ΚΥΡΙΑΚΗ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ρισάλτο , 2016

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Βασίλης Βαφέας
Σενάριο
Βασίλης Βαφέας
Πρωταγωνιστούν
Νίκος Πουρσανίδης, Αμαλία Αρσένη, Τάκης Παπαματθαίου, Μαργαρίτα Πανουσοπούλου, Θανάς Κουρλαμπάς, Ρίτα Αντωνοπούλου, Μαρία Κατσανδρή
Διάρκεια
78
Χώρα
Ελλάδα
Είδος
Δραμεντί Α/Μ
Πρεμιέρα
13 Οκτωβρίου 2016

Με τρόπο αμήχανα απλοϊκό, ο Βαφέας σατιρίζει (υποτίθεται) την εγχώρια σόουμπιζ και την δυσοίωνη κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, μέσα από την ιστορία ενός νεαρού σκηνοθέτη. Ωραία η μουσική του Μικρούτσικου.

Αργείς πάρα πολύ να μπεις στο (σκωπτικό) νόημα της νέας ταινίας του Βαφέα. Μέχρι να το καταφέρεις, έχεις χαζέψει αδιάφορα μια διαδοχή από οριακά ερασιτεχνικές σεκάνς, που υποτίθεται ότι σε εισάγουν στη ζωή του Άρη (Πουρσανίδης, στην τρίτη συνεργασία του με τον σκηνοθέτη). Μα κι όταν καταλάβεις πού το πάει ο δημιουργός, αυτά που καλείσαι να παρακολουθήσεις είναι πρόχειρα, κακοπαιγμένα (παγερές παύσεις ακολουθούν κάθε κουβέντα των χαρακτήρων, ακόμη και στους πιο «βιαστικούς» διαλόγους) και σχεδόν γραφικά… Ο πρωταγωνιστής είναι σκηνοθέτης του θεάτρου (ίσως και της τηλεόρασης;), που περιφέρεται αγέλαστος σε κοσμικές συναθροίσεις του συναφιού του, και μετά γνωρίζει κι ερωτεύεται μια κοπελιά (Αρσένη). Κι ενώ οι δυο τους περνάνε κάτι εντελώς αμήχανες στιγμές στο κρεβάτι, στη χώρα επιβάλλεται στρατιωτικός νόμος (ή κάτι τέτοιο). Διάφοροι συνάδελφοι διώκονται από το καθεστώς, άλλοι ομολογούν ενυπόγραφα ό,τι να’ναι, η μάνα (Κατσανδρή) του Άρη ανησυχεί γενικώς, και η ζωή συνεχίζεται –με λεβέντικες ζεϊμπεκιές δίπλα στους (προλεταριακούς) ταρσανάδες του Περάματος (σκηνή που βλέπουμε, και ξαναβλέπουμε), όπου κάποιοι μη προνομιούχοι απόστρατοι του βίου έχουν (πιθανότατα) πιάσει το αλληγορικό νόημα της ύπαρξης. Κι απάνω που τον έχουν στριμώξει οι καθεστωτικοί, κάνει ο Άρης το μεγάλο ρισάλτο στην πραγματικότητα και επιλέγει το φευγιό, τη θάλασσα, την παραβολική αξιοσύνη του ψαρά… Και η ταινία, για πρώτη φορά, γίνεται έγχρωμη. The End.

Αν πρέπει να ξεχωρίσει κανείς κάτι από αυτή την αξιολησμόνητη ταινία, η μουσική του Θάνου Μικρούτσικου και η ασπρόμαυρη φωτογραφία του Κωστή Γκίκα στέκουν αξιοπρεπώς. Συνολικά, ωστόσο, το «Ρισάλτο» έχει ανύπαρκτο αφηγηματικό ρυθμό, πολύ μέτριες ερμηνείες, κι ένα σενάριο που –ακόμη κι αν διαβάσεις στα δελτία Τύπου τις υψιπετείς προθέσεις του σκηνοθέτη-σεναριογράφου για τους νέους που «συνθλίβονται κάτω απ’ το βάρος της οικογένειας και της κοινωνίας»– δεν έχει να σου πει τίποτα ουσιαστικό. Ή, έστω, σ’ το λέει με εντελώς ακατάλληλο τρόπο.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες