ΠΕΜΠΤΗ 17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ο Κούμπο και οι 2 Χορδές , 2016 (Kubo and the Two Strings)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τράβις Νάιτ. Στη μεταγλώττιση, Ηλίας Ζερβός
Σενάριο
Μαρκ Χέιμς, Κρις Μπάτλερ, Σάνον Τιντλ
Πρωταγωνιστούν
Ακούγονται: Κωνσταντής Μαυριάς, Άννα Κουτσαφτίκη, Δημήτρης Μακαλιάς, Μαρία Ζερβού, Ηλίας Ζερβός, Άντζελα Μέρμηγκα
Διάρκεια
101
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Κινούμενα σχέδια (και σε 3D)
Πρεμιέρα
22 Σεπτεμβρίου 2016

Η ιστορία του μονόφθαλμου μικρού Κούμπο ανακατεύει ιαπωνικές παραδόσεις και θρύλους, οριγκάμι και μεταφυσική μαγεία, επιδεικνύοντας απερίγραπτη εικαστική τελειότητα και φαντασία, μα κοινότοπο σενάριο. Δύσκολο για μικρά παιδιά.

Είναι πέραν περιγραφής η λεπτοδουλειά που κάνει το αμερικανικό στούντιο κινουμένων σχεδίων Laika. Ένα θαυμαστό μείγμα stop-motion (ένας ολόκληρος μικρόκοσμος κατασκευάζεται και μετά φωτογραφίζεται καθώς κινείται στάλα-στάλα), ψηφιακής επεξεργασίας και αχαλίνωτης φαντασίας μας έχουν δώσει ταινίες σαν τα πρόσφατα «Τερατοκουτάκια». Εδώ, ο αρχι-σχεδιαστής και διευθυντής του στούντιο, Τράβις Νάιτ, ντεμπουτάρει σκηνοθετικά με μια ιστορία βγαλμένη από το ιαπωνικό φολκλόρ (έρχεται και η Ολυμπιάδα του Τόκιο, βλέπεις). Μια αίσθηση μαγείας (ολίγον σκοτεινής) διαποτίζει την ρετρο-παραμυθένια ιστορία του μονόφθαλμου Κούμπο, που ζει με την ελαφρώς φευγάτη και θλιμμένη μάνα του και βγάζει κάνα γιέν αφηγούμενος στην πλατεία του χωριού μαγικές ιστορίες για σαμουράι και γιγάντιες… κότες που ξερνούν φωτιά. Και η διήγησή του ζωντανεύει μέσα από χαρτιά που διπλώνονται σε οριγκάμι –και συ μένεις με το στόμα ανοιχτό, καθώς τα χαζεύεις υπό την όμορφη μουσική του Ντάριο Μαριανέλι. Υπάρχουν, όμως, κακά πνεύματα (καταπληκτικές φιγούρες οι δυο αδελφές, στην παράδοση του μέγιστου Χαγιάο Μιγιαζάκι) κι ο Κούμπο θα κληθεί –όπως κι ο χαμένος πατέρας του, που ήταν σαμουράι– να τα πολεμήσει με αρωγούς έναν υπερπροστατευτικό ιαπωνικό μακάκο κι ένα τεράστιο σκαθάρι. Αυτοί οι δυο χαρακτήρες είναι που προσθέτουν χιουμοριστικές πινελιές στο στόρι, το οποίο, όπως και στις προηγούμενες ταινίες της Laika, χωλαίνει εμφανώς (σε βάθος, ανάπτυξη χαρακτήρων, κλπ).

Αλλά όσο κι αν το σενάριο θα μπορούσε να ήταν σαφώς καλύτερο, η μαγεία επί της οθόνης αποζημιώνει τον θεατή. Το θέμα είναι, «ποιον θεατή;». Ο «Κούμπο» περιέχει σκηνές (ανάμεσά τους, μια αναμέτρηση με έναν τεράστιο κινούμενο σκελετό) που σίγουρα θα θορυβήσουν το «κανονικό» παιδάκι του διπλανού τάμπλετ, που έχει κιόλας εθιστεί σε πιο πολιτικώς ορθά ή σχηματοποιημένα θεάματα. Ή έστω, τους γονείς του… Όμως όσοι την ψάχνουν με την κινούμενη εικόνα, ας τιμήσουν –παρά την μεταγλώττιση– αυτή την ονειρική, τολμηρή και οπτικά πανέμορφη ταινία.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες