ΠΕΜΠΤΗ 23 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Ποίηση χωρίς τέλος , 2016 (Poesía sin fin)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Αλεχάντρο Χοδορόφσκι
Σενάριο
Αλεχάντρο Χοδορόφσκι
Πρωταγωνιστούν
Χερεμίας Χέρσκοβιτς, Αδάν Χοδορόφσκι, Μπρόντις Χοδορόφσκι, Λεάντρο Ταούμπ, Πάμελα Φλόρες, Αλεχάντρο Χοδορόφσκι, Χούλια Αβεντάνιο
Διάρκεια
Χώρα
Γαλλία, Χιλή
Είδος
Σουρεαλιστική αυτοβιογραφία
Πρεμιέρα
29 Δεκεμβρίου 2016

Εικαστική πανδαισία, παραβολικός λόγος, σουρεαλισμός,μαύρο χιούμορ, πλάνα-φετίχ, εξπρεσιονιστική αφήγηση, και συμβολισμοί κάθε απόχρωσης και… δυσκολίας, καθώς ο Χοδορόφσκι προχωράει στο δεύτερο μέρος της σινε-αυτοβιογραφίας του.

Τρία χρόνια μετά το «Ο χορός της πραγματικότητας», ο ιδιοσυγκρασιακός χιλιανός auteur –στα 87 του, παρακαλώ– συνεχίζει την κινηματογραφική αυτοβιογραφία του. Τούτη η δεύτερη ταινία (από τις συνολικά πέντε) διαδραματίζεται τις δεκαετίες 1940-’50 κυρίως στο Σαντιάγο της Χιλής, όπου έχει μετακομίσει πια ο μικρός Αλεχαντρίτο Χοδορόφσκι (Χέρσκοβιτς), μαζί με τον αυστηρό πατέρα του (εξαιρετικός στο ρόλο ο γιος του σκηνοθέτη, Μπρόντις) και την αισθησιακή μάνα-αγκαλιά (απολαυστική και πάλι η άδουσα υψίφωνος Φλόρες). Ουσιαστικά, αυτό που παρακολουθούμε είναι η ενηλικίωση του σκηνοθέτη (την υποκριτική σκυτάλη παίρνει ο έτερος γιος του, Αδάν) μέσα, κυρίως, από την «ανακάλυψη» της ποίησης (αλλά και της ετεροφυλικής του ταυτότητας…). Φυσικά από το μείγμα δεν λείπουν ο έρωτας, με την μορφή μιαςκοκκινομαλλούσας πανκ ποιήτριας (πάλι η Φλόρες –χε, χε, αδελφέ Σίγκμουντ!), οι πλάγιες αναφορές στην πολιτική κατάσταση επί δικτατορίας Ιμπάνιες, ή οι χαρακτηριστικές χοδοροσφικές σκηνές με τα σχεδόν αυτοσχέδια, μετα-εικαστικά εφέ (όπως εκεί, όπου τα κτίρια των σημερινών δρόμων του Σαντιάγο «ντύνονται» με πρόχειρες λινάτσες που εικονίζουν τις παλιές προσόψεις). Η μύηση του 20χρονου Χοδορόφσκι στην ποίηση του Λόρκα συνδυάζεται με οπτικά θεσπέσιες σκηνές –όπως, ας πούμε, όταν εκατοντάδες κομπάρσοι, άλλοι ντυμένοι σκελετοί, άλλοι κόκκινοι διάβολοι, σμίγουν από δυο διαφορετικά στενά. Το σουρεαλιστικό χιούμορ, που υπηρετούν κάτι διαρκώς πεταγόμενοι μαυροντυμένοι… νίντζα-γκαφατζήδες, με τη βαθιά ποιητική και πηγαία επαναστατική κοσμοθεωρία του καλλιτέχνη Χοδορόφσκι.

Ναι, η αλήθεια είναι πως η ταινία κάνει κάποιες κοιλίτσες, που θα μπορούσαν να σφίξουν με εναργέστερο μοντάζ. Επίσης ναι, προφανώς και δεν είναι μια ταινία για τον καθένα –λίγη προτέρα γνώση του ύφους του σκηνοθέτη θα βοηθούσε. Αλλά κάτι η απόλυτα εναρμονισμένη μουσική σύνθεση (πάλι του υιού Αδάν), κάτι η εικαστική ματιά και η απελευθερωτική (για όλους) «ψυχομαγική» τρέλα του σκηνοθέτη, την απολαμβάνεις αυτήν την ανεκδοτολογική κατάδυση στα πρόσωπα, τα γεγονότα καιτους καιρούς που συνδιαμόρφωσαν την ψυχοσύνθεση αυτού του ανάδελφου, αγέραστου δημιουργού.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες