ΠΕΜΠΤΗ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Με τα Μάτια Ανοιχτά , 2015 (À peine j'ouvre les yeux)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Λεϊλά Μπουζίντ
Σενάριο
Λεϊλά Μπουζίντ, Μαρί-Σοφί Σαμπόν
Πρωταγωνιστούν
Μπάγια Μεντχαφέρ, Γκαλία Μπεναλί, Μοντασάρ Αγιαρί, Λασαάντ Τζαμουσί, Αϊμέν Ομρανί, Ντίνα Αμπντελουαχέντ, Γιουσέφ Σολτάνα
Διάρκεια
112
Χώρα
Γαλλία, Βέλγιο, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Τυνησία
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
19 Ιανουαρίου 2017

Το ντεμπούτο της Μπουζίντ συνδυάζει άνισα μια ολίγον κλισέ ιστορία ενηλικίωσης με τα προεόρτια της Αραβικής Άνοιξης στην Τυνησία, έχοντας, ωστόσο, δυνατές ερμηνείες και ορισμένες πολύ καλές σκηνές.

Η 18χρονη Φαράχ (εντυπωσιακά φυσική η πρωτοεμφανιζόμενη Μεντχαφέρ) έχει μόλις γίνει δεκτή για φοίτηση στην Ιατρική Σχολή της Τύνιδας. Αλλά η καρδιά της και οι βλέψεις της είναι μάλλον στην μπάντα, στην οποία τραγουδάει ένα κράμα από παραδοσιακή τυνησιακή μουσική, ηλεκτρονικά διεθνοποιημένα ακούσματα, και στίχο νεανικής διαμαρτυρίας. Η μάνα (Μπεναλί, επίσης καλή) της κοπέλας, καθώς-πρέπει και δυτικότροπη, όπως όλος ο περίγυρος, εναντιώνεται σθεναρά στα καλλιτεχνικά ξεπορτίσματα της κόρης, ακόμη περισσότερο επειδή η μικρή φασώνεται με τον Μποχρέν (Αγιαρί), τον συνθέτη της μπάντας με το μαλλί-τζίβες και την μετεφηβική κάψα. Στο πρώτο μισό-και-βάλε της ταινίας, η πρωτοεμφανιζόμενη 32χρονη σκηνοθέτιδα επικεντρώνεται κάπως μονότονα σε σπιτικούς καβγάδες, ερωτικές συνευρέσεις των δυο νέων (που κορυφώνονται στην ωραία φιλμαρισμένη «πρώτη φορά»), και κυρίως στα λάιβ της μπάντας. Εν προκειμένω, όσο κι αν οι στίχοι και οι προχώ έθνικ συνθέσεις δίνουν κάποια στοιχεία για την κοινωνική κατάσταση που εξέθρεψε την τότε αναδυόμενη Αραβική Άνοιξη του 2011, το να παρακολουθείς ο λ ό κ λ η ρ α τραγούδια από δυο και τρεις συναυλίες σε κλαμπάκια ε, κουράζει κομμάτι –ό,τι και να κάνει το μοντάζ, ή η φυσικότητα των σκηνών. Μόνο προς το τέλος η Μπουζίντ στρέφει την κάμερα και την προσοχή της στην πολιτικοκοινωνική κατάσταση και στην επαναστατική ζύμωση κατά του Μπεν Αλί, πάντα με άξονα την ιστορία της Φαράχ και της μπάντας. Και τότε, έστω και αργά, η ταινία αποκτά πολύ περισσότερο ενδιαφέρον και ρυθμό –ειδικά η σκηνή όπου η μάνα αναζητά την κόρη στο σταθμό των λεωφορείων, ή η ανάκριση-μονοπλάνο στην αστυνομία αποκαλύπτουν μια σκηνοθέτιδα με αξιοπρόσεκτες ικανότητες.
Πρόκειται αναμφίβολα για ενδιαφέρον σκηνοθετικό ντεμπούτο, με καλές ερμηνείες, φυσικότητα στις καταστάσεις (παρά μια κάποια αποθαυμαστική έμφαση στο δυτικό τρόπο ζωής –ή μου φάνηκε;) και μεστή κορύφωση. Το σεναριακό μείον εντοπίζεται στην (αν)ισορροπία μεταξύ ιστορίας ενηλικίωσης και πρόσφατης τυνησιακής Ιστορίας. Α, και περιέργως πως, δεν υπάρχει καμία αναφορά στον παράγοντα «θρησκεία».

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες