Κινηματογράφος | Ταινίες

Τσεκούρι Από Κόκκαλο , 2015 (Bone Tomahawk)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ες Κρεγκ Ζάλερ
Σενάριο
Ες Κρεγκ Ζάλερ
Πρωταγωνιστούν
Κερτ Ράσελ, Ρίτσαρντ Τζένκινς, Πάτρικ Ουίλσον, Μάθιου Φοξ, Ίβαν Τζόνικεϊτ, Λίλι Σίμονς
Διάρκεια
132
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο
Είδος
Γουέστερν
Πρεμιέρα
21 Ιουλίου 2016

Η παρθενική σκηνοθεσία του συγγραφέα Ζάλερ είναι ένα εξωτερικά τυπικό μα τελικά διαφορετικό γουέστερν, με ενδιαφέρουσα φωτογραφία, παράδοξους σοφιστικέ διαλόγους, μαύρο χιούμορ, ωμή βία και… ανέμελα μεγάλη διάρκεια.

Στην εσχατιά του μετεμφυλιακού Ουαϊόμινγκ, τέσσερις άντρες κινούν από μια μικροσκοπική κωμόπολη-σκηνικό, ονόματι Λαμπερή Ελπίδα (μια από τις πολλές μαυροχιουμοριστικές πινελιές του Ζάλερ), για μια παράτολμη αποστολή: ο σερίφης Χαντ (ο Ράσελ, με την ίδια λεοντή-κώμη του «Οι μισητοί 8»), ο γηραλέος βοηθός-αναπληρωτή-σερίφη, Τσίκορι (ο Τζένκινς με τις πιο φευγάτες ατάκες), ένας κουστουμαρισμένος δανδής-πιστολέρο (Φοξ), κι ο Άρθουρ Ο’Ντουάιρ (Ουίλσον), ένας νοικοκύρης πιονιέρος με προσφάτως χτυπημένο πόδι και πατερίτσα, πάνε να βρουν την Σαμάνθα (Σίμονς), τη γυναίκα του τελευταίου, που μαζί με τον αναπληρωτή σερίφη (Τζόνικεϊτ) εξαφανίστηκαν ένα βράδυ από το κρατητήριο (όπου η Σαμάνθα εκτελούσε, όπως πάντα, χρέη γιατρού της Λαμπερής Ελπίδας). Δράστες της απαγωγής, αποκαλύπτεται πάραυτα, κάτι κανίβαλοι, απολίτιστοι, τρωγλοδύτες Ινδιάνοι-κομάντο, τους οποίους τρέμουν και βδελύσσονται ακόμη και οι… κανονικοί Ινδιάνοι (οπότε, οποιαδήποτε ρατσιστική ρετσινιά ακυρώνεται αυτοστιγμεί). Η πορεία των τεσσάρων ανδρών στις ερημιές της Άγριας Δύσης ξεδιπλώνεται ράθυμα, αλλά όχι βαρετά, διανθισμένη από παράδοξες ημι-φιλοσοφικές παρόλες, απρόβλεπτες καταστάσεις και αφτιασίδωτη βία, η οποία απογειώνεται κανονικά, όταν η αποστολή θα φτάσει –πεζή, παρακαλώ– στη σπηλιά-άντρο των τρωγλοδυτών.

Έχει σίγουρα αρετές η πρώτη σκηνοθετική προσπάθεια του συγγραφέα (και ολίγον σεναριογράφου) Ζάλερ. Πρώτ’ απ’ όλα, υπάρχουν χαρακτήρες. Και υπάρχει και ψαχνό στις κουβέντες τους, που στέκει μεταξύ υπόκωφου μαύρου χιούμορ και ουσιαστικού σχολιασμού. Στα συν, οπωσδήποτε, και η εντελώς… εκτός θέματος, λυρικο-ορχηστρική μουσική που υπογράφουν ο σκηνοθέτης και ο Τζεφ Χέριοτ (αμφότεροι πρωτάρηδες, λέει, στο άθλημα του σάουντρακ). Αλλά υπάρχουν κι αδυναμίες. Ήθελε, ας πούμε, συμμάζεμα το φιλμ –και κάπως μικρότερη διάρκεια, ίσως (παρ’ ότι δεν κουράζει, όπως είπαμε). Είναι εμφανές, εξάλλου, πως πρόκειται για μια «μικρή» παραγωγή, την οποία μασκαρεύει έξυπνα η ωραία φωτογραφία του Μπέντζι Μπάγκζι, που αρέσκεται στα μισκομακρινά, ατμοσφαιρικά πλάνα, την ώρα που οι χαρακτήρες συνεχίζουν κανονικά την κουβέντα τους. Δίνει, πάντως, υποσχέσεις ο Ζάλερ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες