάζει το αστυνομεύειν και τους κανόνες –καίτοι αποστρέφεται φωναχτά τα στερεότυπα που καθηλώνουν. Η δε κεντρική ιδέα, για έναν κόσμο που κατοικείται από εντελώς εξανθρωπισμένα ζώα (με νευρώσεις κλπ), με απώθησε κάπως. Δηλαδή, τόσους ζωολόγους, ηθολόγους και συναφείς ειδήμονες συμβουλεύτηκε, λέει, η παραγωγή, μέχρι 15ήμερο σαφάρι επιμόρφωσης στην Αφρική πήγε, εκεί κατέληξε; Σε ανθρωπόμορφα πλάσματα με σβησμένα ορμέμφυτα κι ανθρώπινα χούγια; Παχύσαρκος γατόπαρδος που χλαπακιάζει τζανκ, ζώα με υπόκοσμο και πολιτική διαφθορά, κλισέ που κινούν το στόρι… Η φιλόδοξη κουνελίτσα Τζούντι (Γκούντγουιν) φεύγει από τη Λαγούπολη και την πατρογονική φάρμα, αποφοιτά μετ’ επαίνων από τη σχολή αστυνομίας, και φτάνει στην φουτουριστική Ζωούπολη, όπου τα ζώα ζουν, δουλεύουν, διασκεδάζουν, τζογάρουν κλπ σαν άνθρωποι. Κι αν και ο βούβαλος αρχηγός της αστυνομίας (Έλμπα) της αναθέτει να ελέγχει παρκόμετρα, εκείνη τελικά εξιχνιάζει μια σκοτεινή υπόθεση απαγωγών, πολιτικών μεθοδεύσεων, νοσηρής επιστήμης και… άγριων ζωικών ενστίκτων. Στην πορεία, η Τζούντι, μαζί με τον (αρχικά απρόθυμο) κυνικό απατεωνίσκο-αλεπού, Νικ Ουάιλντ (Μπέιτμαν), θα κάνουν το καλό κατατροπώνοντας συγχρόνως τα στερεότυπα –από τη φιλία κουνελιού και αλεπούς, μέχρι το παναμερικανικό «κυνήγα τα όνειρά σου».

Αν εξαιρέσεις τη Σακίρα –που δανείζει τη φωνή της σε γαζέλα ποπ-σταρ και λέει κι ένα τραγούδι–, το σκίτσο, και το κεντρικό δίπολο αθώου κουνελιού-πονηρής αλεπούς, όλες οι υπόλοιπες μαγκιές της «Ζωούπολης» πάνε στο βρόντο με τα πιτσιρίκια. Τι να καταλάβουν, δηλαδή, τα 10χρονα από εκείνη την εξαιρετική σκηνή-γκαγκ, όπου μια δημόσια υπηρεσία στελεχώνεται αποκλειστικά από ράθυμους, βραδυκίιιιινητους και τυπολατρικούς βραδύποδες; Ή από το νεοεποχικό κέντρο γυμνιστών-γιόγκι; Ή, ακόμα περισσότερο, από τον αρχινονό-τρωκτικό, Μίστερ Μπιγκ, έναν λιλιπούτειο Βίτο Κορλεόνε με βραχνή φωνή, μαφιόζικες διφορούμενες ατάκες και ιταλιάνικη μουσική στο βάθος; Κοντολογίς, η ταινία αξίζει οπτικά, κάτι έχει να πει, αλλά μπορεί να μην ενδιαφέρει το βασικό της target group... Προτιμήστε την μη μεταγλωττισμένη εκδοχή.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες