ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Paterson , 2016

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τζιμ Τζάρμους
Σενάριο
Τζιμ Τζάρμους
Πρωταγωνιστούν
Άνταμ Ντράιβερ, Γκολσιφτέ Φαραχανί, Μπάρι Χένλεϊ, Κλιφ Σμιθ, Τζάστιν Χάρμον, Ουίλιαμ Τζάκσον Χάρπερ
Διάρκεια
113
Χώρα
Γαλλία, Γερμανία, Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
05 Ιανουαρίου 2017

Η μικρή ιστορία ενός οδηγού λεωφορείου κι ερασιτέχνη ποιητή υμνεί τη δημιουργικότητα, την συντροφικότητα, και τη φευγαλέα ποίηση της πεζής καθημερινότητας με τρόπο γλυκό, βραδύκαυστο και κάπως ρετρό.

Ο Πάτερσον (Ντράιβερ) ακολουθεί τυπολατρικά το καθημερινό του πρόγραμμα: εγερτήριο λίγο μετά τις 06:00 στην αγκαλιά της αγαπημένης του γυναίκας, Πόλα (Φαραχανί), δημητριακά για πρωινό, έναρξη της βάρδιας στο τιμόνι αστικού λεωφορείου στο Πάτερσον του Νιού Τζέρζι, επιστροφή σπίτι, βόλτα τον Μάρβιν, το αγγλικό μπουλντόγκ του ζευγαριού, μια μπύρα στο ίδιο πάντα συνοικιακό μπαρ, δείπνο με την Πόλα, ύπνος. Εμβόλιμα σε αυτό το φαινομενικά ανιαρό πρόγραμμα, ο γλυκός και λιγομίλητος οδηγός ξεκλέβει ανελλιπώς χρόνο και γράφει. Ποιήματα. Στο πολύτιμο τεφτέρι του. Η ποίηση του Πάτερσον –την οποία ο Τζάρμους προβάλλει μέσα από την off φωνή του Ντράιβερ και γραφή επί της οθόνης– είναι απλή, καθημερινή, εύληπτη κι ανεπαισθήτως φεύγα. Εμπνέεται από την αμελητέα καθημερινότητα του γράφοντος –ένα παλιό κουτί σπίρτα μέσα σε λίγες αράδες φτάνει να υμνεί την φλόγα του έρωτα, ας πούμε. Σε αντίθεση με την νοικοκυρά Πόλα, η οποία διακοσμεί υφάσματα κι αντικείμενα (κυρίως με άσπρους και μαύρους κύκλους), πουλάει σπιτικά κάπκεϊκ, κι ετοιμάζεται να δοκιμάσει την τύχη της στην κάντρι μουσική, όντας σίγουρη ότι σε κάποιον από όλους αυτούς του δημιουργικούς τομείς θα διαπρέψει (και θα βγάλει και λεφτά), ο άντρας της δεν ενδιαφέρεται να κοινοποιήσει την ποίησή του σε κανέναν έξω απ’ το αγαπησιάρικο… ασπρόμαυρο σπιτικό τους. Για τον Πάτερσον –και κατ’ επέκταση, τον Τζάρμους– η ποίηση, οι σημαντικές σχέσεις, και η δημιουργία είναι πάνω απ’ όλα ο καμβάς για μια μεστή ζωή. Όσο απλοϊκή κι αν φαντάζει…

Γλυκιά, ανθρώπινη, με ωραία μουσική (της μπάντας του Τζάρμους, Sqürl) και καλόγουστο, διακριτικό χιούμορ (απόλαυση ο σκύλος Μάρβιν), η ταινία αποθεώνει την αρμονική συμπόρευση του ζευγαριού (ωραία χημεία μεταξύ του Ντράιβερ και της εξαιρετικής ιρανής συμπρωταγωνίστριάς του), ενώ συγχρόνως αποτίει έμμεσο φόρο τιμής στον αμερικανό ποιητή και γιατρό, Ουίλιαμ Κάρλος Ουίλιαμς (1883-1963), και στην ποιητική συλλογή του, «Πάτερσον» (ναι, πάντα για την ίδια πόλη του Νιού Τζέρζι μιλάμε). Από την άλλη, βέβαια, ένα φιλμ που υμνεί έναν τόσο καθημερινό άνθρωπο, χωρίς καν να επιφυλάσσει καμία τρομερή δραματουργική κορύφωση, μπορεί και να ξενίσει τον σημερινό βιαστικό/ αδηφάγο θεατή. Άσε, δηλαδή, που, καίτοι διαδραματίζεται στο σήμερα, το «Πάτερσον» θα μπορούσε κάλλιστα να μιλάει για την Αμερική του 1950. Τόσο άδολη, απλή, ανέφελη, τελετουργική, μη καλωδιωμένη, και ευτυχισμένη είναι η ζωή του Πάτερσον και της Πόλα –που με σύζυγο οδηγό λεωφορείου, ας πούμε, δεν δουλεύει καν, τόσο fifties, δηλαδή…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες