ΤΡΙΤΗ 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Εκείνη , 2016 (Elle)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πολ Βερχόφεν
Σενάριο
Ντέιβιντ Μπιρκ
Πρωταγωνιστούν
Ιζαμπέλ Ιπέρ, Λορόν Λαφίτ, Αν Κονσινγί, Σαρλ Μπερλίνγκ, Βιρζινί Εφιρά, Κριστιάν Μπερκέλ, Ζουντίτ Μαγκρ
Διάρκεια
130
Χώρα
Γαλλία, Γερμανία, Βέλγιο
Είδος
Θριλερικό δράμα
Πρεμιέρα
06 Οκτωβρίου 2016

Ο βιασμός μιας πετυχημένης 50άρας Παριζιάνας είναι τελικά απλώς ο καμβάς πάνω στον οποίον σκηνοθέτης και πρωταγωνίστρια κεντάνε το συναρπαστικό πορτρέτο μιας περίπλοκης, κυνικής γυναίκας που είναι θύμα και θύτης…

Σε μια βδομάδα σωστό αμάλθειο κέρας του… προγραμματισμού, με τα θρίλερ και τα ντοκιμαντέρ να έχουν την τιμητική τους, η νέα ταινία του άλλοτε διαβόητου ολλανδού σκηνοθέτη ξεχωρίζει. Προφανώς μερτικό σε αυτό έχει το μυθιστόρημα του Γαλλο-Αρμένιου, Φιλίπ Τζιαν «Oh…», πάνω στο οποίο βασίζεται η ταινία. Αλλά τη μερίδα του λέοντος και όλα τα λεφτά τα δικαιούται sans voire… «Εκείνη». Η Ιζαμπέλ Ιπέρ –που με κάθε ερμηνεία της μοιάζει να τσιμεντώνει ακόμη περισσότερο τον τίτλο του καλύτερου ζώντος ηθοποιού ανεξαρτήτως φύλου– μαγνητίζει το βλέμμα, γεμίζει την οθόνη, διατρέχει υπόκωφα μα χειροπιαστά μια απίστευτη γκάμα συναισθημάτων, και δίνει λόγο ύπαρξης σε μια ταινία, που στα χέρια ενός άλλου σκηνοθέτη μπορεί και να ήταν για κλάματα. Μετά την πολύ δυνατή εναρκτήρια σεκάνς –ένας βιασμός, τον οποίον αρχικά «παρακολουθούμε» μόνο ηχητικά– η ιστορία της Μισέλ Μπλαν (Ιπέρ) ξετυλίγεται. Μη γραμμικά, με εκρήξεις, παρελθοντικές αναφορές, αψυχολόγητες ενέργειες και πολλές ασήμαντες μινυνθάδιες πινελιές που, χάρη στην μαεστρία του Βερχόφεν, εμπλουτίζουν το πορτρέτο της Μισέλ.

Χωρισμένη 50άρα, ιδιοκτήτρια μιας φάνκι εταιρείας που σχεδιάζει σεξοβίαια βιντεοπαιχνίδια, η Μισέλ διατηρεί καλές σχέσεις (μέχρι πηδήματος, δηλαδή) με τον τέως άντρα της (Μπερλίνγκ), χρηματοδοτεί ακόμα τον ακαμάτη γιόκα (Ζονάς Μπλοκέ) με την έγκυο γκόμενα, απαυτώνεται κρυφά με τον άντρα (Μπερκέλ) της καλύτερης φίλης και συνεργάτιδάς της (Κονσινγί), κοντράρεται με την πουρομπεμπέκα μάνα της (Μαγκρ, υπέροχη), απεχθάνεται τον πατέρα της, έναν διαβόητο μανιακό δολοφόνο της δεκαετίας του ’70 που ζει στη φυλακή, και γενικά ζει όπως επιθυμεί. Ο προρρηθείς βιασμός της από μασκοφορεμένο άγνωστο, που εισβάλλει μέρα-μεσημέρι στο σαλόνι της, όχι μόνο δεν θα πτοήσει την Μισέλ, αλλά θα την ωθήσει σε μια σχεδόν αμοραλιστική αναζήτηση του βιαστή της. Και η φάση θα επαναληφθεί… Χωρίς βιασύνες, και με αναρίθμητες λεπτές αποχρώσεις, η ιστορία θα οδηγηθεί στην κορύφωσή της, πριν τη διαδεχτεί το αινιγματικό φινάλε, του οποίου ο Βερχόφεν είναι και μάστορας και λάτρης. Το πού τελειώνει ο ρόλος του θύματος και πού αρχίζει ο καθαρός, απενοχοποιημένος μαζοχισμός είναι ένα αίνιγμα που χρωματίζει την ταινία –και την ερμηνεία της Ιπέρ. Δίπλα στην εξαιρετική απόδοση της πρωταγωνίστριας και την στιβαρή (και παραδόξως για Βερχόφεν, λιτή) σκηνοθεσία, ξεχωρίζουν επίσης η φωτογραφία του Στεφάν Φοντέν και η επίμονη έγχορδη μουσική της Αν Ντάντλεϊ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες