ΤΕΤΑΡΤΗ 24 ΜΑΪΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Η Άφιξη , 2016 (Arrival)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντενί Βιλνέβ
Σενάριο
Έρικ Χέισερερ
Πρωταγωνιστούν
Έιμι Άνταμς, Τζέρεμι Ρένερ, Φόρεστ Ουίτακερ, Μάικλ Στούλμπαργκ, Τζι Μα
Διάρκεια
116
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Θρίλερ επιστημονικής φαντασίας
Πρεμιέρα
08 Δεκεμβρίου 2016

Σκεπτόμενη, λιτή επιστημονική φαντασία με εμπνευσμένη σκηνοθεσία, εξαιρετικό σενάριο, φιλοσοφική διάθεση, βαθύ συναίσθημα και μια λαμπρή πρωταγωνίστρια στο ρόλο της γλωσσολόγου που καλείται να επικοινωνήσει με εξωγήινους επισκέπτες.

Υπέροχη, βαθυστόχαστη επιστημονική φαντασία με ελάχιστα εφέ, από τον εξαιρετικά ταλαντούχο γαλλοκαναδό σκηνοθέτη. Μην την χάσετε. Η χαμηλότονη καθηγήτρια γλωσσολογίας, Λουίζ Μπανκς (Άνταμς, πολύ, πολύ καλή) –που, όπως βλέπουμε στο λυρικό πρόλογο, έχει χάσει την 12χρονη κόρη της από σπάνια ανίατη ασθένεια– προσεγγίζεται από τον συνταγματάρχη Ουέμπερ (Ουίτακερ) για να βοηθήσει τις αρχές στην επικοινωνία με τους αινιγματικούς εξωγήινους που έχουν «παρκάρει» το ολόμαυρο, ελλειψοειδές σκάφος τους πάνω από ένα λιβάδι στην Μοντάνα (το διαστημόπλοιο αιωρείται ολόρθο κι ακίνητο καμιά 50αριά μέτρα πάνω απ’ το έδαφος). Άλλα 11 πανομοιότυπα σκάφη έχουν πράξει το ίδιο, στέκοντας σιωπηλά κι άπραγα πάνω από ισάριθμα σημεία του πλανήτη στη Ρωσία, την Κίνα, το Πακιστάν, την Αυστραλία, το Τζιμπουτί… Σε συνεργασία με τον θεωρητικό φυσικό, Ίαν Ντόνελι (Ρένερ), η Μπανκς, υπό το άγρυπνο βλέμμα του απεσταλμένου (Στούλμπεργκ) της CIA, θα «συναντηθεί» ξανά και ξανά με τα εξωγήινα όντα (ξεχάστε ο,τιδήποτε σε άλιεν έχετε δει), προσπαθώντας να μάθει τον σκοπό της επίσκεψής τους. Τα επτάποδα, ονομασία που δίνεται στους εξωγήινους για προφανείς λόγους, δεν μιλούν με ήχο, αλλά εκτοξεύοντας από ένα «πλοκάμι» τους ένα μαύρο υγρό σαν μελάνι, που στη συνέχεια σχηματοποιείται σε κάτι κυκλικά ιδεογράμματα (υπέροχο εύρημα και εφέ). Οι εμπλεκόμενες χώρες, μετά τον παγκόσμιο σάλο (τα χρηματιστήρια πέφτουν, τα μαγαζιά λεηλατούνται, τα μίντια ξεσαλώνουν, ο κόσμος έχει πανικοβληθεί) και την αρχική συνεργασία τους, αρχίζουν να κάνουν η καθεμιά του κεφαλιού της. Την ίδια στιγμή που η Μπανκς μεταφέρει το μήνυμα των εξωγήινων για συνεργασία, αμοιβαίο δόσιμο, συνύπαρξη…

Προσέξτε, όμως. Η ταινία του Βιλνέβ –που βασίζεται στο διήγημα του πολυβραβευμένου Τεντ Τσιάνγκ, «Η ιστορία της ζωής σου» (στα ελληνικά από τον Κέδρο)– δεν έχει καμιά σχέση με άλλες καταστροφολάγνες κινηματογραφικές συναντήσεις ανθρώπων και εξωγήινων. Εδώ, όπως και σε όλες τις προηγούμενες ταινίες του Βιλνέβ («Prisoners», «Sicario: Ο εκτελεστής») η αφήγηση περιστρέφεται πρωτίστως γύρω από τον άνθρωπο. Που ποτέ δεν είναι μονοδιάστατος ή ευανάγνωστος. Εν προκειμένω, γύρω το ας πούμε «μυστικό» που κουβαλάει η γλωσσολόγος, το οποίο σχετίζεται με τον αρχικό πρόλογο και τα εμβόλιμα φλασμπάκ οικογενειακών αναμνήσεών της… Ένα μυστικό που βγάζει και συγκίνηση, και βαθύ υπαρξιακό προβληματισμό. Συγχρόνως, με αφορμή την επαφή της Μπανκς με τους εξωγήινους, η ταινία θίγει σχεδόν φιλοσοφικά ζητήματα γλωσσικής έκφρασης και επικοινωνίας. Και, ευτυχώς, το κάνει χωρίς εκπτώσεις που θα διευκόλυναν τον «μέσο θεατή». Δέος και ποίηση χαρακτηρίζουν αυτήν την σινεματική συνεύρεση ανθρώπου και άλιεν, υπό τους ήχους της υπέροχης, ηλεκτρο-απόκοσμης μουσικής του Ισλανδού, Γιόαν Γιόανσον, ο οποίος, θυμίζω, ήταν πέρυσι οσκαροϋποψήφιος και για το «Sicario» και για το «Η θεωρία των πάντων», ενώ συνεργάζεται ήδη με τον Βιλνέβ για την συνέχεια του «Blade Runner». Την οποία, ειδικά μετά την «Άφιξη», αχ, πώς την περιμένουμε!

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες