ΠΕΜΠΤΗ 17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Αποικία , 2015 (Colonia)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Φλόριαν Γκάλενμπεργκερ
Σενάριο
Τόρστεν Βέντσελ, Φλόριαν Γκάλενμπεργκερ
Πρωταγωνιστούν
Έμα Ουότσον, Ντάνιελ Μπρούλ, Μίκαελ Νίκβιστ, Ριτσέντα Κάρεϊ
Διάρκεια
110
Χώρα
Γερμανία, Λουξεμβούργο, Γαλλία
Είδος
Λουξεμβούργο
Πρεμιέρα
02 Ιουνίου 2016

Το μονοδιάστατο αμόρε δυο Γερμανών στη Χιλή του 1973 ντύνει αδέξια την αληθινή συγκλονιστική ιστορία μιας ζοφερής, κλειστής παραθρησκευτικής σέκτας που διοικούσε ναζιστής γερμανός ιεροκήρυκας συνεργαζόμενος με τον Πινοσέτ.

Το 1961, ο γερμανός ιεροκήρυκας και πρώην αξιωματικός των Ναζί, Πάουλ Σέφερ (τον υποδύεται ρηχά ο Σουηδός Νίκβιστ), ίδρυσε στην ερημιά της χιλιανής υπαίθρου την «Αποικία Αξιοπρέπεια» (Colonia Dignidad), μια περίκλειστη θρησκόληπτη κοινότητα για Γερμανούς, την οποία διοικούσε με απολυταρχική πυγμή (και με τη συνδρομή της εκεί γερμανικής πρεσβείας, όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα). Συγχρόνως, από το 1973 ο Σέφερ συνεργάστηκε με τη χούντα του Πινοσέτ προσφέροντας υπόγειους χώρους της Αποικίας για βασανισμούς αντικαθεστωτικών, και προμηθεύοντας τη χιλιανή δικτατορία με όπλα (που έφτιαχναν οι έγκλειστοι πιστοί του) και δηλητηριώδη αέρια. Η αληθινή ιστορία αυτής της ζοφερής σέκτας είναι όντως συγκλονιστική και σχεδόν άγνωστη. Αλλά η ταινία του Γερμανού Γκάλενμπεργκερ –που έχει βραβευτεί με Όσκαρ μικρού μήκους το 2001– δεν αξιοποιεί καθόλου το θέμα της. Δε φταίει τόσο ότι κινητήριος μοχλός του στόρι είναι ο επινοημένος έρως μεταξύ της γερμανίδας αεροσυνοδού, Λένα (Ουότσον), και του ακτιβιστή γερμανού συντρόφου της, Ντάνιελ (Μπρουλ), που συλλαμβάνονται με το πραξικόπημα του ’73 –κι εμείς το βλέπουμε μέσα από ωραία μονταρισμένες σκηνές στην αρχή του φιλμ. Το πρόβλημα είναι πως, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των δυο πρωταγωνιστών, η ιστορία τους δεν πείθει, χημεία μεταξύ τους δεν υπάρχει, ενώ, ακόμη χειρότερα, ο χειρισμός των όσων απάνθρωπων λάμβαναν χώρα στην Αποικία ή στη Χιλή γενικότερα είναι αφελής, ρηχός, σχεδόν παιδαριώδης.

Ο Ντάνιελ συλλαμβάνεται, βασανίζεται (αναίτια ρεαλιστικά) στα υπόγεια της Αποικίας και καταλήγει στην ανδρική πτέρυγα της κοινότητας-φυλακής προσποιούμενος τον καθυστερημένο (απ’ τα ηλεκτροσόκ, λέει, αλλά κανείς δεν τον υποπτεύεται). Η δε Λένα, προσπαθώντας να τον βρει, εντάσσεται οικειοθελώς στη γυναικεία πτέρυγα του θρησκόληπτου κολαστηρίου, δουλεύει σαν το σκυλί στα πατατοχώραφα, και χαστουκίζεται ομαδικά από τους άνδρες της άκρως μισογυνικής κοινότητας. Το δε φινάλε στο αεροδρόμιο του Σαντιάγο, αν και το έχει το σασπένς του, αλληθωρίζει φανερά κατά «Επιχείρηση Argo» μεριά. Τελικά, το μόνο συγκλονιστικό της ταινίας του Γκάλενμπεργκερ είναι οι τίτλοι τέλους, όπου βλέπουμε το πρόσωπο του αληθινού Σέφερ, που πέθανε στη φυλακή το 2010 καταδικασμένος, μεταξύ άλλων, για παιδεραστία…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες