ΠΕΜΠΤΗ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ , 2016 (I, Daniel Blake)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Κεν Λόουτς
Σενάριο
Πολ Λάβερτι
Πρωταγωνιστούν
Ντέιβ Τζόουνς, Χέιλι Σκουάιρς, Σάρον Πέρσι, Μπριάνα Σαν, Ντίλαν ΜακΚίρναν
Διάρκεια
100
Χώρα
Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Βέλγιο
Είδος
Κοινωνικό δράμα
Πρεμιέρα
03 Νοεμβρίου 2016

Με νεορεαλιστική λιτότητα και καντάρια ανθρωπιάς, ο Λόουτς αφηγείται την ιστορία ενός μεσήλικου ξυλουργού και μιας ανύπαντρης μάνας που προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα στην γραφειοκρατική τρέλα του «κράτους πρόνοιας».

Ευτυχώς που υπάρχεις, Κεν. Ευχαριστούμε, Πολ Λάβερτι, που γράφεις για τους καημούς ενός προλεταριάτου, που βλέπει καθημερινά την αξιοπρέπειά του να συρρικνώνεται. Αυτά σκέφτεσαι σαν βγαίνεις από την προβολή της νέας ταινίας του μεγάλου Άγγλου. Βρισκόμαστε στο σημερινό Νιούκασλ. Γκρίζο, ανεργία και βαριά βόρεια προφορά. Α, και οι καλωδιωμένες παροχές πρόνοιας, βεβαίως, τις οποίες στάζει σαδιστικά η οργανωμένη πολιτεία στους αναγκεμένους πολίτες της. Κεντρικός ήρωας του φιλμ, ο χήρος ξυλουργός Ντάνιελ Μπλέικ (Τζόουνς, καταπληκτικός), που στα 60 του καλείται μόνος να αναμετρηθεί –ιντερνετικά, παρακαλώ– με το τέρας της ανάλγητης γραφειοκρατίας –δικαιούται επίδομα πρόνοιας όσο μένει άνεργος εξαιτίας ενός εμφράγματος που υπέστη στην οικοδομή. Ή μπας και δεν το δικαιούται; Τι λέει ο τηλεφωνητής; Καθώς πέφτουν οι τίτλοι έναρξης, η μαύρη οθόνη μάς κάνει ωτακουστές μιας άπαιχτης τηλεφωνικής συνομιλίας μεταξύ του Ντάνιελ και μιας υπαλλήλου της πρόνοιας. Εγγλέζικη ευγένεια και παγκόσμιος γραφειοκρατικός παραλογισμός… Ένα σύστημα που καμώνεται πως νοιάζεται, μα ουσιαστικά είναι εκεί για να αποθαρρύνει τον πολίτη στέλνοντάς από τον Άνα στον Καϊάφα και πίσω στην εκτύπωση της αίτησης (δεν έχετε υ π ο λ ο γ ι σ τ ή;). Απίστευτος, πραγματικά, αυτός ο διάλογος και ο τρόπος που σε αναγκάζει να τον προσέξεις. Χωρίς διάθεση κριτικής ή ηρωοποίησης των χαρακτήρων τους, Λόουτς και Λάβερτι παρουσιάζουν τις μικρές ζωές του Ντάνιελ και της Κέιτι (Σκουάιρς, θαυμάσια), μιας νεοφερμένης νεαρής γειτόνισσας με δυο μικρά παιδιά, κανέναν άντρα, καμία απασχόληση, και μπόλικες βλάβες στο σπίτι…

Η αλληλεγγύη που αναπτύσσεται μεταξύ αυτών των δυο καραβοτσακισμένων ανθρώπων, η απόφαση του Ντάνιελ να διεκδικήσει όσα δικαιούται ως φορολογούμενος πολίτης, το σπάσιμο της μίζερης μοιρολατρίας που επιβάλλεται, θαρρείς, από την σύγχρονη αστική ευπρέπεια της αποξένωσης, η ανθρωπιά και το αμίμητο φλεγματικό αλλά και χύμα χιούμορ της αγγλικής εργατικής τάξης στήνουν πάρτι απέναντι στην κρατική ακηδία, που ντύνεται τα μπουρδουκλωμένα κυβερνο-ιμάτια της πρόνοιας. Ναι, υπάρχουν κάνα-δυο σκηνές (όπως εκείνη σε έναν αυτοσχέδιο οίκο ανοχής) που θα μπορούσαν να λείπουν. Αλλά υπάρχουν άλλες (όπως εκείνη με την Κέιτι και την κονσέρβα στην τράπεζα τροφίμων μιας ΜΚΟ) που συγκλονίζουν με την αμεσότητα και την αλήθεια τους. Η ταινία του Λόουτς, που δικαίως κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα των Καννών, είναι ό,τι ελπίζαμε: μια σπουδαία πολιτική ταινία ενός ουμανιστή δημιουργού, που στα 80 του παραμένει παρρησιαστικός υπερασπιστής μεγάλων ιδανικών. Τρέξτε… Ει μη τι άλλον, είναι αδύνατο να μην σας θυμίσει κάποιον ή κάτι που ξέρετε.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες