ΤΡΙΤΗ 30 ΜΑΪΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Πάση Θυσία , 2016 (Hell or High Water)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ντέιβιντ Μακένζι
Σενάριο
Τέιλορ Σέρινταν
Πρωταγωνιστούν
Κρις Πάιν, Τζεφ Μπρίτζες, Μπεν Φόστερ, Τζιλ Μπέρμινχαμ, Ντέιλ Ντίκι, Κέιτι Μίξον
Διάρκεια
102
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Νέο-γουέστερν
Πρεμιέρα
19 Ιανουαρίου 2017

Δυο αδέλφια ληστεύουν τράπεζες στις ερημιές του Τέξας, ένας σερίφης κι ο βοηθός του τους κυνηγάνε, οι τράπεζες κλέβουν τον κοσμάκη –και ο Μακένζι αναβαπτίζει το γουέστερν μεγαλουργώντας.

Εν αρχή, το βασικό: μην τύχει και δεν δείτε (και μάλιστα, στο σινεμά) τούτη την νέα ταινία του σκηνοθέτη που προς τριετίας μας έδωσε το πολύ δυνατό «Γροθιές στους τοίχους». Δυο Σκωτσέζοι, ο Μακένζι, και ο διευθυντής φωτογραφίας, Τζάιλς Νάτγκενς (που πιστώνεται κάτι υπέροχες, ανεπαισθήτως ακίνητες τεξανικές ερημιές στο δειλινό, με κάνα-δυο καουμπόηδες να φιλοσοφούν, ας πούμε), κι ένας Αυστραλός, ο υπέροχος Νικ Κέιβ (που μαζί με τον Ουόρεν Έλις υπογράφουν το ατμοσφαιρικό, ψιλοκάντρι σάουντρακ της ταινίας), καθαρογράφουν και εκμοντερνίζουν, στην καρδιά του βαθέως Τέξας, τους κώδικες του γουέστερν. Τιμώντας, συγχρόνως, κλασικές ταινίες του αγέραστου είδους. Στο τσακισμένο από την ανεργία και την οικονομική κρίση Δυτικό Τέξας, ο φυλακόβιος, καθ’ έξιν βίαιος, και κάπως κωμικός Τάνερ Χάουαρντ (Φόστερ, ακόμη μια εξαιρετική ερμηνεία μετά το «Πρόγραμμα» του Φρίαρς) μαζί με τον Τόμπι (Πάιν, αναπάντεχα καλός), τον μικρό αδελφό του και καραβοτσακισμένο διαζευγμένο πατέρα, ληστεύουν απόμερα υποκαταστήματα κωμοπόλεων μιας μόνο τράπεζας. Στόχος του, η συγκέντρωση ενός πολύ συγκεκριμένου ποσού… Το γρίφο των ληστειών –που συνδέεται αριστοτεχνικά με την κτηματομεσιτική φούσκα στις ΗΠΑ (ταμπέλες με πωλητήρια, εξώσεις και «Εύκολα δάνεια» παρελαύνουν στην ταινία), αλλά και με την αδελφική αγάπη, ή τη δικαίωση– αναλαμβάνει να λύσει ο σερίφης Μάρκους Χάμιλτον (απολαυστικός, υπέροχος ο Μπρίτζες, παίζει μέχρι για υποψηφιότητα β’ ρόλου). Ο οποίος, παρεμπιπτόντως, βρίσκεται στα πρόθυρα μιας απρόθυμης συνταξιοδότησης.
Δίπλα στο γιν-γιανγκ δίπολο των δυο αδελφών –των οποίων η σχέση αναβλύζει μια ιδιότυπη «καουμπόικη» τρυφερότητα– το εξαιρετικό σενάριο του Σέρινταν, συγγραφέα του «Sicario: Ο εκτελεστής», τοποθετεί μια άλλη, ακόμη πιο βουτηγμένη στο μαύρο χιούμορ δυάδα: ο βοηθός σερίφη του Χάμιλτον είναι ο ολιγόλογος, επιβλητικός Αλμπέρτο Πάρκερ (Μπέρμινχαμ, θαυμάσιος), ένας Ινδιάνος της αρχέγονης φυλής Κομάντσι που υπομένει με μειλίχια εγκαρτέρηση–και την απαραίτητη φαρμακερή ανταπόδοση, ενίοτε– τις έξυπνες, οφείλουμε να ομολογήσουμε,φυλεκτικές προσβόλες που του πετάει υπομειδιώντας ο θυμόσοφος Χάμιλτον. Η ταινία παίζει υποδειγματικά σε διαφορετικά ταμπλό. Υπάρχουν διάλογοι, ειδικά μεταξύ των αδελφών Χάουαρντ, που υπηρετούν ένα κατάμαυρο «κοενικό» χιούμορ. Υπάρχουν πολύ ρεαλιστικές σκηνές ληστειών (τρεις, νομίζω), που εστιάζουν περισσότερο στην ψυχολογία και τις αντιδράσεις των δυο ένοπλων εισβολέων, παρά στην καταιγιστική δράση. Υπάρχουν, όμως, και σκηνές με καλομονταρισμένη (Τζέικ Ρόμπερτς) δράση. Και μέσα σ’ όλα, υπάρχουν κάτι φευγαλέοι δεύτεροι ρόλοι που λάμπουν σαν διαμάντια –όπως η θεόστριφνη τεξανή γιαγιά που σερβίρει μόνο μπριζόλα, ή η σερβιτόρα της Κάτι Μίξον που μέσα σε δυο σκηνές… σώζει την τιμή της αμερικανικής εργατικής τάξης έναντι των αδηφάγων τραπεζών. Κι έχει και μια μελαγχολία αυτή η εξαιρετικά δομημένη κινηματογραφική ελεγεία για έναν κόσμο που χάνεται δια παντός, μια νοσταλγία για μια στάση ζωής που συνθλίβεται και εκμαυλίζεται από μια ισοπεδωτική ανάπτυξη.

Ξεχάστε, όμως, τα πολλά-πολλά. Η ταινία του Μακένζι, με ευκολία η ταινία της εβδομάδας, είναι μια ιστορία που και ενδιαφέρουσα, και καίρια, και απολαυστικά δοσμένη είναι, επιφυλάσσοντας γέλιο, λιτή συγκίνηση, και μπόλικη τροφή για σκέψη. Και τι εξαιρετικοί διάλογοι!

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες