ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 28 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2017
Κινηματογράφος | Ταινίες

Gold , 2016

Αξιολόγηση

Id

Σκηνοθεσία
Στίβεν Γκέιγκαν
Σενάριο
Πάτρικ Μάσετ, Τζον Ζίνμαν
Πρωταγωνιστούν
Μάθιου Μακόναχι, Έντγκαρ Ραμίρεζ, Μπράις Ντάλας Χάουαρντ, Κόρι Στολ, Τόμπι Κέμπελ, Μπρους Γκρίνγουντ, Στέισι Κιτς
Διάρκεια
121
Χώρα
Ηνωμένες Πολιτείες
Είδος
Δραματική περιπέτεια
Πρεμιέρα
02 Φεβρουαρίου 2017

Η εξαιρετική ερμηνεία του Μακόναχι, στο ρόλο ενός κολλημένου, σχεδόν ιδεαλιστή χρυσοθήρα που μπλέκεται σε χρηματιστηριακό σκάνδαλο, χάνεται ολότελα μέσα στην γουαναμπίδικη σκηνοθεσία και τη λασπωμένη ζούγκλα της Ινδονησίας.

Οι σεναριογράφοι εμπνεύστηκαν, λέει, το στόρι από ένα πραγματικό χρηματιστηριακό σκάνδαλο περί την καναδική εταιρεία εξόρυξης Bre-X Minerals το 1993. Στους τίτλους έναρξης διαβάζουμε το γνωστό «Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα», αλλά οι χαρακτήρες και οι λεπτομέρειες της υπόθεσης είναι προϊόν σκέτης μυθοπλασίας. Ουσιαστικά βλέπουμε πως το 1988, ένας τρίτης γενιάς χρυσοθήρας, ο χαριτωμένα άξεστος, Κένι Ουέλς (Μακόναχι) από την Νεβάδα, χώνεται στη ζούγκλα της Ινδονησίας μαζί με τον ρέμπελο γεωλόγο, Μάικλ Ακόστα (Ραμίρεζ), και βρίσκουν την πολυπόθητη φλέβα χρυσού-τζόκερ, για να πέσουν εν συνεχεία στα νύχια των επιτήδειων επενδυτών της Ουόλ Στριτ και να ξεσπάσει μετά σκάνδαλο-μαμούθ που θα φέρει τον ανακριτή του FBI στο σαλόνι του Ουέλς. Εξού και σε όλο το πρώτο μέρος του φιλμ ακούμε ανεξήγητα την φωνή του πρωταγωνιστή να αφηγείται την ιστορία του.

Η ταινία έχει και εντυπωσιακές σκηνές στην μουσκεμένη οργιώδη βλάστηση της ασιατικής χώρας, και κάποιες καλούτσικες σεκάνς μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών ή του Ουέλς με την καλή του (Χάουαρντ). Δυστυχώς, όμως, ο τόνος της αφήγησης είναι τόσο μαξιμαλιστικά κουραστικός, που δύσκολα παλεύεται. Και γίνεται ακόμη χειρότερος από την διαρκή, εκνευριστική παρουσία μιας μουσικής υπόκρουσης (άλλοτε λατινίζουσας, άλλοτε συμφωνικής, άλλοτε γνωστών ή πρωτότυπων τραγουδιών) που σε ωθεί να παρακολουθείς ό,τι συμβαίνει ως πρελούδιο μιας κανονικής δράσης που δεν έρχεται ποτέ. Ή μάλλον, κάτι έρχεται, εκεί προς το τέλος, αλλά είναι ήδη αργά.

Παρά τη σκηνοθεσία (και λιγότερο το σενάριο) που χαντακώνει μια κατά τα λοιπά ενδιαφέρουσα ιστορία, η ταινία αξίζει μνείας για έναν και μόνο λόγο: την ερμηνεία του Μακόναχι, που έχοντας μια μπυροκοιλιά και μια, μετά συγχωρήσεως, κωλάρα έως απέναντι (έφτασε τα 100 κιλά, λέει, για πρώτη φορά στη ζωή του), μια προχωρημένη φαλάκρα, κάτι στραβά δόντια, ένα τσιγάρο μονίμως στα χείλη κι ένα ποτήρι αλκοόλ διαρκώς στο χέρι, φτιάχνει έναν καθ’ όλα υπαρκτό άνθρωπο γεμάτο καουμπόικο ρομαντισμό, πάθη, κουσούρια και μια αλλόκοτη μπεσαλίδικη τρυφερότητα.

Τατιάνα Καποδίστρια

Φωτογραφίες