Κινηματογράφος | Ταινίες

La La Land , 2016

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντάμιεν Σαζέλ
Σενάριο
Ντάμιεν Σαζέλ
Πρωταγωνιστούν
Έμα Στόουν, Ράιαν Γκόσλινγκ, Ρόζμαρι Ντε Ουίτ, Τζέι Κέι Σίμονς, Κάλι Χερνάντεζ, Τζον Λέτζεντ
Διάρκεια
128
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Ρομαντικό μιούζικαλ
Πρεμιέρα
22 Δεκεμβρίου 2016

Η ιστορία αγάπης ενός τζαζ πιανίστα και μιας εκκολαπτόμενης ηθοποιού στο σημερινό Ελ Έι, δοσμένες μέσα από εξαιρετικά μουσικοχορευτικά, ονειρικές σεκάνς, λαμπρές ερμηνείες κι έναν γλυκόπικρο ντετερμινισμό στη φόδρα.

Μετά το πολυπαινεμένο του «Χωρίς μέτρο», ο 31χρονος Σαζέλ έρχεται να πιστοποιήσει πόσο ταλαντούχος και… μουσικά συντονισμένος είναι, υπογράφοντας ένα εξωτερικά παλιομοδίτικο μιούζικαλ βγαλμένο σχεδόν από τη δεκαετία του ’50. Βέβαια η δράση τοποθετείται στο σημερινό Λος Άντζελες (φαντασμαγορική, πολυπρόσωπη και φιλμαρισμένη μονοκοπανιά η εναρκτήρια μουσικοχορευτική σεκάνς σε λοσαντζελιώτικο μποτιλιάρισμα), όπου ζουν και ονειρεύονται ο Σεμπάστιαν (Γκόσκλινγκ), πιανίστας της παραδοσιακής ανόθευτης τζαζ, και η Μία (Στόουν), νεαρή μπαργούμαν στα στούντιο της Warner, που τρέχει σε ακροάσεις και φαντασιώνεται μεγάλη καριέρα. Οι δυο νέοι θα γνωριστούν σε μια υπέροχα φωτισμένη κομβική σκηνή σε μιούζικ μπαρ, την οποία θα ξαναδούμε αλλιώς στο γλυκά μελαγχολικό φινάλε. Αρχικά, Μία και Σεμπάστιαν θα κοντραριστούν –σε άλλη μια εξαιρετική σεκάνς χορού και τραγουδιού με φόντο το λυκόφως πάνω από την μητρόπολη–, και μετά θα ερωτευτούν –και θα πετάξουν κυριολεκτικά στ’ άστρα σε μια ρετρο-ρομαντική σκηνή στο Αστεροσκοπείο Γκρίφιθ. Κι όταν η ρεαλιστική πλευρά της επιβίωσης και της καλλιτεχνικής δημιουργίας θα απειλήσει με εκπτώσεις τα όνειρά τους, θα προκύψουν αγεφύρωτες διαφωνίες στη σχέση τους.

Το τέλος της ιστορίας, πέντε χρόνια αργότερα, διακατέχεται από έναν γλυκόπικρο ντετερμινισμό για τα γυρίσματα της ζωής, επιλέγοντας συνειδητά να απομακρυνθεί από το συνηθισμένο ροζ-αέρινο ύφος των παλιών μιούζικαλ από τα οποία εμπνέεται. Προσωπικά, βρήκα ότι το φινάλε, ως γραφή και εκτέλεση, είναι εκείνο που μέσα από ένα δίλεπτο «τι θα γινόταν όμως, αν…», δίνει βάθος και ουσία στην ταινία, αντισταθμίζοντας την μουσικοχορευτική αλαφράδα της.

Η αλήθεια είναι πως όσοι απεχθάνονται τα μιούζικαλ δεν θα αλλαξοπιστήσουν κιόλας χάρη στον Σαζέλ. Αντίθετα, όσοι τα αγαπούν, θα απολαύσουν την προσέγγιση του νεαρού σκηνοθέτη-σεναριογράφου, που μιξάρει εντυπωσιακά νεωτερισμούς (ειδικά στην κίνηση της κάμερας) με παραδοσιακές αξίες του παναμερικανικού αυτού κινηματογραφικού είδους. Όλοι, όμως, μπορούν να χαρούν την ωραία φωτογραφία (Λάινους Στάντγκρεν) ή το μαστόρικο μοντάζ (Τομ Κρος) που, όπως και στο «Χωρίς μέτρο», συντονίζεται με την μουσική υπόκρουση. Η οποία, βέβαια, τζαζίζει στο μεγαλύτερο μέρος της. Τα δε τραγούδια, που υπογράφουν ο Τζάστιν Χέργουιτς και οι στιχουργοί Μπεντζ Πάσεκ και Τσάστιν Πολ, είναι πραγματικά υπέροχα με μια μελαγχολική μινόρε διάσταση που θυμίζει Γκέρσουιν. Τέλος, είναι προφανές ότι η ταινία θα ήταν… κάτι άλλο, χωρίς τις αψεγάδιαστες, όλο χυμούς ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστών. Στόουν και Γκόσλινγκ τραγουδούν, συγκινούνται, χορεύουν κλακέτες, καυγαδίζουν και σερβίρουν υποδειγματικά μια κλασική ιστορία αγάπης, πασπαλισμένη με την απαραίτητη πικρίλα του αμερικανικού ονείρου στο χώρο της σόουμπιζ.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες