ΤΕΤΑΡΤΗ 18 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Εγώ κι ο Καμίνσκι , 2015 (Ich und Kaminski)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Βόλφγκανγκ Μπέκερ
Σενάριο
Βόλφγκανγκ Μπέκερ, Τόμας Βέντριχ
Πρωταγωνιστούν
Ντάνιελ Μπρούελ, Γέσπερ Κρίστενσεν, Αμίρα Καζάρ, Μπρούνο Κατομάς, Ντενί Λαβάν, Τζέραλντιν Τσάπλιν
Διάρκεια
124
Χώρα
Γερμανία, Βέλγιο
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
15 Σεπτεμβρίου 2016

Ένας αδίστακτος, φιλόδοξος δημοσιογράφος πλευρίζει γηραλέο και μισότυφλο πρώην θρύλο των εικαστικών για να τον βιογραφήσει, σε αυτή τη συμπαθητική μεταφορά ενός πολύ ενδιαφέροντος ευπώλητου βιβλίου.

Πρέπει να είναι απολαυστικό το ομώνυμο μυθιστόρημα του 41χρονου Γερμανο-Αυστριακού, Ντάνιελ Κέλμαν (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τον Καστανιώτη), πάνω στο οποίο βασίζεται η ταινία. Μιλάει για μια φάρα «συναδέλφων» πολύ οικεία… Μα και για άλλα, πιο υψιπετή ζητήματα σχέσεων και συμπεριφοράς, που περνάνε λίγο στο ντούκου στην ταινία. Κεντρικό πρόσωπο της roman à clef αφήγησης είναι ο Σεμπάστιαν Τσέλνερ (Μπρούλ, καλός), νεαρός δημοσιογράφος πολιτιστικών θεμάτων, που ελίσσεται, γίνεται φορτικός, τσαλαβουτάει, και μοστράρει την ποζάτη ημιμάθειά του στον κόσμο των εικαστικών, προκειμένου να «ανέλθει». Επιστρατεύοντας πειραγμένες αυθεντικές φωτογραφίες μυθικών καλλιτεχνών, του Πικάσο, του Ματίς, ή του Ουόρχολ, ο σκηνοθέτης στήνει το αληθοφανές προφίλ του Μανουέλ Καμίνσκι (Κρίστενσεν, καλός), ενός επινοημένου τρομερού μπροστάρη ζωγράφου, που ήταν, λέει, κολλητός με τους προρηθέντες διάσημους και τώρα είναι ένας τυφλός γέρος μποέμ που ζει στις Άλπεις με την κόρη του (Καζάρ). Ο Σεμπάστιαν αποφασίζει όχι μόνο να βιογραφήσει, αλλά και να ξεμπροστιάσει τον Καμίνσκι –διότι, μήπως τελικά δεν έχασε το φως του, όπως ισχυρίζεται ο περιώνυμος «τυφλός ζωγράφος»; Ό,τι ακολουθεί είναι ένα ιδιότυπο road-movie, με κάμποσα voice-over του πρωταγωνιστή, που καταγράφουν το πώς ο Στέφαν μπαίνει στο αλπικό σπιτικό των Καμίνσκι, πώς τρυπώνει στο σφραγισμένο ατελιέ, και πώς εν συνεχεία μισο-απάγει τον γέρο ζωγράφο, σε ένα ταξίδι γεροντικής επανασύνδεσης με την Τερέζ (Τσάπλιν), την παλιά, αξεπέραστη ερωμένη του Καμίνσκι.

Στο πεδίο «Καμίνσκι», ο σκηνοθέτης πετυχαίνει απόλυτα τη δημιουργία της επιθυμητής φενάκης. Δηλαδή, αισθάνεσαι έτοιμος να γκουγκλάρεις «kaminski, painter, picasso’s friend» για να ξεστραβωθείς για τον… ανύπαρκτο τυφλό ζωγράφο. Αλλά και οι σκηνές με τη δηθενιά των εικαστικών μαζώξεων, και η ωφελιμιστική «δημοσιογραφική» αυθάδεια του Στέφαν ακουμπάνε στην πραγματικότητα. Κι όμως! Κάπως καταφέρνει ο Μπέκερ και προδίδει το έξυπνο παιχνίδι του μυθιστορήματος μεταξύ εξαπάτησης και πραγματικότητας. Η ταινία, που όσο περνάει η ώρα γίνεται καλύτερη, διαρθρώνεται σε κεφάλαια, τα οποία εισάγονται μέσα από εξαιρετικές ελαιογραφίες, που «μεταλλάσσονται» σε φωτογραφία και μετά σε ζωντανό πλάνο.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες