ΤΡΙΤΗ 28 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Σιωπή , 2016 (Silence)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μάρτιν Σκορσέζε
Σενάριο
Μάρτιν Σκορσέζε, Τζέι Κοξ
Πρωταγωνιστούν
Άντριου Γκάρφιλντ, Άνταμ Ντράιβερ, Λίαμ Νίσον, Ταντανόμπου Άσανο, Ισέι Ογκάτα, Σινιά Τσουκαμότο, Γιόσι Όιντα, Νάνα Κομάτσου
Διάρκεια
159
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα εποχής
Πρεμιέρα
05 Ιανουαρίου 2017

Οπτικό μεγαλείο, φιλοσοφικός προβληματισμός για τη θρησκευτική πίστη, αλλά και αστοχίες στις ερμηνείες, στη μεγάλη διάρκεια, και στην απόδοση της εσωτερικής σύγκρουσης ενός ιεραποστόλου που κηρύττει στην φεουδαρχική Ιαπωνία.

Πρόκειται για την τρίτη σινεμεταφορά του ονομαστού μυθιστορήματος του καθολικού Ιάπωνα, Σουσάκου Έντο (στην πρώτη, που σκηνοθέτησε ο Μασαχίρο Σινόντα το 1971, πέντε χρόνια μετά την έκδοση του βιβλίου, το σενάριο είχε γράψει ο ίδιος ο Έντο). Και είναι η τρίτη ταινία του Σκορσέζε –μετά το «Κουντούν» και τον διαβόητο «Τελευταίο πειρασμό»– που καταπιάνεται με το ζήτημα της θρησκευτικής πίστης. Σε αντίθεση με τις δυο προηγούμενες, η «Σιωπή» είναι υπερβολικά εσωτερική και υποδόρια στον προβληματισμό της, γεγονός που την καθιστά και κάπως απροσπέλαστη. Συγχρόνως, παρά την φιλότιμη προσπάθειά του, ο Γκάρφιλντ αποδεικνύεται λίγος για να αποδώσει ερμηνευτικά την εσωτερική πάλη του ιεραπόστολου που έρχεται αντιμέτωπος με την αμφιβολία, την «σιωπή» του Θεού μπρος στον ανθρώπινο πόνο, ή το δίλημμα μεταξύ αποστασίας και μαρτυρίου. Στα μέσα του 17ου αιώνα, δυο πορτογάλοι ιεραπόστολοι, ο Σεμπαστιάου Ροντρίγκες (Γκάρφιλντ) και ο Φρανσίσκο Γκαρούπε (Ντράιβερ, εξαιρετικός, εξαϋλωμένος και υπνωτιστικός στον σύντομο ρόλο του), φτάνουν εθελοντικά στην φεουδαρχική Ιαπωνία με διπλό σκοπό: να συνεχίσουν την προσπάθεια εκχριστιανισμού των ντόπιων, που διώκονται ανηλεώς από τις αρχές, αλλά και να βρουν τον μέντορα και προκάτοχό τους (Νίσον, υποβλητικός), ο οποίος έχει αποκηρύξει την καθολική πίστη και ζει πια ως Γιαπωνέζος.

Οι σκηνές με τα… ιαπωνικώς ευφάνταστα βασανιστήρια, στα οποία υποβάλλονται οι χωρικοί που έχουν ασπαστεί τον καθολικισμό, εντυπωσιάζουν με τον γνωστό «σκορσεζικό» ποιητικό ρεαλισμό τους και τη φωτογραφία του Ροντρίγκο Πιέτρο. Γενικά, το καδράρισμα, η ανασύσταση εποχής και η όλη παραγωγή είναι υψηλότατου επιπέδου. Αντιθέτως, η μεγάλη διάρκεια της ταινίας κουράζει, ενώ, για κάποιον περίεργο λόγο, οι χαρακτήρες των Γιαπωνέζων, καίτοι υπηρετούνται από τοπ ηθοποιούς της ασιατικής χώρας, ρέπουν προς την γραφικότητα –ειδικά ο αρχι-ιεροεξεταστής του Ογκάτα. Συνοψίζοντας, ενώ τον ακούς (σε off αφήγηση), τον βλέπεις, και τον νιώθεις τον υπαρξιακό νταλκά του ιεραπόστολου Ροντρίγκες –του οποίου τα πάθη παραπέμπουν ευθέως σε εκείνα του Χριστού–, κάτι λείπει από το όλο οικοδόμημα. Κάτι που, στην τελική, κλονίζει την πίστη σου… στην ταινία.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες