ΤΡΙΤΗ 30 ΜΑΪΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Batman v Superman | Η Αυγή της Δικαιοσύνης , 2016 (Batman v Superman: Dawn of Justice)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ζακ Σνάιντερ
Σενάριο
Κρις Τέριο, Ντέιβιντ Ες Γκόγιερ
Πρωταγωνιστούν
Χένρι Καβίλ, Μπεν Άφλεκ, Τζέσι Άιζενμπεργκ, Έιμι Άνταμς, Γκαλ Γκαντότ, Τζέισον Μομόα, Χόλι Χάντερ, Λόρενς Φίσμπερντ, Νταϊάν Λέιν
Διάρκεια
153
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Περιπέτεια φαντασίας (και σε 3D)
Πρεμιέρα
24 Μαρτίου 2016

Η πολυαναμενόμενη κινηματογραφική σύζευξη των Κλαρκ Κεντ και Μπρους Ουέιν είναι μια παραγεμισμένη, αχταρμάδικη σαχλοϊστορία, με λίγο εντυπωσιακές σκηνές, καθόλου χιούμορ, ανύπαρκτους γυναικείους χαρακτήρες και χάλια Μπάτμαν…

Ο Μπάτμαν (Άφλεκ), κατά κόσμον Μπρους Ουέιν, ο ταλανισμένος ορφανός δισεκατομμυριούχος που προστατεύει το Γκόθαμ Σίτι, τα’ χει πάρει στην κράνα με τον Σούπερμαν (Καβίλ), τον εξωγήινο υπερήρωα της Μετρόπολις, που μεγάλωσε ως Κλαρκ Κεντ στο Κάνσας και τώρα, για το ξεκάρφωμα, κάνει τον αθλητικογράφο στην Daily Planet, όπου δουλεύει ως δεινή ρεπόρτερ η καλή του, Λόις Λέιν (Άνταμς). Αιτία (νομίζω) είναι οι παράπλευρες απώλειες από τα ανδραγαθήματα-επιδρομές του Σούπερμαν, του οποίου το σχεδόν θεϊκό στάτους έχει αρχίσει να αμφισβητείται. Κι απάνω που –μιάμιση ώρα μετά την έναρξη αυτού του μπουρδουκλωμένου μπλοκμπάστερ– λες, «τώρα θα τα βάλει ο σκοτεινός Άνθρωπος-Νυχτερίδα με τον αστεράτο ορθοπολιτικάντη Σούπερμαν», οι δυο υπερήρωες συνασπίζονται (οποία έκπληξις!) εναντίον του σαλεμένου νεαρού τεχνο-εκατομμυριούχου, Λεξ Λούθορ (Άιζενμπεργκ), ο οποίος έχει α) βρει ένα κρυπτονικό (Κρύπτον, ο αφανισμένος πλανήτης καταγωγής του Σούπερμαν) δόρυ, ικανό να σκοτώσει τον απέθαντο ιπτάμενο με το S στο ευρύ του στέρνο, και β) δημιουργήσει προχείρως κι ένα τεράστιο, παντοδύναμο μεταλλαγμένο άλιεν, Ντούμζντεϊ (Δευτέρα Παρουσία) το όνομά του, για να καθαρίσει τον κόσμο από περιττούς, καλούς υπερήρωες.

Αν στο γραπτό αυτό το στόρι αρκεί για να δικαιολογήσει τον ντόρο γύρω από την ταινία του Σνάιντερ, στο πανί, ούτε κατά διάνοια! Σκοτεινά χρώματα, σκόνη και μπούρμπερη παντού, πολύ μέτριες μάχες (ειδικά εκείνη με την απόδραση του Μπάτμαν είναι οριακά γελοία), αναίτιες έως αψυχολόγητες σεναριακές τζιριτζάντζουλες, κανένα χιούμορ (με εξαίρεση τον Λούθορ του Άιζενμπεργκ, παρά την καρικατουρέ υπερβολή στο παίξιμό του) και εντελώς διακοσμητικοί οι γυναικείοι χαρακτήρες. Η Ουόντερ Γούμαν της Γκαντότ μπαίνει εντελώς ανεξήγητα στο παρά πέντε στη μάχη των μαχών κατά του Ντούζντεϊ (προηγουμένως την έχουμε φευγαλέα απολαύσει ως αινιγματική κοσμική γκόμενα), η Λέιν-Άνταμς είναι μια ροζουλί σκιά του εαυτού της, ενώ η δυναμική γερουσιαστής της Χάντερ –αλήθεια, πού χάθηκε αυτή η ψυχή; Ο Μπάτμαν του Άφλεκ, άκαμπτος, ψευτοσκοτεινός και καθόλου πειστικός στις green screen σκηνές του. Ακόμη και η σκηνοθεσία του Σνάιντερ –που είχε εντυπωσιάσει με τον «Άνθρωπο από ατσάλι» του– παραπατάει σπουδαιοφανώς μέσα σε αυτή την, και καλά, μυθική συνάντηση του ερεβώδους Μπάτμαν και του υπέρλαμπρου Σούπερμαν. Μόνο η μουσική –των Χανς Τσίμερ και Junkie XL– διασώζεται από αυτό το μετριότατο μπλοκμπάστερ, που πάει σούμπιτο για σίκουελ, φοβάμαι…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες