ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 24 ΜΑΡΤΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Νυκτόβια Πλάσματα , 2016 (Nocturnal Animals)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Τομ Φορντ
Σενάριο
Τομ Φορντ
Πρωταγωνιστούν
Τζέικ Τζίλενχαλ, Έιμι Άνταμς, Μάικλ Σάνον, Άαρον Τέιλορ-Τζόνσον, Άιλα Φίσερ, Άρμι Χάμερ, Λόρα Λίνεϊ, Έλι Μπάρμπερ
Διάρκεια
116
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Ερωτικό θρίλερ
Πρεμιέρα
05 Ιανουαρίου 2017

Μια πλούσια, κυνική γκαλερίστα ταράζεται διαβάζοντας το παρθενικό μυθιστόρημα του πρώην συζύγου της, σε αυτή την στιλάτη, εξαιρετικά φωτογραφημένη, αλλά και κάπως αδύναμη παλινδρόμηση μεταξύ βιβλίου, αναμνήσεων και σημερινής πραγματικότητας.

Η δεύτερη ταινία που γράφει και σκηνοθετεί ο διάσημος μόδιστρος βασίζεται σε μυθιστόρημα, όπως και το (ανώτερο) ντεμπούτο του, «Ένας άνδρας μόνος». Μόνο που το «Tony and Susan» του Όστιν Ράιτ, ένα παλίμψηστο βιβλίο-μέσα-στο-βιβλίο, αποδεικνύεται δύσκολος αντίπαλος για τον Φορντ, ειδικά σε επίπεδο σεναρίου. Πάντως το φιλμ με την υπέροχη φωτογραφία (Σέιμους ΜακΓκάρβι), τον σίγουρο σκηνοθετικό ρυθμό, και τις καλές ερμηνείες απέσπασε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στη Μόστρα, ενώ έχει ήδη καπαρώσει υποψηφιότητες Χρυσής Σφαίρας για σκηνοθεσία, σενάριο και β’ αντρικό ρόλο για τον εξαιρετικό Σάνον στο ρόλο ενός φθισικού τεξανού σερίφη.

Τα «Πλάσματα» ξεκινούν με μια εντελώς αχρείαστη, μα υπέροχη και άκρως τομφορντική σεκάνς, που ταυτίζεται με τους τίτλους έναρξης: κάτι γυμνές, πλαδαρές, υπέρβαρες και καθόλου νέες γυναίκες λικνίζονται σε αργή κίνηση φορώντας μποτάκια και καπελάκι τσιερλίντερ. Πρόκειται για τα ζωντανά εκθέματα μιας προχώ, μεταμοντέρνας εικαστικής έκθεσης στο χλιδάτο Ελ Έι, την οποία έχει επιμεληθεί η στιλάτη Σούζαν Μόροου (Άνταμς, πάντα αξιόπιστη κι εσωτερική). Δυστυχισμένη μες στον αδιάφορο γάμο της με ευειδή επιχειρηματία (Χάμερ), η πλούσια γκαλερίστα λαμβάνει μια μέρα ταχυδρομικώς το τελικό «χειρόγραφο» του παρθενικού μυθιστορήματος «Νυκτόβια πλάσματα», που υπογράφει ο Έντουαρντ Σέφιλντ (Τζίλενχαλ), ο πρώην άντρας της, τον οποίον έχει να δει 19 χρόνια. Εμείς, βέβαια, τον Τζίλενχαλ δεν θα τον δούμε ποτέ ως σημερινό Έντουαρντ. Αντιθέτως, θα τον δούμε τζόβενο, στο φλερτ και τον κακότυχο γάμο του με την αφτιασίδωτη τότε Σούζαν (μάλλον στις πιο φυσικές σκηνές της ταινίας). Κυρίως, όμως, τον βλέπουμε ως Τόνι Χέιστινγκς, τον ήρωα του βιβλίου, το οποίο ζωντανεύει στην οθόνη, καθώς η Σούζαν το διαβάζει συγκλονισμένη, καταλαμβάνοντας τελικώς το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας. Το βιβλίο πραγματεύεται μια τραγωδία που βιώνει ο Τόνι, η γυναίκα του (Φίσερ) και η έφηβη κόρη τους (Μπάρμπερ) μια νύχτα σε ερημικό δρόμο στις αχανείς ερημιές του Τέξας. Πρωτίστως, όμως, πραγματεύεται τις συνέπειες αυτής της τραγωδίας –εδώ εμπίπτει ο σερίφης του Σάνον– υπογραμμίζοντας την εκδίκηση που έρχεται στο φινάλε και ταρακουνάει την μουράτη γκαλερίστα.

Ο Φορντ κινείται με άνεση μεταξύ αυτών των τριών αφηγηματικών χωροχρόνων –βιβλίο, παλιά σχέση Σούζαν-Έντουαρντ, συν το στέρφο σήμερα της ηρωίδας. Χρησιμοποιεί ατμοσφαιρικά επαναλαμβανόμενα μοτίβα –φιλμάρισμα μέσα από καθρέφτη αυτοκινήτου, συγκλονιστικά, ατέρμονα τεξανικά τοπία, ή μια μαύρη οθόνη εν είδει μετάβασης– και σφραγίζει σχεδόν κάθε πλάνο με την εικαστική, συχνά μπαρόκ καλαισθησία του. Οι κοκκινομάλλες αποθεώνονται, η μουσική του Άμπελ Κορζενιόφσκι θυμίζει παλιό καλό θρίλερ, κι ο ανδρισμός καλείται να επιβεβαιώσει την ισχύ του. Ε, εδώ, σ’ αυτό το τελευταίο σημείο, όπου ο φαινομενικά αδύναμος άντρας παίρνει εκδίκηση από την κυνικά φιλόδοξη γυναίκα, είναι που το χάνει λίγο ο Φορντ. Το σκέλος του σήμερα, όπου και θεωρητικά εξηγείται η καταλυτική επίδραση του μυθιστορήματος στην Σούζαν, εμφανίζεται αδύναμο, παρά τις καλές ερμηνείες και τις εντυπωσιακές εικόνες.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες