ΠΕΜΠΤΗ 21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Δολοφονικά αμαξίδια , 2016 (Tiszta szívvel)

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Ατίλα Τιλ
Σενάριο
Ατίλα Τιλ
Πρωταγωνιστούν
Σάμπολτς Τουρότζι, Ζόλταν Φενβέσι, Αντάμ Φέκετε, Μόνικα Μπαλσάι, Λίντια Ντάνις, Ντούσαν Βιτάνοβιτς
Διάρκεια
105
Χώρα
Ουγγαρία
Είδος
Δραμεντί
Πρεμιέρα
02 Φεβρουαρίου 2017

Η ευφάνταστη δράση τριών παραπληγικών εκτελεστών της Βουδαπέστης συνυφαίνεται με μαύρη κωμωδία, ιστορία ενηλικίωσης και ολίγη συγκίνηση σε αυτή την ενδιαφέρουσα και αναμφίβολα πρωτότυπη δεύτερη ταινία του Τιλ.

Κατηφής ρεαλισμός, εκβιαστική συγκίνηση, διδακτισμός, και αμήχανη «αγιοποίηση» των ανθρώπων που η φύση ή η κακοτυχία καθήλωσαν σε αναπηρικά καροτσάκια… Κάπως έτσι δεν προσεγγίζονται συνήθως τα ΑΜΕΑ στο σινεμά; Η δεύτερη ταινία του 45χρονου ούγγρου σκηνοθέτη προσπερνά όλα τα προρηθέντα προτείνοντας μια ιστορία που μιξάρει –με σχεδόν ταραντινική αποκοτιά– γκανγκστερική δράση, μαύρο χιούμορ, κόμικς και μια καινότροπη ιστορία ενηλικίωσης. Ο ωραίος Ζόλι (Φενβέσι) και ο κολλητός του, Μπάρμπα (Φέκετε), είναι δυο 20άρηδες συγκάτοικοι σε κέντρο αποκατάστασης παραπληγικών της Βουδαπέστης. Ο Μπάρμπα μπορεί ακόμη να περπατήσει ή να οδηγήσει, με πολύ κόπο, ενώ ο Ζόλι καθόλου (οι δυο συμπαθείς πρωτοεμφανιζόμενοι πρωταγωνιστές είναι τω όντι ΑΜΕΑ). Κι απάνω που οι δυο φίλοι σκαρώνουν γραφιστικό μυθιστόρημα με ήρωα έναν παραπληγικό τέως πυροσβέστη, έρχεται η ζωή και μιμούμενη το κόμικς ρίχνει στο δρόμο τους τον Γιάνος (Τουρότζι), έναν 45άρη λεχρίτη παραπληγικό, που βιοπορίζεται εκτελώντας… με το αμαξίδιό του συμβόλαια θανάτου για λογαριασμό ενός Σέρβου νονού του υποκόσμου (Βιτάνοβιτς).

Μέσα από κάποιες απολαυστικές σκηνές (υπάρχουν κι άλλες, τραβηγμένες ή αδέξιες), ο Τιλ ξεδιπλώνει τη σχέση αγάπης-μίσους μεταξύ των δυο νεαρών και του περπατημένου μέντορά τους, καθώς οι πρώτοι χρίζονται βοηθοί του δεύτερου στις «επιχειρήσεις» του. Κι ενώ τα ανατιθέμενα «χτυπήματα» δυσκολεύουν (ωραία η σκηνή του φόνου μεγαλοδικηγόρου σε κατάμεστη πλατεία μέρα-μεσημέρι) κι ο Γιάνος επαφίεται όλο και περισσότερο στην επινοητικότητα του Ζόλι ή στις οδηγικές ικανότητες του Μπάρμπα, ο Σέρβος αρχίζει να στραβώνει με τους δυο νεαρούς παρείσακτους… Στην κάπως παράταιρη τελική σεναριακή στροφή, κόμικς και πραγματικότητα συγκλίνουν εμπλέκοντας τη σωτήρια εγχείρηση που πρέπει να κάνει ο Ζόλι στην σπονδυλική του στήλη, αλλά και τη μάνα του (Μπαλσάι). Η ταινία παρακολουθείται ευχάριστα, κάποια αστεία λειτουργούν (όπως το κόλλημα του Μπάρμπα με το αποσμητικό), η φωτογραφία (Ίμρε Γιουχάς) δεν εξωραΐζει τίποτα ελέω πολιτικής ορθότητας, ενώ το μοντάζ συρράπτει αβίαστα ζωντανή δράση με χεροκάμωτο animation. Παρά κάποιες αδυναμίες, η ταινία του Τιλ –ο οποίος έχει δουλέψει εθελοντικά με ΑΜΕΑ– πετυχαίνει κάτι αξιοπρόσεκτο: να παρουσιάσει τους αναγκεμένους συνανθρώπους ως πλάσματα φυσιολογικά με πάθη, κουσούρια και διάθεση για περιπέτεια.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες