ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Υπηρέτρια , 2016 (Ah-ga-ssi)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Παρκ Τσαν-Γουκ
Σενάριο
Τσανγκ Σέο-Κιούνγκ, Παρκ Τσαν-Γουκ
Πρωταγωνιστούν
Κιμ Μιν-Χε, Κιμ Τάε-Ρι, Χα Τζουνγκ-Γου, Τσο Γιν-Γουνγκ, Κιμ Χάε-Σουκ, Μουν Σο-Ρι
Διάρκεια
144
Χώρα
Δημοκρατία της Κορέας
Είδος
Θρίλερ εποχής
Πρεμιέρα
13 Οκτωβρίου 2016

Μια κλέφτρα, μια μοναχική κληρονόμος, και μια πλεκτάνη υμνούν τον βαθύ έρωτα δυο γυναικών στην Κορέα του 1930, σε αυτή την αφηγηματικά σαγηνευτική και οπτικά πανέμορφη μεταφορά γνωστού βιβλίου.

Ο στιλίστας Παρκ παίρνει το παινεμένο μυθιστόρημα της Ουαλλής Σάρα Ουότερς, «Fingersmith» και το μεταφέρει από την βικτωριανή Αγγλία στην ιαπωνοκρατούμενη Κορέα του 1930. Και ξεκινάει, με τον ολόδικό του, μη γραμμικό αφηγηματικό ρυθμό, να μας λέει την ιστορία της Σούκι (η πρωτοεμφανιζόμενη Τάε-Ρι), μιας πορτοφολούς που σε συνεννόηση με τον αρχηγό της σπείρας (Τζουνγκ-Γου) θέλουν να βάλουν χέρι στην περιουσία της αλαφροΐσκιωτης γιαπωνέζας κληρονόμου, Χιντέκο (Μιν-Χε, εξαιρετική) ρίχνοντάς την στο τρελάδικο. Η Σούκι πιάνει δουλειά ως υπηρέτρια της Χιντέκο, ο αρχηγός της σπείρας εμφανίζεται ως κόμης και ξελογιάζει την κληρονόμο προτείνοντάς της γάμο –αλλά, ουπς, άλλος καταλήγει στο τρελάδικο! Εδώ, λοιπόν, τελειώνει το πρώτο κεφάλαιο της ταινίας. Που είναι, ομολογουμένως, κάπως νωχελικό, ασαφές –καίτοι, πάντα χάρμα ιδέσθαι. Κι αρχίζει το δεύτερο κεφάλαιο. Και τότε αρχίζεις και καταλαβαίνεις… Δεν πρόκειται να πω περισσότερα για το τι πραγματικά παίζεται μεταξύ αυτών των τριών βασικών προσώπων, ή τι ρόλο παίζουν στην πλοκή οι αναγνώσεις τσοντο-λογοτεχνίας εποχής που διοργανώνει ο θείος της Χιντέκο στο υπόγειο του αρχοντικού τους. Εκείνο, όμως, που πρέπει να πω, είναι ότι σ’ αυτό το δεύτερο κεφάλαιο η αφηγηματική μαεστρία του νοτιοκορεάτη σκηνοθέτη αναδύεται θριαμβευτικά.

Το θριλερικό μυστήριο περί του τι τέλος πάντων συμβαίνει πραγματικά, οι σκηνές που επαναλαμβάνονται προ και μετά «εσωτερικής πληροφόρησης», και ο εστέτ τρόπος με τον οποίον ο Τσαν-Γουκ φιλμάρει τις τολμηρές (μα όχι προκλητικές) λεσβιακές σκηνές (α ναι, έχει αρκετές τέτοιες η υπόθεση) προσφέρουν μεγάλη σινεματική απόλαυση. Γιατί ακόμη κι αν δεν μιλούσε για την ιαπωνική αποικιοκρατία, ή την ομοφυλοφιλία, ή τις ταξικές διαφορές (που μιλάει, με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο), το φιλμ θα άξιζε και πάλι να το δει κανείς μόνο και μόνο για την αισθητική του. Ψηφιακή φωτογραφία σε στυλ παλιού Technicolor (Τσουνγκ-χουν Τσουνγκ), υπέροχη μουσική (Γιο Γέονγκ-γουκ) και ένας σχεδιασμός παραγωγής που σαγηνεύουν. Όπως και η εμπνευσμένη μεταφύτευση του βιβλίου. Συνιστάται και για τους μη σινεφίλ, ξέρετε…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες