Κινηματογράφος | Ταινίες

Moonlight , 2016

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Μπάρι Τζένκινς
Σενάριο
Μπάρι Τζένκινς
Πρωταγωνιστούν
Άστον Σάντερς, Άλεξ Χίμπερτ, Τρεβάντι Ρόουντς, Αντρέ Χόλαντ, Μαχερσάλα Άλι, Ναόμι Χάρις, Τζανέλ Μονέ, Τζαρέλ Τζερόουμ, Ντουάν Σάντερσον
Διάρκεια
111
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δράμα
Πρεμιέρα
26 Ιανουαρίου 2017

Η ιστορία ενηλικίωσης ενός μαύρου ομοφυλόφιλου χαμινιού στο Μαϊάμι γίνεται μια πολυεπίπεδη ωδή στο βαρύτιμο ατόφιο συναίσθημα μέσα από ποίηση, ρεαλισμό, υπέροχη μουσική, λεπταίσθητη σκηνοθεσία και εξαιρετικές ερμηνείες.

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς μαύρος, Αμερικανός ή ομοφυλόφιλος άντρας για να τον αγγίξει, έως τα τρίσβαθα του είναι του, η μόλις δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία αυτού του εξαιρετικά ταλαντούχου «ευρωπαίου» αμερικανού σκηνοθέτη. Μεγαλωμένος στις κακές γειτονιές του Μαϊάμι, όπως και ο συγγραφέας Ταρέλ Άλβιν ΜακΚρέινι στο θεατρικό του οποίου βασίζεται το φιλμ, ο 37χρονος Τζένκινς αφηγείται την ζωή του Αφροαμερικανού Σάιρον από τα 10 έως τα 30 του. Ως παιδί με το παρατσούκλι «Λιτλ» (Χίμπερτ), ο Σάιρον ζει με την εθισμένη στο κρακ μάνα του (Χάρις), δέχεται μπούλινγκ στο σχολείο και βρίσκει καταφύγιο στο σπίτι και την τρυφερή αγκαλιά του Χουάν (Άλι), του τοπικού ντίλερ, που σπάει κάθε στερεότυπο για τους ναρκωεμπόρους. Άλμα στην εφηβεία, όταν ο Σάιρον (Σάντερς) έχει πια κλειστεί εντελώς στον εαυτό του. Αλλά η πρώτη αφύπνιση της «διαφορετικής» σεξουαλικότητάς του με έναν συμμαθητή (σε μια υπέροχη, λυρική και διακριτική σκηνή σε εξωτική παραλία του Μαϊάμι) θα οδηγήσει σε ανεξέλεγκτο ξέσπασμα. Κι έτσι, όταν βρίσκουμε τον Σάιρον στα 30 του (προσθήκη του Τζένκινς που δεν υπάρχει στο θεατρικό), είναι ένας άφυλος σκληρός άντρας με το προσωνύμιο «Μπλακ», που κάνει την ίδια δουλειά με τον Χουάν και κρύβει πίσω από γυμνασμένα μπράτσα και χρυσές μασέλες όλη την καταρρακωμένη ευαισθησία του. Και τότε, έρχεται η ψυχή ανάποδα, και το συναίσθημα, βαρύ και πολύτιμο σαν ευγενές μέταλλο, πλημμυρίζει την οθόνη, καθώς ο Σάιρον ξανασυναντιέται με τον Κέβιν (Χόλαντ), τον συμμαθητή της εφηβικής παραλίας.

Πραγματικά, δεν ξέρω τι να πρωτοεκθειάσω σε αυτήν την ταινία που είναι υποψήφια για οκτώ Όσκαρ –ανάμεσά τους, β’ ρόλου για τον υπέροχο Χουάν του Άλι και την εξαιρετική, ηλεκτρισμένη μάνα της Χάρις. Η γεμάτη αποχρώσεις φωτογραφία του Τζέιμς Λάξτον, το εξαιρετικό μοντάζ (Τζόι ΜακΜίλον, Νατ Σάντερς), μαζί με την λυρική, σχεδόν μπαρόκ ορχηστρική μουσική του Νίκολας Μπρίτελ (όλοι υποψήφιοι για Όσκαρ) απογειώνουν αυτόν τον ποιητικό διαλογισμό πάνω στην ταυτότητα που ενορχηστρώνει υποδειγματικά ο Τζένκινς. Κι είναι, ίσως, η πρώτη φορά που οι τρεις ηθοποιοί που υποδύονται τον ίδιο χαρακτήρα σε διαφορετικές ηλικίες ταυτίζονται τόσο πολύ και βαθιά μεταξύ τους. Όχι μόνο, ή τόσο, σε επίπεδο φυσιογνωμίας, αλλά στο μεδούλι του ήρωα, στη φόδρα της ψυχής του, στο πληγωμένο βλέμμα του. Κι αυτό, όσο κι αν είναι επίτευγμα των ίδιων των ηθοποιών, μοιράζει εύσημα και στον σκηνοθέτη, αλλά και στη διευθύντρια κάστινγκ, Γέσι Ραμίρεζ, που συνταίριαξε τους υπέροχους ερμηνευτές. Ο (ετεροφυλόφιλος, για τους κουτσομπόληδες) Τζένκινς εκκινεί από το στίγμα του μαύρου ομοφυλόφιλου στη σημερινή Αμερική του περιθωρίου, και χωρίς στιγμή να ωραιοποιεί ή να μασκαρεύει την ωμή αλήθεια, φτιάχνει μια ταινία που πετυχαίνει κάτι πολύ δύσκολο: να οπτικοποιήσει το συναίσθημα των ηρώων (ακόμη και των πιο δευτερευόντων) πέρα από σπουδαιοφανή λόγια, ή εύκολους λυρισμούς. Σκέτη ποίηση.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες