Κινηματογράφος | Ταινίες

Ξανά από την αρχή , 2015 (Demolition)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ζαν-Μαρκ Βαλέ
Σενάριο
Μπράιαν Σάιπ
Πρωταγωνιστούν
Τζέικ Τζίλενχαλ, Ναόμι Ουάτς, Τζούντα Λούις, Κρις Κούπερ, Χέδερ Λιντ
Διάρκεια
101
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
15 Σεπτεμβρίου 2016

Η ανορθόδοξη προσπάθεια ενός επενδυτή να γκρεμίσει την παλιά ζωή του, μετά τον τραγικό θάνατο της γυναίκας του, μετατρέπεται σε μια αβέβαιη ταινία κάπου μεταξύ μαγικού ρεαλισμού και προβλέψιμης «ζεστασιάς».

Ο θάνατος της γυναίκας του (Λιντ) σε τροχαίο βυθίζει τον Ντέιβις (Τζίλενχαλ), εύπορο, πετυχημένο τραπεζοεπενδυτή, σε μια αλλόκοτη κατάσταση: δεν βρίσκει νόημα στη ζωή, αλλά δεν βιώνει και καμιά σπουδαία θλίψη. Ο πεθερός του (Κούπερ) τον συμβουλεύει να γκρεμίσει ό,τι υπήρχε και να ξαναχτίσει από την αρχή. Κι ο Ντέιβις παίρνει την παραίνεση κατά γράμμα κι αρχίζει το… ξεχαρβάλωμα. Ξεκινάει με την αποσυναρμολόγηση οικιακών συσκευών και φτάνει μέχρι την μανική κατεδάφιση του πολυτελούς σπιτιού του. Εννοείται, με τα ίδια του τα χέρια (και εξειδικευμένα εργαλεία, βέβαια, τα οποία πάει και αγοράζει). Συγχρόνως, με αφορμή έναν ελαττωματικό αυτόματο πωλητή σνακ, στο νοσοκομείο τη μέρα του τροχαίου, ο Ντέιβις στέλνει ένα γράμμα παραπόνων στο τμήμα πελατών. Θα ακολουθήσουν κι άλλα, όλο και πιο εξομολογητικά. Γιατί η υπάλληλος που τα διαβάζει είναι η Κάρεν (Ουάτς), μια ψυχοπονιάρα μα εξίσου χαμένη ψυχή, που μεγαλώνει μόνη της τον ατίθασο 14χρονο γιο της, Κρις (Λούις). Στην πιο αδύναμη στροφή του σεναρίου, Ντέιβις και Κάρεν γνωρίζονται και γίνονται πλατωνικοί (κυρίως) φίλοι. Κι ο Ντέιβις –αφού πρώτα έχει διαλύσει το σύμπαν με τη βαριοπούλα του– βρίσκει το πολυπόθητο νόημα αναλαμβάνοντας το ρόλο του φευγάτου κηδεμόνα (προσέξτε τη σκηνή με την εκμάθηση σκοποβολής) του Κρις, ο οποίος, εκτός των άλλων, δυσκολεύεται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό του.

Είναι ένα παράδοξο μείγμα η ταινία του Βαλέ. Έχει κάτι ιδιαίτερα συμπαγείς φευγάτες σκηνές που φλερτάρουν με μαγικό ρεαλισμό, υπό τους ήχους πολύ ενδιαφερουσών μουσικών επιλογών, από το «Crazy on You» των Heart κι άλλες ωραίες ροκιές, μέχρι το «La bohème» του Σαρλ Αζναβούρ (που σχετίζεται με το ολίγον γλυκερό, υψιπετές φινάλε σε παραλιακό καρουζέλ). Έχει κάνα-δυο ρομαντικο-τρυφερές στιγμές μεταξύ Ντέιβις και Κάρεν που λειτουργούν (όπως εκείνη κάτω από κουβέρτα-κρυψώνα). Έχει, όμως, και κάτι άλλες, όπου το κάπως μαύρο χιούμορ δίνει έναν αμήχανο τόνο, που κοντράρεται με την εξπρεσιονιστικά μπερδεμένη ψυχική κατάσταση του ήρωα. Το εν μέρει αυτοβιογραφικό σενάριο του Σάιπ (δούλευε, λέει, σε κατεδαφίσεις ως έφηβος) κάτι έχει να πει –για την απώλεια, ή τη συνειδητοποίηση του τι πραγματικά αξίζει στη ζωή. Δυστυχώς το όλο ντύνεται με μια εύπεπτη τρυφερότητα, η οποία δεν δικαιώνει τις υποσχέσεις που αφήνει το προφίλ του Ντέιβις.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες