ΤΡΙΤΗ 23 ΜΑΪΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Jackie , 2016

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Πάμπλο Λαραΐν
Σενάριο
Νόα Όπενχαϊμ
Πρωταγωνιστούν
Νάταλι Πόρτμαν, Μπίλι Κράνταπ, Πίτερ Σάρσγκαρντ, Γκρέτα Γκέργουικ, Κάσπαρ Φίλιπσον, Τζον Χερτ, Ρίτσαρντ Ι Γκραντ, Τζον Κάρολ Λιντς
Διάρκεια
100
Χώρα
Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες, Χιλή
Είδος
Βιογραφικό δράμα
Πρεμιέρα
26 Ιανουαρίου 2017

Ένα εγκεφαλικό, υποβλητικό και ανεπαίσθητα κυνικό πορτρέτο της Τζάκι Κένεντι στον απόηχο της δολοφονίας του συζύγου της, μέσα από καθηλωτική, μη γραμμική αφήγηση, φοβερή μουσική και λαμπρή πρωταγωνιστική ερμηνεία.

Η πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Χιλιανού Λαραΐν –πάνω σε ένα περιζήτητο σενάριο, που ορεγόταν και ο Σπίλμπεργκ– καταπιάνεται με κάτι αρκούντως άπιαστο: το πώς η Τζάκι Μπουβιέ-Κένεντι βίωσε την «ιστορική» δολοφονία του συζύγου της, Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, μα κυρίως πώς αντιμετώπισε όσα ακολούθησαν ως χαροκαμένη γυναίκα, και περισσότερο ως δημόσιο, οριακά πολιτικό, πρόσωπο. Πρόκειται για το σπαρακτικό πορτρέτο μιας γυναίκας που με τη βοήθεια των υπερπρόθυμων ΜΜΕ έχτισε τον μύθο της αψεγάδιαστης, αριστοκρατικής Πρώτης Κυρίας, πριν κληθεί να τον ενταφιάσει κακήν-κακώς, πάλι σε κοινή θέα. Η ταινία εκτυλίσσεται τις δέκα μέρες μετά την αποφράδα 22 Νοεμβρίου 1963. Κεντρικός αφηγηματικός μοχλός, δυο συνεντεύξεις της Τζάκι, τις οποίες ο Λαραΐν αντιδιαστέλλει υποδόρια: η πρώτη, που ανοίγει και κλείνει την ταινία, είναι η εκ βαθέων κουβέντα μεταξύ της χήρας και του δημοσιογράφου του περιοδικού Life, Θίοντορ Ουάιτ (Κράνταπ, καλός), εννιά μέρες μετά τη δολοφονία του προέδρου. Η δεύτερη είναι η πασίγνωστη τηλεοπτική ξενάγηση στο Λευκό Οίκο, που είχε παραχωρήσει η Τζάκι ως νεόκοπη Πρώτη Κυρία δυο χρόνια νωρίτερα. Με άξονα αυτές τις συνεντεύξεις και διαρκή χρονικά άλματα, ο Λαραΐν σχολιάζει υπόκωφα αμιγώς πολιτικές πτυχές της υπόθεσης: από την εσπευσμένη ορκωμοσία του αντιπροέδρου Λίντον Τζόνσον (Λιντς) μέσα στο Air Force One, και την κηδεία του Τζέι Εφ Κέι (που η Τζάκι την ήθελε επική σε αντίθεση με τη διακυβέρνηση), έως τον γερουσιαστή αδελφό Μπόμπι Κένεντι (Σάρσγκαρντ), ή το βαθύ κράτος των ΗΠΑ απέναντι στη βολική-άβολη δολοφονία. Μόνο που όλα παρουσιάζονται μέσα από τα μάτια, το πρίσμα, το συναίσθημα της Τζάκι.

Η Πόρτμαν δίνει μια χυμώδη, καλοζυγισμένη, γεμάτη δυσοίωνες αποχρώσεις ερμηνεία (εξαίρεση, η ιδιότυπη προφορά της Τζάκι, που κατά στιγμές μοιάζει πεποιημένη), και δικαίως διεκδικεί Όσκαρ. Ακόμη δικαιότερη, η υποψηφιότητα της αγγλίδας μουσικού, Μίκα Λίβι, για τις απειλητικές, μελωδικά κακόφωνες κι εντελώς υποβλητικές ορχηστρικές συνθέσεις της. Μνεία και για τη φωτογραφία του Στεφάν Φοντέν. Μαζί με το μιξάρισμα-σήμα κατατεθέν αρχειακού υλικού και προσεκτικής αναπαράστασης στήνουν συναρπαστικές «επανεκτελέσεις» πασίγνωστων γεγονότων, όπως η δολοφονία στο Ντάλας (η αιματοβαμμένη προεδρική λιμουζίνα κινηματογραφείται από ψηλά), ή η εικόνα της μαυροντυμένης Τζάκι με τα δυο παιδιά της στην κηδεία. Η Τζάκι του Λαραΐν είναι μια γυναίκα-μύθος δέσμια της ίδιας της μυθολογίας της, όπως υπαινίσσεται και η επίσημη αφίσα της ταινίας, με τις ουρές από τα γράμματα της υπογραφής της να περιδένουν, θαρρείς, την υπέρκομψη κυρία με το κόκκινο ταγιέρ…

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες